Friday, Apr 03rd

Last update12:36:22 PM GMT

Τετάρτη, 22 Σεπτέμβριος 2010 08:08

Εξωστρέφεια του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Βάση δημοσιεύματος στην Καθημερινή, 14.09.2008

Ο δυναμισμός του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, πέρα από την έμφαση στην ποιότητα σπουδών και υποδομών, στην έρευνα και την αξιολόγηση, εκφράζεται και μέσω της εξωστρέφειας.

Την τελευταία διετία ενισχύθηκε το πρόγραμμα Erasmus, διπλασιάσθηκε η χρηματοδότηση για συμμετοχή καθηγητών σε συνέδρια εξωτερικού, υπεγράφησαν συμφωνίες συνεργασίας με ξένα Πανεπιστήμια και δημιουργήθηκε το πρώτο ξενόγλωσσο μεταπτυχιακό.

Εξωστρέφεια μπορεί να σημαίνει και παρουσία του Πανεπιστημίου στο εξωτερικό μέσω μεταπτυχιακών, αφού ο νέος νόμος επιτρέπει τη διοργάνωσή τους χωρίς συνεργασία με ξένους φορείς. Προς το παρόν, το Πανεπιστήμιο μελετά με υπευθυνότητα τις προϋποθέσεις και το εφικτό αυτοδύναμης διοργάνωσης μεταπτυχιακών σε κάποια από τις γειτονικές χώρες (Βουλγαρία, ΠΓΔΜ και Αλβανία). Πέρα από το συγκριτικό του επιστημονικό πλεονέκτημα στα αντικείμενα που θεραπεύει, η βασική στόχευση είναι το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας να πρωτοστατήσει στην επιστημονική και οικονομική ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
Τετάρτη, 22 Σεπτέμβριος 2010 08:07

Υπέρ του καλού δημόσιου Πανεπιστημίου

Υπέρ του καλού δημόσιου Πανεπιστημίου

 

του Ηλία Κουσκουβέλη
Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων
Πρύτανη του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

 

Θεσσαλονίκη, 26.05.2008

Αν ξεκινήσουμε από την παραδοχή ότι το ενεργό και παρεμβατικού χαρακτήρα ενδιαφέρον για τα Πανεπιστήμια έχει ως νομιμοποιητική βάση την αναβάθμιση της παρεχόμενης εκπαίδευσης και αν εξετάσουμε με ποιο τρόπο και ποιους στόχους εκδηλώνεται η νέα αναταραχή στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας, θα καταλήξουμε σε ένα ερώτημα: τι είναι επικρατέστερο, το ενδιαφέρον για την Παιδεία ή τα πολιτικά κίνητρα;

Κανείς δε δικαιούται - ο δε γράφων δε διανοείται - να αμφισβητήσει ότι η «μέχρις εσχάτων» αντίδραση στην εφαρμογή του νέου νόμου-πλαισίου μπορεί να καθοδηγείται από ένα όραμα τελειότητας για τις σπουδές που προσφέρει το Ελληνικό Πανεπιστήμιο. Αντίστοιχα, ωστόσο, θα ήταν βάσιμος ο ισχυρισμός ότι το όραμα αυτό δεν είναι άσχετο από πολιτικές συγκυρίες και σε κάποιες περιπτώσεις από προσωπικές σκοπιμότητες. Έτσι κι αλλιώς, πάντως, η συσχέτιση αυτή δεν είναι ούτε αθέμιτη, ούτε κι έξω από το πλαίσιο της πραγματικότητας. Θεμιτό, όμως, είναι και το δικαίωμα όσων διατηρούν νηφάλια τη σκέψη τους και ενδιαφέρονται για την αριστοποίηση των σπουδών, να διατυπώσουν βάσιμες αμφιβολίες για το κατά πόσο οι μέθοδοι αναταραχής που επιλέγονται είναι το καταλληλότερο μέσο για το μόνο ζητούμενο, δηλαδή, τη δημιουργική αναβάθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης.

Έχω υπογραμμίσει και άλλοτε, ότι το πραγματικό δίλημμα δεν είναι το άρθρο 16 του Συντάγματος και η απαγόρευση ή μη της δημιουργίας μη κρατικών, μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων. Το αληθινό δίλημμα είναι: καλό, υψηλής περιωπής Δημόσιο Πανεπιστήμιο ή μια σκιά του Δημόσιου Πανεπιστημίου που οραματίστηκαν φωτισμένοι δάσκαλοι του παρελθόντος, τη στιγμή μάλιστα που στο χώρο της ανώτατης παιδείας υπάρχουν ακόμη άνθρωποι οι οποίοι αγωνίζονται τον καλό αγώνα για να κρατήσουν το όραμα ζωντανό.

Το καλό Δημόσιο Πανεπιστήμιο, τηρουμένων των όρων ανάπτυξής του, που το ίδιο το άρθρο 16 προσδιορίζει – αλλά η Πολιτεία δεν εκπλήρωσε ως τώρα - δε θα διέτρεχε κανέναν κίνδυνο από οποιονδήποτε ιδιωτικό και πολύ περισσότερο μη κερδοσκοπικό ανταγωνισμό. Θα είχε αυτοδύναμη πορεία και θα δικαίωνε το όνομά του και τους υψηλούς στόχους του.

Πολλές φορές έχω εκθέσει ποια είναι, πάνω στο έδαφος της σημερινής κατάστασης, τα μέσα και οι τρόποι για μια ολοκληρωμένη και αποτελεσματική λειτουργία του δημόσιου Πανεπιστημίου. Οι προτάσεις είναι κατατεθειμένες και συνοψίζονται στη βελτίωση της ποιότητας, τη διαφάνεια στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, την αντιμετώπιση της οικογενειοκρατίας, τη στροφή προς την έρευνα και τη διεθνοποίηση των σπουδών.

Η πραγματικότητα σήμερα δείχνει ότι, παρά της απαγορεύσεις, υπάρχει μια εισβολή μη κρατικών φορέων, αμφιβόλου ποιότητας στον χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης. Η εισβολή αυτή πρέπει να αντιμετωπιστεί και κυρίως να ρυθμιστεί, με τη συμμετοχή του δημόσιου Πανεπιστημίου. Γι αυτό, η όποια αναθεώρηση του άρθρου 16 θα πρέπει (έπρεπε;) να είναι αυστηρά περιορισμένη, επιτρέποντας τη δημιουργία μη κερδοσκοπικών και προπαντός κοινωφελούς χαρακτήρα ιδρυμάτων, υπό την εποπτεία των Δημόσιων Πανεπιστημίων.

Τελειώνοντας, θέλω να επαναλάβω ότι εκείνο που χρειάζεται είναι η βούληση εκ μέρους όλων των πλευρών να παραμερίσουμε το ψεύτικο δίλημμα και να σταθούμε υπεύθυνα και αποφασιστικά μπροστά στο πραγματικό: καλό και με υψηλό κύρος ή αναξιόπιστο και διαλυμένο δημόσιο Πανεπιστήμιο, που γίνεται βορά στις πιο αντιφατικές ορέξεις και σκοπιμότητες;

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Παιδεία
Τετάρτη, 22 Σεπτέμβριος 2010 07:56

50 χρόνια Πανεπιστήμιο Μακεδονίας:

50 χρόνια Πανεπιστήμιο Μακεδονίας:

Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον

 

Αγγελιοφόρος, 16.04.2008

Στα πλαίσια των εορτασμών των 50 χρόνων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, ως πρυτανικές αρχές τιμήσαμε πρόσφατα τους προκατόχους μας, διατελέσαντες Πρυτάνεις και Αντιπρυτάνεις. Τους ανθρώπους δηλαδή που δημιούργησαν, στήριξαν και ανέπτυξαν την ΑΒΣΘ και, έπειτα, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Ήταν μια βραδιά συγκίνησης, ευκαιρία γιορτής, αλλά και στοχασμού και αξιολόγησης της σημερινής κατάστασης. Ερχόμενοι σ' επαφή με την ιστορία του Ιδρύματος, μάθαμε πώς δημιουργήθηκε το παρελθόν, καταλάβαμε, όμως, και τι θα κρίνει το μέλλον. Με αυτήν την αφορμή θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Το Πανεπιστήμιό μας είναι απότοκο του μεταπολεμικού ονείρου και της δύναμης για δημιουργία. Αυτή η δύναμη καθόρισε όλη την πορεία των 50 χρόνων. Ώθησε το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στο διάβα της ιστορίας του να εξελίσσεται, ώστε να ανταποκρίνεται στις αλλαγές γύρω του. Πάντρεψε με επιτυχία τις οικονομικές επιστήμες με τις κοινωνικές και, στη συνέχεια, με την Τέχνη. Σήμερα, το Πανεπιστήμιό μας διαθέτει δέκα Τμήματα, εκ των οποίων τα δύο τελευταία εδρεύουν στην Έδεσσα και στη Νάουσα. Έτσι, αγκαλιάζει την Μακεδονία και αγκαλιάζεται από αυτήν. Ενισχύει σταθερά τους δεσμούς με τη Θεσσαλονίκη, αλλά και με περιοχές της Μακεδονίας.

Στα περισσότερα από τα Τμήματα λειτουργούν προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών και όλα στελεχώνονται από αξιόλογο και έμπειρο διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό. Μέσα από αυτά, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας πρόσφερε γενιές και γενιές αποφοίτων, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης, της Μακεδονίας, ολόκληρης της χώρας. Είναι ένα Πανεπιστήμιο που σέβεται το δημόσιο χρήμα, που δημιουργεί μόνο του και αυξάνει την περιουσία του, χωρίς να αγνοεί τις κοινωνικές του υποχρεώσεις.

Σήμερα, είναι ένα σύγχρονο, ανοιχτό, δημοκρατικό και πιστοποιημένο ως φιλικό προς το περιβάλλον ανώτατο Ίδρυμα. Μεταξύ άλλων, διαθέτει μια αξιόλογη και ενημερωμένη βιβλιοθήκη, δραστήριο Γραφείο Διασύνδεσης, αναπτυσσόμενο Μηχανισμό Εκδόσεων, και στοχεύει ν' αναπτύσσεται ολοένα και περισσότερο.

Το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας έχει σχέσεις και συνεργασία με φορείς από όλες τις γειτονικές χώρες, και τα περισσότερα κράτη της ΕΕ, όπως και με ιδρύματα των ΗΠΑ και άλλων χωρών. Συνέβαλε και θα συνεχίσει να συμβάλλει στην προσέγγιση μεταξύ λαών. Δεν είναι τυχαίο ότι έγινε ο πρώτος φορέας στην Ευρωπαϊκή ήπειρο που έλαβε τη διάκριση «Φίλος των Ηνωμένων Εθνών». Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Πρόεδρος της Ελληνικής, αλλά και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι επίτιμοι διδάκτορές μας. Έχοντας ανοίξει τις πόρτες του σε δασκάλους, φοιτητές και ερευνητές διαφορετικής καταγωγής, εξετάζοντας το ενδεχόμενο παρουσίας του και σε άλλες χώρες, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας διεκδικεί τον τίτλο του Universitas. Θέλουμε να είμαστε ένα Πανεπιστήμιο ανοιχτών θυρών και ανοιχτών οριζόντων.

Ξεκινούμε τη δεύτερη πεντηκονταετία με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία. Η στρατηγική μας επιδιώκει την ποιότητα και την ακαδημαϊκή μας διεθνοποίηση. Πρωταρχικός σκοπός μας είναι να εντείνουμε τις ερευνητικές μας δραστηριότητες. Επιθυμούμε να αξιολογηθούμε. Στόχος μας είναι να συμβαδίζουμε με τα μεγάλα Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια. Επιδιώκουμε την εξωστρέφεια και τη συνεργασία. Αντιλαμβανόμαστε τον ρόλο μας ως ένα Ίδρυμα που επιθυμεί να προσφέρει σε ένα συλλογικό όραμα ανάπτυξης της πόλης, της περιφέρειας, της χώρας, και γιατί όχι της Ευρώπης.

Για να συνεχίσουμε, όμως, να λειτουργούμε κανονικά και για να δημιουργήσουμε, χρειαζόμαστε χώρο. Δεν περιποιεί τιμή σε κανένα εκπαιδευτικό ίδρυμα να αναγκάζεται να χρησιμοποιεί υπόγεια για χώρους διδασκαλίας. Για αυτό αιτούμεθα την παραχώρηση στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας των χώρων του διπλανού μας 424 Γενικού Στρατιωτικού Νοσοκομείου Εκπαιδεύσεως, που επανειλημμένως μάς έχει υποσχεθεί η Πολιτεία. Διαθέτουμε τους πόρους για να διασωθεί το 424, τη συνάφεια προς ένα χώρο εκπαίδευσης, την εμπειρία διαχείρισης και σεβασμού διατηρητέων, την επίσημη στήριξη του Δήμου Θεσσαλονίκης και άλλων τοπικών φορέων.

Το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, 50 χρόνια από τότε που ως Ανωτάτη Σχολή Βιομηχανικών Σπουδών δέχτηκε τους πρώτους φοιτητές, έχει περάσει στο στάδιο της ωριμότητας. Έχει ωριμάσει θεσμικά και επιστημονικά. Είναι έτοιμο, με τη γλώσσα του αθλητισμού, για τα μεγάλα ρεκόρ στην Επιστήμη. Συνεχίζει να κινείται από την δύναμη της δημιουργίας και ζητά τα αυτονόητα. Δεν μπορεί ένα Πανεπιστήμιο να πορεύεται στο νέο διεθνές περιβάλλον χωρίς τις απαραίτητες υποδομές και την απαραίτητη ευελιξία.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

17/04/2008 - 50 χρόνια Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Τιμητική εκδήλωση για τους διατελέσαντες Πρυτάνεις και Αντιπρυτάνεις του Ιδρύματος

 

Εγώ και οι αντιπρυτάνεις σας καλωσορίζουμε και σας ευχαριστούμε θερμά για τη συμμετοχή σας σε αυτή την εκδήλωση τιμής και συγκίνησης.

Η αποψινή βραδιά είναι σημαντική για την ιστορία του Ιδρύματος. Βρισκόμαστε σε μια ξεχωριστή εκδήλωση κατά τη διάρκεια των εορτασμών των πενήντα χρόνων του Πανεπιστημίου μας. Είναι μια εκδήλωση, στην οποία καταγράφεται η ιστορία του Ιδρύματος μας.

Απόψε τιμούμε εσάς τους ανθρώπους που δημιούργησαν, στήριξαν, ανέπτυξαν το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Πριν προχωρήσω, θα ήθελα να μου επιτρέψετε να καταθέσω τα συναισθήματα χαράς και τιμής που με πλημμυρίζουν, έχοντας το ξεχωριστό καθήκον να τιμώ από τη θέση του Πρύτανη, μαζί με τους συνεργάτες μου, και εκ μέρους όλου του Πανεπιστημίου, αγαπητούς συναδέλφους, συνεργάτες, προκατόχους.

Θέλω συνάμα να εκφράσω με μια μόνο λέξη και εξ αρχής, το νόημα της σημερινής εκδήλωσης: ευγνωμοσύνη.

Είναι η βαθιά ευγνωμοσύνη για την προσφορά σας στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, αγαπητοί Συνάδελφοι, που μας ενώνει και μας έφερε σήμερα εδώ.


Αγαπητοί συνάδελφοι, Αγαπητοί Φοιτητές, Αγαπητοί Συνεργάτες, Κυρίες και Κύριοι,

Αντιλαμβανόμαστε όλοι την αξία της ιστορίας του Ιδρύματος. Μαθαίνουμε πώς δημιουργήθηκε το παρελθόν, αλλά και καταλαβαίνουμε τι θα κρίνει το μέλλον. Είναι μια ευκαιρία γιορτής, αλλά και στοχασμού και αξιολόγησης της σημερινής μας κατάστασης.

Τιμώντας σήμερα εσάς, αγαπητοί Πρυτάνεις και Αντιπρυτάνεις, τονίζουμε τη συνέχεια που χαρακτηρίζει την πανεπιστημιακή μας κοινότητα, μια συνέχεια που βασίζεται στη συναίνεση, στη χρηστή

διακυβέρνηση, στη συμμετοχικότητα, τη συνεργασία και την ακαδημαϊκή ελευθερία. Μια συνέχεια που διακρίνεται για τον ένα και μοναδικό στόχο της: την ανάπτυξη, την πρόοδο του Πανεπιστημίου στο σύνολό του και την προσφορά του στην επιστήμη και την κοινωνία.

Το Πανεπιστήμιό μας είναι απότοκο του μεταπολεμικού ονείρου και της δύναμης για δημιουργία. Αυτή η δύναμη καθόρισε όλη την πορεία των 50 χρόνων.

Είναι η δύναμη που ώθησε το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στο διάβα της ιστορίας του να εξελίσσεται, ώστε να ανταποκρίνεται στις αλλαγές γύρω του.

Πάντρεψε με επιτυχία τις οικονομικές επιστήμες με τις κοινωνικές επιστήμες και, στη συνέχεια, με την Τέχνη.

Πρόσφερε γενιές και γενιές αποφοίτων, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης, της Μακεδονίας, ολόκληρης της χώρας.

Σήμερα είμαστε ένα σύγχρονο, πιστοποιημένο ως φιλικό προς το περιβάλλον, ανοιχτό και δημοκρατικό Πανεπιστήμιο, που αναπτύσσεται ολοένα και περισσότερο.

Είμαστε ένα Ίδρυμα που συνέβαλε και θα συνεχίσει να συμβάλλει στην προσέγγιση μεταξύ λαών. Δεν είναι τυχαίο ότι το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας έχει σχέσεις με όλες τις γειτονικές χώρες, με τα περισσότερα κράτη της ΕΕ. Δεν είναι τυχαίο ότι έγινε ο πρώτος φορέας στην Ευρωπαϊκή ήπειρο που έλαβε τη διάκριση «Φίλος των Ηνωμένων Εθνών». Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Πρόεδρος της Ελληνικής αλλά και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι επίτιμοι διδάκτορές μας.

Επιθυμούμε, επίσης, και πρωταρχικώς, να εντείνουμε τις ερευνητικές μας δραστηριότητες. Είμαστε έτοιμοι να δημιουργήσουμε ερευνητικά Ινστιτούτα, κλασσικά, αλλά και Ινστιτούτα πρωτοποριακά, όπως για τη μελέτη του εγκεφάλου, τη μελέτη της διεθνούς πολιτικής και της τεχνολογίας, τη μελέτη εφαρμογών για τις διάφορες κατηγορίες των ατόμων με αναπηρία, τη δημιουργία φορέα δημοσκοπήσεων και φορέα μελέτης τιμών.

Ξεκινούμε τη δεύτερη πεντηκονταετία με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία. Η στρατηγική μας επιδιώκει την ποιότητα και την ακαδημαϊκή μας διεθνοποίηση.

Επιθυμούμε να αξιολογηθούμε. Στόχος μας είναι να συμβαδίζουμε με τα μεγάλα Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια. Σκοπός μας είναι να αριστεύσουμε.

Υπό την ευθύνη του Αντιπρύτανη Ακαδημαϊκών και Προσωπικού, κ. Κατρανίδη, η αξιολόγηση προχωράει, η εισαγωγή μαθημάτων σε ξένες γλώσσες πραγματοποιείται, ολοκληρώθηκε ο κατάλογος ξένων επιστημονικών περιοδικών, ιδρύθηκε ξενόγλωσσο μεταπτυχιακό στο Τμήμα Βαλκανικών, ενώ βελτιώσαμε το θεσμικό πλαίσιο των διδακτορικών σπουδών και προωθήσαμε τη διοργάνωση διεθνών συνεδρίων.

Ο εξορθολογισμός και συντόμως η πιστοποίηση του Ειδικού Λογαριασμού, η ενίσχυση των ερευνητικών προγραμμάτων, η ενίσχυση της συμμετοχής σε διεθνή συνέδρια μελών ΔΕΠ και υποψηφίων διδακτόρων, η βράβευση της αριστείας των μελών ΔΕΠ και φοιτητών - όλα αυτά περίπου 250.000 ευρώ - η ενίσχυση της φοιτητικής μέριμνας, καθώς και η σώφρων και διαφανής διαχείριση των οικονομικών του ξεκίνησαν ή συνεχίζονται από τον Αντιπρύτανη Οικονομικών και Προγραμματισμού, κ. Νούλα.

Τα εν εξελίξει έργα, όταν αναλάβαμε, ολοκληρώθηκαν, νέα έχουν δρομολογηθεί, εξετάζεται η δυνατότητα παρουσίας τού Πανεπιστημίου στο εξωτερικό, ενώ έχει ξεκινήσει η διαδικασία για την εγκατάσταση συστήματος ERP από τον Αντιπρύτανη Στρατηγικού Σχεδιασμού και Ανάπτυξης, κ. Σουμπενιώτη.

Ολοκληρώσαμε δύσκολους και μεγάλους διαγωνισμούς, προχωράμε στον τετραετή ακαδημαϊκό και οικονομικό προγραμματισμό, βελτιώνουμε τον οργανισμό του Πανεπιστημίου, ενώ επιλύσαμε ζητήματα του προσωπικού.

Εισάγαμε την πολιτική μίας θετικής εξωστρέφειας, αντιμετωπίσαμε κρίσεις με ψυχραιμία και είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε το μέλλον με την ίδια πίστη, σύνεση και μετριοπάθεια, παραχωρώντας στους αλλαλάζοντες τη θέση που επέλεξαν.

Τα ΕΛΤΑ μάς τίμησαν εκδίδοντας ειδικό επετειακό γραμματόσημο, ενώ διασφαλίσαμε συμβατικά και ηλεκτρονικά το έμβλημα του Πανεπιστημίου.

Συνεχίζουμε να θεωρούμε ως μακροπρόθεσμη λύση τη μετεγκατάσταση Τμημάτων του Πανεπιστημίου στην Περαία, θεωρούμε όμως θέμα ζωτικής ανάγκης τη βραχυπρόθεσμη λύση του 424.

Γνωρίζουμε ότι οι παρευρισκόμενοι επίσημοι καλεσμένοι μας στηρίζουν το εύλογο αίτημά μας. Τους παρακαλώ να το δημοσιοποιήσουν.

Όμως το κτιριακό είναι ζήτημα δικό μας και καλώ όλους εσάς που συμβάλλατε στη δημιουργία αυτού του κτιρίου ή στην παραχώρηση της έκτασης στην Περαία, να συμβάλλετε με το δικό σας τρόπο, ο καθένας ξεχωριστά ή όλοι μαζί, ώστε να αντιμετωπισθεί αμέσως το ζήτημα της στενότητας των χώρων με την παραχώρηση του 424. Δεν περιποιεί τιμή σε κανένα εκπαιδευτικό ίδρυμα να αναγκάζεται να χρησιμοποιεί υπόγεια για χώρους διδασκαλίας, ακόμη και για τα θορυβώδη κρουστά.

Τα λέω αυτά διότι αντιλαμβανόμαστε τον ρόλο μας ως ένα Ίδρυμα που επιθυμεί να προσφέρει σε ένα συλλογικό όραμα ανάπτυξης της πόλης, της περιφέρειας, της χώρας, και γιατί όχι της Ευρώπης.

Θέλω όμως, να τονίσω ότι δεν θα είχαμε τη δυνατότητα: ούτε να πράττουμε, ούτε να δημιουργούμε, ούτε να προσφέρουμε, ούτε να ονειρευόμαστε, εάν εσείς αγαπητοί Πρυτάνεις και Αντιπρυτάνεις δεν μας είχατε δώσει τις ευκαιρίες, βάζοντας ο καθένας από εσάς ξεχωριστά ένα λιθάρι στο οικοδόμημα του Πανεπιστημίου μας, εάν δεν προσθέτατε ένα κρίκο οράματος και έργου στην αλυσίδα της ιστορίας της κοινότητας μας.

Ό,τι είναι σήμερα το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας το οφείλει σε μεγάλο βαθμό σ' εσάς. Υπήρξατε ή είστε αξιόλογοι δάσκαλοι, ερευνητές, και καλοί διαχειριστές της διοίκησης του Πανεπιστημίου μας.

«Ούτε γαρ άρμα δήπου ταχύ γενοιτ' αν βραδέων ίππων ενόντων» γράφει ο Ξενοφών στην «Κύρου Παιδεία» (Β, 26). Δεν θα μπορούσε ένα άρμα να είναι γρήγορο, αν τα άλογα ήταν βραδυκίνητα. Έτσι και το Πανεπιστήμιό μας δεν θα μπορούσε να αναπτυχθεί, εάν εσείς δεν προσφέρατε τις καλές σας υπηρεσίες, διαθέτοντας τις ερευνητικές, διδακτικές και κυρίως τις διοικητικές σας προσπάθειες προς όφελος του συνόλου.

Αποδειχθήκατε χρήσιμοι για τον εαυτό σας, για το Πανεπιστήμιο, αλλά και την κοινωνία. Ακολουθήσατε την προτροπή του Πλάτωνα «τα εαυτού πράττειν καί εαυτώ καί πόλει χρησιμώτατος είη» (Πλάτων Πολιτεία Γ, 13e). Αγαπήσατε αυτό που κάνατε και ωφελήσατε τους συναδέλφους σας, τους φοιτητές σας, το προσωπικό μας, το Πανεπιστήμιο μας.

 

Αγαπητοί Συνάδελφοι,

Έχοντας στο νου μου το μέλλον του Πανεπιστημίου, αναλογιζόμενος τα καθήκοντα μας ως πανεπιστημιακών δασκάλων και επιστημόνων, σκεπτόμενος τις προσδοκίες των φοιτητών μας και της κοινωνίας, αξιολογώντας και προτάσσοντας το θεσμικό ρόλο του Πανεπιστημίου, θα ήθελα να επισημάνω: ότι παν' απ' όλα αγαπήσατε την ευθύνη. Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου που πρέπει να κρατήσουμε από το παράδειγμα και την ιστορία σας ως οδηγό μας για το μέλλον. Αυτό να διδάξουμε στα παιδιά και τους φοιτητές μας και αυτό να απαιτήσουμε από τους εαυτούς μας για το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Να διδαχθούμε από τον Καζαντζάκη (Ασκητική): «Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, μονάχος μου έχω χρέος να σώσω την γης. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω... Ποιο δρόμο να πάρεις; Τον πιο κακοτράχαλο ανήφορο... Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε; Πολέμα!... Πολεμούμε χωρίς βεβαιότητα κι η αρετή μας, μη όντας σίγουρη για την αμοιβή, αποχτάει βαθύτατη ευγένεια».

Αυτή την αρετή και την ευγένειά σας τιμούμε κυρίες και κύριοι και την φυλάγουμε ως παρακαταθήκη για το μέλλον του Πανεπιστημίου Μακεδονίας εγκαινιάζοντας τη δεύτερη πεντηκονταετία με ανοιχτές θύρες και ανοιχτούς ορίζοντες για τη συνέχεια του έργου μας και της δημιουργικής πορείας του Πανεπιστημίου.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ομιλίες

Ομιλία του Πρύτανη

του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Καθηγητή Ηλία Κουσκουβέλη

κατά τον εορτασμό της επετείου των 50 χρόνων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, 

ενώπιον της Α.Ε. του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια

 

Θεσσαλονίκη, 27.10.2007

Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας,

Σας ευχαριστούμε που τιμάτε με την παρουσία σας τον εορτασμό των 50 χρόνων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, τη στιγμή μάλιστα που η πόλη μας, η χώρα μας, εορτάζει δύο άλλες, πολύ μεγάλες επετείους.

Είναι κοινότοπο, αλλά τόσο ο εορτασμός της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης, όσο και της εποποιίας του ΟΧΙ προσφέρονται κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, για περισυλλογή.

Δεν ξέρουμε τι σκέπτονταν για το μέλλον αυτοί που απελευθέρωσαν την πόλη μας ή που πολέμησαν στα βουνά της Αλβανίας. Πολύ λιγότερο ξέρουμε τι σκέπτονταν εκείνοι που έπεφταν πολεμώντας για την ελευθερία.

Εκείνο που σίγουρα γνωρίζουμε, είναι πως όσοι διάβηκαν τον Αχέροντα, είχαν μια μεγάλη λαχτάρα για ειρήνη, ξεπέρασμα των παθών, μια λαχτάρα για ευημερία, για δημοκρατία, για γνώση, για γράμματα. Θα λέγαμε, είχαν ένα όραμα, αν μη τι άλλο, ένα όνειρο.

Σήμερα έχουμε ειρήνη, ζούμε σε μία εμπεδωμένη και ευημερούσα δημοκρατία. Χρειαζόμαστε όμως την ενότητα που δίνει ένα κοινό ανώτερο όραμα και τουλάχιστον τα εργαλεία για να πραγματοποιήσουμε το όνειρο μιας καλύτερης ζωής.

Ένα τέτοιο εργαλείο, ίσως το σημαντικότερο από όλα, έχουμε την τιμή και το καθήκον να θεραπεύουμε σ' αυτό το χώρο. Είναι προφανές ότι μπορώ να μιλήσω μόνο για το εργαλείο του όποιου οράματος σε κάθε Πολιτεία, σε κάθε κοινωνία: αναφέρομαι στην Παιδεία, την πανεπιστημιακή εκπαίδευση και την σχέση της με το Σύνολο, με την Πολιτεία.

Περί Πολιτείας και εκπαίδευσης λοιπόν ο λόγος, ή περί Πολιτείας και Πανεπιστημίου, και δη Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Ποια είναι η σχέση Πολιτείας και εκπαίδευσης, Πανεπιστημίου εν προκειμένω;

Για να κατανοήσουμε αυτή τη σχέση κύριε Πρόεδρε, αλλά και να εξηγήσουμε και να οριοθετήσουμε το ρόλο μας στην κοινωνία δεν υπάρχει καλύτερος αρωγός από τον Αριστοτέλη (Πολιτικών Θ'):

«... ο νομοθέτης πρέπει να φροντίσει ιδιαίτερα την εκπαίδευση των νέων στις πόλεις, αφού αν δεν γίνει αυτό βλάπτεται το ίδιο τους το πολίτευμα. Η αγωγή του πολίτη πρέπει να συμβαδίζει με το πολίτευμα, αφού, συνήθως, το πνεύμα κάθε μορφής πολιτεύματος όχι μόνο προστατεύει (το πολίτευμα), αλλά και το επανεπιβεβαιώνει. Έτσι το δημοκρατικό πνεύμα προστατεύει και επανεπιβεβαιώνει τη δημοκρατία...»

Στο Πανεπιστήμιο λοιπόν δημιουργούμε προσωπικότητες και πολίτες. Το Πανεπιστήμιο είναι εργαλείο της Δημοκρατίας. Και οι θεσμοί της έχουν ρόλο, όπως, εμμέσως, εννοεί και το Σύνταγμά μας.

Ποιος είναι ο χαρακτήρας της εκπαίδευσης;

Αριστοτέλης: «. είναι φανερό ότι και η εκπαίδευση πρέπει να είναι μία και ίδια για όλους, και η επιμέλειά της πρέπει να είναι δημόσια και όχι ιδιωτική...».

Συνεπώς, σε ευθεία γραμμή με την Αριστοτελική παράδοση, η παιδεία στην Ελλάδα είναι όχι μόνο δημόσια, αλλά και κρατικοκεντρική. Και τούτο προσδιορίζει το πλαίσιο ανάμεσα στο επιθυμητό αυτοδιοίκητο και στην κρατική παρεμβατικότητα.

Βρισκόμαστε στα Πανεπιστήμια για να θεραπεύουμε τα παιδιά μας, όλα με τον ίδιο τρόπο. Το Πανεπιστήμιο δεν υφίσταται για τους γονείς ή τους καθηγητές. Υφίσταται για τα παιδιά μας, για τη χώρα μας και για όσους την εμπιστεύονται.

Κύριε Πρόεδρε,

στις δύσκολες στιγμές του παρελθόντος θέρους μιλήσατε για την ανάγκη μίας περιβαλλοντικής Δημοκρατίας. Επιτρέψτε μου, με αρωγό μου και πάλι το μεγάλο Μακεδόνα, να μιλήσω για μία περιβαλλοντική Δημοκρατία αξιών:

«Και πάντα καλύτερο πνεύμα συνιστά αιτία καλύτερης μορφής πολιτεύματος. Επιπλέον, όπως σε όλα τα επαγγέλματα και τις τέχνες υπάρχουν ορισμένοι τομείς στους οποίους κανείς πρέπει εκ των προτέρων να εκπαιδεύεται..., είναι φανερό ότι κάτι ανάλογο ισχύει και ως προς την άσκηση της αρετής».

Το να σέβεσαι το περιβάλλον, τον συμπολίτη, τους θεσμούς, την πατρίδα και την ιδεολογία του καθενός, είναι θέμα αξιών. Είναι θέμα σεβασμού προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Και ίσως θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν για την ανυπαρξία μίας περιβαλλοντικής ή μίας Δημοκρατίας αξιών ευθυνόμαστε εμείς, οι δάσκαλοι.

Στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, οι Καθηγητές, οι υπάλληλοι, οι φοιτητές, έχουμε συνείδηση όλων των παραπάνω.

Είμαστε ένα σύγχρονο, ανοιχτό και δημοκρατικό Πανεπιστήμιο που αναπτύσσεται ολοένα και περισσότερο.

Το Πανεπιστήμιό μας είναι απότοκο του μεταπολεμικού ονείρου και της δύναμης για δημιουργία. Αυτή η δύναμη καθόρισε όλη την πορεία των 50 χρόνων.

Είναι ένα Πανεπιστήμιο που σέβεται το δημόσιο χρήμα, που δημιουργεί μόνο του και αυξάνει την περιουσία του, χωρίς να αγνοεί τις κοινωνικές του υποχρεώσεις.

Είναι ένα Πανεπιστήμιο το οποίο πάντρεψε με επιτυχία τις οικονομικές επιστήμες με τις κοινωνικές επιστήμες και, στη συνέχεια, με την Τέχνη.

Πρόσφερε γενιές και γενιές αποφοίτων που στελέχωσαν επάξια το δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης και του τόπου.

Είναι ένα Ίδρυμα που αγκαλιάζει την κοινωνία της Μακεδονίας και αγκαλιάζεται από αυτήν, που κερδίζει καθημερινά σε φήμη και εκτίμηση ανά το πανελλήνιο, όπως αποδεικνύει η ευχάριστη για εμάς παρουσία στην επέτειο των 50 χρόνων τόσων εκπροσώπων

  • του Ελληνικού λαού και της κυβέρνησης και του Προέδρου
  • των ΕΛ.ΤΑ., που μας τίμησαν με την έκδοση του επετειακού γραμματοσήμου.

Ενισχύουμε σταθερά τους δεσμούς μας με τους φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης της Θεσσαλονίκης, αλλά και με περιοχές της Μακεδονίας.

Εισφέρουμε επιστημονικά σε όλες τις υπηρεσίες του Δημοσίου, όπως καταδεικνύει η εμπιστοσύνη στην επιστημοσύνη μας τόσο της ΑΔΕΔΥ, όσο και των Ενόπλων Δυνάμεων.

Είμαστε ένα Ίδρυμα που συνέβαλε και θα συνεχίσει να συμβάλλει στην προσέγγιση μεταξύ λαών, όπως μαρτυρά η παρουσία τόσων εκπροσώπων κρατών, της ..., της ..., της...

Δεν είναι τυχαίο ότι το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας έχει σχέσεις με όλες τις γειτονικές χώρες. Δεν είναι τυχαίο ότι έγινε ο πρώτος φορέας στην Ευρωπαϊκή ήπειρο που έλαβε τη διάκριση «Φίλος των Ηνωμένων Εθνών».

Το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας διεκδικεί τον τίτλο του Universitas. Έχει ανοίξει τις πόρτες του σε δασκάλους και ερευνητές διαφορετικής καταγωγής. Έχει ανοίξει τις αγκάλες του σε ξένους φοιτητές και εργαζόμενους. Και επιθυμεί να μπορεί να δεχθεί πολύ περισσότερους ξένους φοιτητές, επιθυμεί η Πολιτεία να του επιτρέψει να το πράξει.

Ατενίζουμε το μέλλον με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία. Στόχος μας είναι να αριστεύσουμε. Επιθυμούμε να αξιολογηθούμε.

Επιθυμούμε, κυρίως, να συμβαδίζουμε με τα μεγάλα Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια.

Επιθυμούμε να εντείνουμε τις ερευνητικές μας δραστηριότητες.

Είμαστε έτοιμοι να δημιουργήσουμε ερευνητικά Ινστιτούτα, κλασσικά, αλλά και Ινστιτούτα πρωτοποριακά, όπως για τη μελέτη του εγκεφάλου, ή τη μελέτη της πολιτικής και της οικονομίας των τηλεπικοινωνιών και του διαστήματος.

Επιθυμούμε να υπηρετήσουμε την Τέχνη, όπως το θέλησε η Πολιτεία, στεγάζοντας αξιοπρεπώς το Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης.

Επιθυμούμε να προσφέρουμε ένα καλύτερο περιβάλλον μάθησης στους φοιτητές, αντίστοιχο με αυτό που είχαμε όταν πρωτοδημιουργήθηκε το κτίριο, μόνο που τότε τα Τμήματα ήταν μόλις πέντε. Τώρα είναι οκτώ, εδώ στη Θεσσαλονίκη.

Για να συνεχίσουμε να λειτουργούμε κανονικά και για να δημιουργήσουμε, χρειαζόμαστε χώρο. Και είναι φυσικό να αιτούμεθα την παραχώρηση στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας των χώρων του διπλανού μας 424 Γενικού Στρατιωτικού Νοσοκομείου Εκπαιδεύσεως, που επανειλημμένως μας έχει υποσχεθεί η Πολιτεία.

  • Διαθέτουμε τους πόρους για να διασωθεί το 424.
  • Διαθέτουμε τη συνάφεια προς ένα χώρο εκπαίδευσης.
  • Διαθέτουμε την εμπειρία διαχείρισης και σεβασμού διατηρητέων.
  • Διαθέτουμε την επίσημη στήριξη του Δήμου Θεσσαλονίκης και άλλων τοπικών φορέων.

Δεν θέτουμε το ζήτημα από διάθεση εξάπλωσης ή ροπής γιγάντωσης. Το θέτουμε διότι το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, 50 χρόνια από τότε που ως Ανωτάτη Σχολή Βιομηχανικών Σπουδών δέχτηκε τους πρώτους φοιτητές, έχει περάσει στο στάδιο της ωριμότητας.

Έχει ωριμάσει θεσμικά και επιστημονικά. Και είναι έτοιμο, με τη γλώσσα του αθλητισμού, για τα μεγάλα ρεκόρ στην Επιστήμη.

Για το ίδιο και για την παιδεία, δεν περιορίζεται στο να ζητά χρήματα από την Πολιτεία - το εύκολο αίτημα, δεν ζητά από την Πολιτεία να το πιάσει από το χεράκι.

Ζητά τα αυτονόητα, ζητά αυτά για τα οποία κέρδισε το δικαίωμα να μπορεί να απαιτεί.

Ζητά από την Πολιτεία, για το ίδιο και για την παιδεία, τα εργαλεία ώστε να αντιμετωπίσει τους επιχειρηματίες της εκπαίδευσης, τις προκλήσεις του μέλλοντος και της διεθνοποίησης.

Δεν μπορεί ένα Πανεπιστήμιο να πορεύεται στο νέο διεθνές περιβάλλον χωρίς τις απαραίτητες υποδομές και την απαραίτητη ευελιξία.

Πράττοντας απλώς το αυτονόητο, το καθήκον μας, εργαζόμαστε καθημερινά, αναζητώντας λύσεις στα προβλήματα και δημιουργώντας νέες ευκαιρίες. Γι αυτό μπορούμε να ατενίζουμε το μέλλον με εμπιστοσύνη.

Ζητάμε από την πολιτεία και την κοινωνία να πράξουν το ίδιο.

Ζητάμε, ευχαριστώντας σας και πάλι για τη μεγάλη τιμή που μας κάνετε, να σας μιμηθούν στην αγάπη που μας δείχνετε κύριε Πρόεδρε.

Και υποσχόμαστε πως όλοι μαζί θα συνεχίσουμε την προσπάθεια για να κάνουμε το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας αντάξιο του υπέρτιμου ονόματός του.

Ευχαριστώ.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ομιλίες

Προσφώνηση κατά την αναγόρευση του Βαγγέλη Ψαθά σε επίτιμο διδάκτορα του Τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης (MET)

Τρίτη 27.05.2008

 

Το Τμήμα ΜΕΤ κατέληξε στο πέρασμα του χρόνου ότι το συγκριτικό του πλεονέκτημα βρίσκεται στη μουσική Τέχνη - έντεχνη ή ευρωπαϊκή και παραδοσιακή ή δημοτική.

Το Τμήμα μέχρι σήμερα έχει αναγορεύσει επίτιμους διδάκτορες τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Δημήτριο Τερζάκη. Στο πρόσωπο του πρώτου τίμησε την Ελληνική λαϊκή ή και έντεχνη μουσική. Στο πρόσωπο του δεύτερου την λόγια, έντεχνη, ευρωπαϊκή, αλλά με ελληνικές ρίζες, μουσική δημιουργία.

Σήμερα, στο πρόσωπο του αυλητή Βαγγέλη Ψαθά, το Τμήμα ΜΕΤ τιμά, υποκλίνεται στον λαϊκό δημιουργό, τον Βαγγέλη Ψαθά, στον κάθε λαϊκό δημιουργό και, μέσω αυτών, στην Ελληνική παραδοσιακή μουσική.

Εμμέσως, είναι και μια τιμή στην «Ηρωική πόλη» της Νάουσας, από την οποία προέρχεται ο Βαγγέλης Ψαθάς.

Ίσως κάποιοι έξω από αυτήν την αίθουσα να μην μπορούν ή να μη θέλουν να καταλάβουν τι συμβαίνει, σήμερα, εδώ σ' αυτόν το χώρο.

Τι δουλειά έχουν όλα αυτά τα κλαρίνα, οι ζουρνάδες και τα νταούλια σ' αυτό το Αμφιθέατρο; Από πότε ο «δρόμος», το «πανηγύρι», μπήκαν στο Πανεπιστήμιο;

Έχω βέβαια ακούσει και την άποψη ότι η παραδοσιακή μουσική δεν υφίσταται πλέον ή, μάλλον, έχει νεκρώσει, αφού δεν υφίστανται εκείνες οι κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες που τη δημιούργησαν και οι οποίες θα μπορούσαν να συνεχίσουν να την αναπτύσσουν.

Όλα αυτά λέγονται επειδή, ίσως, κάποιοι δεν έχουν καταλάβει ότι ο «δρόμος» είναι ζωντανός στις μπούλες, στους γάμους, στις γιορτές. Πριν δύο Κυριακές, προς έκπληξή μου, είδα στη μέση της Θεσσαλονίκης, στην πλατεία Αγίας Σοφίας, να πορεύεται η νύφη με ζουρνάδες και κλαρίνα. Και μάλιστα, κατά τη στιγμή που μια ποντιακή λύρα έκανε πρόβες, στη μέση της πλατείας, για τη βραδινή τελετή της γενοκτονίας των Ποντίων. Αυτά στο κέντρο ενός μεγάλου αστικού κέντρου.

Όλα αυτά μπορεί να τα σκέπτονται κάποιοι, επειδή δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι μια καινούργια γενιά Ελλήνων, οι φοιτητές μας, από τη Θράκη, τη Μακεδονία, την Ήπειρο, την Κρήτη, έχουν πάρει στα χέρια τους, στα δάχτυλά τους, στην ψυχή τους αυτήν τη μουσική που για χρόνια ήταν παραμερισμένη και, δυστυχώς, θεωρούνταν ή θεωρείται από κάποιους «παρακατιανή».

Όλη αυτή η απορία διότι, όπως απήντησα κάποτε - προφανώς είμαι κι εγώ μεταξύ εκείνων που το πιστεύουν - διότι δεν έχουν τελικώς αντιληφθεί ότι η δημιουργία, σ' οποιαδήποτε μορφή της, σχετίζεται, εξαρτάται πρωταρχικά από την έμπνευση, το χάρισμα, την ικανότητα.

Δεν ισχυρίζομαι ότι η λαϊκή δημιουργία είναι άσχετη με τις επικρατούσες συνθήκες, πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές. Διατείνομαι όμως ότι, ίσως, οι γεύσεις μας, οι αισθήσεις μας, οι προτιμήσεις μας, διαμορφώνονται. Γι' αυτό ίσως και να δικαιολογώ όλη αυτήν την απορία κάποιων... Γιατί, πιθανώς, αυτοί που θορυβούνται και θορυβούν, όχι ως κύμβαλα μουσικά, αλλά ως αλαλλάζοντα, δεν άκουσαν, όπως εγώ, δεν γεύτηκαν, όπως κι εγώ, τις χαρές της ομαδικής μέθεξης, μετά μουσικής και κυκλικών χορών. Δεν άκουσαν από κοντά τον Παπαγεωργίου και το κλαρίνο του, τη Νίτσα Τσίτρα και την Ξανθίππη Καραθανάση, δεν άκουσαν, έστω και από δίσκο βινυλίου, τον Καρακώστα ή ακόμη περισσότερο τον παλαιό και θρυλικό Σαλέα. Δεν άκουσαν το τραγούδι «Ο Χαλασμός τής Νιάουσσας», το «Μια πέρδικα πενεύτηκε», το «Ξένος ήμαν κι ήρθα τώρα», το «Αγρίμια κι Αγριμάκια μου», το «Πότε θα κάνει ξαστεριά», δεν αισθάνθηκαν την ένταση του Πυρρίχιου ή του Πεντοζάλη, την περηφάνεια του Τσάμικου ή νόμισαν πως ο Χρόνης Αηδονίδης είναι κάποιος συμπαθής ασπρομάλλης που εμφανίστηκε από το πουθενά τής παράδοσης στη μέση του Σταδίου, κατά την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων, το 2004.

Αυτοί οι άνθρωποι, στη μεγάλη παρέα των οποίων ανήκει κι ο Βαγγέλης Ψαθάς - ή αυτοί ανήκουν στη δική του - είναι η ζωντανή μας σχέση, η μόνη μας αδιάκοπη σχέση με τις ρίζες μας, είναι ο μουσικός χυμός που συνδέει εμάς τα κλαδιά με το παρελθόν μας, όσο μακριά κι αυτό φθάνει: στον Απόλλωνα και στον Ορφέα, στον Πάνα, στη Σαπφώ, στους αυλητές που ενθάρρυναν τους 300 ή κάθε φάλαγγα, και μετέπειτα στο Χριστιανικό «εν χορδαίς και οργάνοις υμνείτε τον Κύριον», στον Ρωμανό τον Μελωδό, στον Κουκουζέλη.

Βαγγέλη Ψαθά, όλες αυτές οι σκέψεις με οδηγούν να πω ότι το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και, εμμέσως, η Ελληνική πολιτεία, δικαίως σε τιμά, απονέμοντάς σου τον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα του Πανεπιστημίου. Κι είναι υποχρέωσή σου, Βαγγέλη Ψαθά, είναι στα χέρια σου, στα δάχτυλά σου, στα πνευμόνια σου, στο «μέλι» του ζουρνά σου, στην έμπνευσή σου, να μεταδώσεις αυτό που έχεις συσσωρεύσει στα παιδιά μας.

Και είναι στα χέρια σας παιδιά, φοιτήτριες και φοιτητές του Τμήματος ΜΕΤ, να οδηγήσετε αυτή τη μουσική δημιουργία εκεί που θα σας βγάλει η έμπνευσή σας.

Να θυμάστε πάντα: Το να δημιουργείς είναι να ζεις δύο φορές!1

Η φράση ανήκει στον Albert Camus, από τα Δοκίμια: "creer, c'est vivre deux fois".

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ομιλίες
You are here Προβολή άρθρων ανα tag: παμακ