Thursday, Dec 12th

Last update12:36:22 PM GMT

Προβολή άρθρων ανα tag: Ελληνοτουρκικές Σχέσεις
Παρασκευή, 24 Αύγουστος 2012 08:19

Super turbo state Turkey

Διαβάστε ένα πολύ ενδιαφέρον δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Hürriyet για τα στατιστικά της Τουρκίας.

 A year ago the German magazine Stern described Turkey as “Turbo-Staat Türkei” (Turbo State Turkey), a reflection of the country’s vibrant economy, the Bosporus glittering with wealth, a rising regional power and every other euphemism for the “Turkish miracle.”

In response, and with all due respect for the world-renowned German expertise in the motor industry, I’m inclined to remind readers of a few things:

1. According to the UNDP’s Human Development Report, Turkey stood at a not-so-turbo rank of 92 out of 187 countries.

2. UNDP’s gender inequality index put Turkey 77 out of 146 countries.

3. The World Economic Forum’s 2011 Report put Turkey 122 out of 134 countries in women’s access to education, economic participation and political empowerment.

4. Turkey ranked 138th in the World Press Freedom Index.

5. According to the U.N.’s Economic Freedom Index, Turkey was the world’s 67th freest economy.

6. According to Transparency International, Turkey’s corruption ranking was 56 among 91 countries, a rank worse than Namibia, Oman, Brunei, Botswana, Bhutan and China.

7. The Freedom House put Turkey 116th out of 153 countries, labeling the turbo-democracy as “partly free.” 

8. The Economist Intelligence Unit’s Democracy Index ranked Turkey 89 (behind Honduras, Ecuador, Albania, Bangladesh, Mali, Ghana, Lesotho and China), presenting Turkey’s democratic credentials under the tag “hybrid regime.” (Turbo state Turkey, Aug. 11, 2011)

These rankings are more or less the same today while Turkey’s impressive economic growth also remains more or less unchanged. 

True, Turkey’s neo-Ottoman dreams have mostly shattered after they hit a wall of reality on which big bold letters said: ‘Welcome to the Middle East.’ But never mind, even the dream of a graceful return to our glorious past was nice. There is no harm if the dreamers keep on dreaming. 

But they look funny when a country with ambitions to “show the others the way” cannot find the way itself. It would have been much nicer if Turkey first controlled its own territory and made peace at home before shaping the future of its neighbors and attempting to bring peace abroad. It is always a difficult task to give someone else what you don’t possess. 

These days, Turkish lawmakers come in three flavors: those who sit in the Parliament, those who are jailed and those who are kidnapped by terrorists and released at their mercy. Glory days! 

Mind you, in the two decades between 1990 and 2010 terrorists kidnapped 154 people. In 2012 alone they have been able to kidnap 146 people, including a local governor, soldiers, policemen, politicians and civilians. And that’s turbo-state Turkey! 

To make it a super turbo state we have new engine additives and modifications this year, like a world-renowned pianist being prosecuted because he had tweeted that he is an atheist, or new additions to the growing list of journalists who have lost their jobs because the prime minister did not like the way they wrote. 

It is quite puzzling to guess which one will happen first; will the Baathist Arab states embrace democracy or will Turkey embrace Baathism. A more realistic option could be that Turkey and the Arab states will embrace each other, daggers hidden behind backs, or perhaps a result somewhere in between. But what other “commodity” can neo-Ottoman Turkey export to the “awoken” Arab nations? Justice. As in the name of the ruling party. Not only justice, but also economic justice.

The government’s statistics agency has just released the results of its household consumption survey for 2011 according to which: 

1. Turkey’s top 20 percent income bracket accounts for 36.7 percent of total consumption while the bottom 20 percent for a mere 9.1 percent,

2. The top 20 percent bracket accounts for 39.7 percent of total health spending vs. 10 percent for the bottom 20 percent, and

3. The top 20 percent accounts for 62.3 percent of total education spending vs. 5.2 percent for the bottom 20 percent.

But is it not great to be a net exporter of democracy, security, peace and justice?


Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ενδιαφέροντα
Πέμπτη, 17 Μάρτιος 2011 11:13

Η Ελλάδα σε πυρηνικό κλοιό...!

Μετά τα πυρηνικά ατυχήματα στην Ιαπωνία, «ξυπνήσαμε» και στην Ελλάδα, συνειδητοποιώντας ότι περιβαλλόμαστε από χώρες που επιδίδονται στη χρήση πυρηνικής ενέργειας ή σε προσπάθειες απόκτησης πυρηνικών όπλων.  Και, ως εκ θαύματος, ήρθαν και πάλι στην επιφάνεια της επικαιρότητας τα σχέδια της Τουρκίας να κατασκευάσει πυρηνικό εργοστάσιο στο Ακούγιου, πάνω σε σεισμικό ρήγμα και απέναντι από την Κύπρο.  Όμως το σχέδιο για το Ακούγιου υπάρχει προ του 2000, όπως και οι προσπάθειες της Άγκυρας για πυρηνικά όπλα.  Άλλωστε και το κόμμα του Ερντογάν, το AKP, στο κυβερνητικό του πρόγραμμα, πριν έρθει για πρώτη φορά στην εξουσία, αναφερόταν στη χρήση πυρηνικής ενέργειας.

Tα σχέδια της Άγκυρας με οδήγησαν, το 2000, στη συγγραφή και έκδοση του βιβλίου Αποτροπή και Πυρηνική Στρατηγική στον Ψυχρό Πόλεμο.

Επιλέγω τρεις παραγράφους από την εισαγωγή του βιβλίου:

“Τα πυρηνικά οπλικά συστήματα δεν έπαψαν όμως να υπάρχουν και να διαδίδονται.  Οι πυρηνικές δοκιμές χωρών όπως η Ινδία και το Πακιστάν - απόρροια της οριζόντιας πυρηνικής διασποράς - ήρθαν να μας θυμίσουν το 1998 και το 1999 ότι τα πυρηνικά παραμένουν ένας σημαντικός συντελεστής ισχύος στη διεθνή σκακιέρα, ότι ο αριθμός των κατεχόντων ή των εν δυνάμει κατεχόντων πυρηνικά αυξάνεται και, συνεπώς, ότι το πρόβλημα των πυρηνικών και της διάδοσής τους θα έπρεπε να εξετασθεί πολιτικά και επιστημονικά κάτω από ένα νέο πρίσμα, στα πλαίσια, δηλαδή, του μονοπολικού συστήματος και των σχέσεων όχι πλέον μόνον των υπερδυνάμεων, αλλά και των περιφερειακών και συχνά γειτονικών δυνάμεων”.


“… ύστατος αλλά ίσως και πλέον σημαντικός λόγος, είναι ότι στην Ελλάδα θα πρέπει να αρχίσουμε να σκεπτόμαστε συστηματικά σε επίπεδο πυρηνικής στρατηγικής για την περίπτωση που η γείτων χώρα - της οποίας το ενδιαφέρον είναι και δεδομένο και γνωστό -  αποκτήσει πυρηνικά όπλα.  …”


“… παρά το ότι η Ελλάδα δεν είναι πυρηνική δύναμη και το πιθανότερο είναι ότι δεν σκέφτεται να γίνει (κάτι που φυσικά στα πλαίσια μίας σχέσης δράσης-αντίδρασης εξαρτάται από τις κινήσεις της Τουρκίας), στόχος από τη μελέτη της αποτρεπτικής πυρηνικής στρατηγικής είναι να γίνουν κάποιες αρχές των διεθνών σχέσεων κατανοητές και να βρουν εφαρμογή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.  Αυτές βέβαια, όπως επανειλημμένα έχει τονισθεί, είναι γνωστές από την εποχή του Θουκυδίδη: η ισχύς αντιμετωπίζεται ή αποτρέπεται με ισχύ και συμφωνίες γίνονται μόνο στη βάση ισορροπίας της ισχύος.  Όμως, ίσως να είναι χρήσιμο για τους νεοέλληνες, ειδικά για εκείνους με την εξωελληνική νοοτροπία, να μελετήσουν την κατά γράμμα εφαρμογή των θεμελιωδών αυτών αρχών των διακρατικών σχέσεων στη στρατηγική των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ.  Σε κάθε περίπτωση, η μελέτη τής αποτρεπτικής πυρηνικής στρατηγικής θα οδηγήσει στον περιορισμό τού φαινομένου της υποτίμησης των ελληνικών δυνατοτήτων, το οποίο οφείλεται, κατά τους Ήφαιστο και Πλατιά, στην "άγνοια και την ημιμάθεια των μηχανισμών και των λειτουργιών του φαινομένου της αποτροπής και την έλλειψη περιβάλλοντος γνώσης γύρω από το θέμα αυτό"”.
Τέλος, μιλώντας για την πυρηνική αποτροπή θα πρέπει να έχουμε πάντα κατά νου τα λόγια Γλαύκωνα, που παραθέτω και στο προοίμιο του βιβλίου μου, έτσι, όπως διατυπώνονται στην Πολιτεία του Πλάτωνα: “τὸ μὲν ἀδικεῖν ἀγαθόν, τὸ δὲ ἀδικεῖσθαι κακόν”, δηλαδή “Είναι καλό πράγμα να αδικεί κανείς, αλλά κακό να αδικείται”. Οι κάτοχοι πυρηνικών όπλων δηλοποιούν ότι θα “αδικήσουν” τον αντίπαλό τους. Καθένας, όμως, θεωρεί μέγιστό κακό να “αδικηθεί”, να δεχθεί δηλαδή ένα πυρηνικό πλήγμα... Τούτο, όμως, δεν μπορεί να συμβεί μεταξύ αντιπάλων κατόχων πυρηνικών όπλων, καθώς και οι δύο κινδυνεύουν ταυτόχρονα και να “αδικήσουν” και να “αδικηθούν”. Η ταυτόχρονη ύπαρξη των δύο ενδεχομένων οδηγεί στην αδυναμία να πληγεί ο αντίπαλος, χωρίς να υποστεί πλήγμα ο επιτιθέμενος, οδηγεί, δηλαδή, στην αυτοσυγκράτηση και στη συνύπαρξη. Κατά τον Γλαύκωνα: “τοῖς μὴ δυναμένοις τὸ μὲν (ἀδικεῖσθαι) ἐκφεύγειν τὸ δὲ (ἀδικεῖν) αἱρεῖν δοκεῖ λυσιτελεῖν συνθέσθαι ἀλλήλοις μήτ’ ἀδικεῖν μήτ’ ἀδικεῖσθαι”. Δηλαδή εκείνοι που κατάλαβαν “ότι δεν μπορούν να αποφεύγουν τις αδικίες των άλλων, ούτε και οι ίδιοι να αδικούν κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι είναι συμφερότερο να συμφωνήσουν μεταξύ τους μήτε να αδικούν μήτε να αδικούνται”.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
You are here Άρθρα Γνώμης Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική Προβολή άρθρων ανα tag: Ελληνοτουρκικές Σχέσεις