Monday, Mar 30th

Last update12:36:22 PM GMT

Προβολή άρθρων ανα tag: kuskuvelis
Τετάρτη, 22 Σεπτέμβριος 2010 08:07

Υπέρ του καλού δημόσιου Πανεπιστημίου

Υπέρ του καλού δημόσιου Πανεπιστημίου

 

του Ηλία Κουσκουβέλη
Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων
Πρύτανη του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

 

Θεσσαλονίκη, 26.05.2008

Αν ξεκινήσουμε από την παραδοχή ότι το ενεργό και παρεμβατικού χαρακτήρα ενδιαφέρον για τα Πανεπιστήμια έχει ως νομιμοποιητική βάση την αναβάθμιση της παρεχόμενης εκπαίδευσης και αν εξετάσουμε με ποιο τρόπο και ποιους στόχους εκδηλώνεται η νέα αναταραχή στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας, θα καταλήξουμε σε ένα ερώτημα: τι είναι επικρατέστερο, το ενδιαφέρον για την Παιδεία ή τα πολιτικά κίνητρα;

Κανείς δε δικαιούται - ο δε γράφων δε διανοείται - να αμφισβητήσει ότι η «μέχρις εσχάτων» αντίδραση στην εφαρμογή του νέου νόμου-πλαισίου μπορεί να καθοδηγείται από ένα όραμα τελειότητας για τις σπουδές που προσφέρει το Ελληνικό Πανεπιστήμιο. Αντίστοιχα, ωστόσο, θα ήταν βάσιμος ο ισχυρισμός ότι το όραμα αυτό δεν είναι άσχετο από πολιτικές συγκυρίες και σε κάποιες περιπτώσεις από προσωπικές σκοπιμότητες. Έτσι κι αλλιώς, πάντως, η συσχέτιση αυτή δεν είναι ούτε αθέμιτη, ούτε κι έξω από το πλαίσιο της πραγματικότητας. Θεμιτό, όμως, είναι και το δικαίωμα όσων διατηρούν νηφάλια τη σκέψη τους και ενδιαφέρονται για την αριστοποίηση των σπουδών, να διατυπώσουν βάσιμες αμφιβολίες για το κατά πόσο οι μέθοδοι αναταραχής που επιλέγονται είναι το καταλληλότερο μέσο για το μόνο ζητούμενο, δηλαδή, τη δημιουργική αναβάθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης.

Έχω υπογραμμίσει και άλλοτε, ότι το πραγματικό δίλημμα δεν είναι το άρθρο 16 του Συντάγματος και η απαγόρευση ή μη της δημιουργίας μη κρατικών, μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων. Το αληθινό δίλημμα είναι: καλό, υψηλής περιωπής Δημόσιο Πανεπιστήμιο ή μια σκιά του Δημόσιου Πανεπιστημίου που οραματίστηκαν φωτισμένοι δάσκαλοι του παρελθόντος, τη στιγμή μάλιστα που στο χώρο της ανώτατης παιδείας υπάρχουν ακόμη άνθρωποι οι οποίοι αγωνίζονται τον καλό αγώνα για να κρατήσουν το όραμα ζωντανό.

Το καλό Δημόσιο Πανεπιστήμιο, τηρουμένων των όρων ανάπτυξής του, που το ίδιο το άρθρο 16 προσδιορίζει – αλλά η Πολιτεία δεν εκπλήρωσε ως τώρα - δε θα διέτρεχε κανέναν κίνδυνο από οποιονδήποτε ιδιωτικό και πολύ περισσότερο μη κερδοσκοπικό ανταγωνισμό. Θα είχε αυτοδύναμη πορεία και θα δικαίωνε το όνομά του και τους υψηλούς στόχους του.

Πολλές φορές έχω εκθέσει ποια είναι, πάνω στο έδαφος της σημερινής κατάστασης, τα μέσα και οι τρόποι για μια ολοκληρωμένη και αποτελεσματική λειτουργία του δημόσιου Πανεπιστημίου. Οι προτάσεις είναι κατατεθειμένες και συνοψίζονται στη βελτίωση της ποιότητας, τη διαφάνεια στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, την αντιμετώπιση της οικογενειοκρατίας, τη στροφή προς την έρευνα και τη διεθνοποίηση των σπουδών.

Η πραγματικότητα σήμερα δείχνει ότι, παρά της απαγορεύσεις, υπάρχει μια εισβολή μη κρατικών φορέων, αμφιβόλου ποιότητας στον χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης. Η εισβολή αυτή πρέπει να αντιμετωπιστεί και κυρίως να ρυθμιστεί, με τη συμμετοχή του δημόσιου Πανεπιστημίου. Γι αυτό, η όποια αναθεώρηση του άρθρου 16 θα πρέπει (έπρεπε;) να είναι αυστηρά περιορισμένη, επιτρέποντας τη δημιουργία μη κερδοσκοπικών και προπαντός κοινωφελούς χαρακτήρα ιδρυμάτων, υπό την εποπτεία των Δημόσιων Πανεπιστημίων.

Τελειώνοντας, θέλω να επαναλάβω ότι εκείνο που χρειάζεται είναι η βούληση εκ μέρους όλων των πλευρών να παραμερίσουμε το ψεύτικο δίλημμα και να σταθούμε υπεύθυνα και αποφασιστικά μπροστά στο πραγματικό: καλό και με υψηλό κύρος ή αναξιόπιστο και διαλυμένο δημόσιο Πανεπιστήμιο, που γίνεται βορά στις πιο αντιφατικές ορέξεις και σκοπιμότητες;

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Παιδεία
Τετάρτη, 22 Σεπτέμβριος 2010 08:05

45 χρόνια της εφημερίδας «Θεσσαλονίκη»,

45 χρόνια της εφημερίδας Θεσσαλονίκη

 

Θεσσαλονίκη, 8 Μαΐου 2008
του Ηλίας Κουσκουβέλη,
Καθηγητή, Πρύτανη του Πανεπστημίου Μακεδονίας

 

Η εφημερίδα «Θεσσαλονίκη», που συμπληρώνει φέτος 45 χρόνια από την έκδοσή της, αποτελεί ένα πολλαπλό παράδειγμα δημοσιογραφικής ευστοχίας. Κατ' αρχάς, η ευστοχία αφορά τον τίτλο της, το όνομά της. Και είναι μια απόδειξη για το πόσο οι απλές λύσεις είναι πιο επιτυχημένες από τις περίπλοκες. Μια καινούργια εφημερίδα αναζητεί πάντοτε έναν ελκυστικό τίτλο και, συνήθως, πέφτει στην παγίδα του εντυπωσιασμού. Μια παγίδα που απέφυγαν ο αείμνηστος Γιάννης Βελλίδης και οι συνεργάτες του, διαλέγοντας το πιο άμεσο και πιο ζωντανό όνομα: αυτό της πόλης στην οποία θα εκδιδόταν η εφημερίδα. Κι έτσι το «συγκρότημα Βελλίδη» κάλυπτε με τους τίτλους των δύο εφημερίδων του και ολόκληρη τη Μακεδονία και, ειδικότερα, την πόλη της Θεσσαλονίκης.

Η δεύτερη ευστοχία συνίσταται στην έντονη αίσθηση της επικαιρότητας, την οποία φανερώνει η έκδοση της νέας εφημερίδας εκείνον τον καιρό. Ήταν μια μεταβατική εποχή, αλλά χρειαζόταν πολύ ισχυρό πολιτικό αισθητήριο για να το καταλάβει κανείς. Αισθητήριο που δεν έλειπε, βέβαια, από τον Βελλίδη, τον Ιωαννίδη, τον Δημάδη, τον Κούρτη και τους άλλους ικανότατους δημοσιογράφους που σχημάτισαν το επιτελείο της έκδοσης. Η επίσκεψη Ντε Γκώλ στη Θεσσαλονίκη (προανάκρουσμα του «Ελλάς – Γαλλία: Συμμαχία» του Καραμανλή), και η δολοφονία Λαμπράκη (προανάκρουσμα όχι μόνο της δικτατορίας, αλλά και της ανακτορικής υπονόμευσης Καραμανλή), είναι το χρονικό και πολιτικό πλαίσιο έκδοσης της Θεσσαλονίκης.

Από τότε και επί 45 χρόνια (τα τελευταία ως εβδομαδιαία έκδοση) δεν έπαψε να είναι μια αγωνιστική έπαλξη για τα συμφέροντα της πόλης, αλλά και ένας ακατάβλητος μαχητής της δημοκρατίας και υπερασπιστής των λαϊκών συμφερόντων. Αλησμόνητοι είναι οι αγώνες της, χέρι-χέρι με τη φοιτητική νεολαία της Θεσσαλονίκης, την οποία είχε αγκαλιάσει και εξέφραζε επί χρόνια αυθεντικά το φρόνημά της.

Αυτοί είναι τίτλοι τιμής για την εφημερίδα και τους ανθρώπους της, προς τους οποίους ο γράφων, μαζί με τα συγχαρητήριά του, απευθύνει ευχές επιτυχίας και μια πορεία της εφημερίδας στο μέλλον, ανάλογη με το τιμημένο παρελθόν της.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Ελλάδα
Τετάρτη, 22 Σεπτέμβριος 2010 08:02

Έξυπνη και Δυναμική Εξωτερική πολιτική

Έξυπνη και Δυναμική Εξωτερική πολιτική

Μακεδονία, 6.04.2008, σ. 12
του Ηλία Κουσκουβέλη
Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων

 

Όταν η χώρα μας βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμες εθνικές αποφάσεις ή όταν συζητούμε σημαντικά εθνικά ζητήματα ενδημεί μια ροπή προς την καταστροφολογία και τις συναισθηματικές αναλύσεις. Ακούσαμε αυτές τις μέρες σχόλια για τον μοναχικό δρόμο του βέτο και για το αδιέξοδο της κυβέρνησης, αλλά και καταγράψαμε τις επιφυλάξεις κομμάτων ως προς την μέχρι τέλους συνέπεια της γραμμής της εξωτερικής μας πολιτικής. Βεβαίως, δεν ήταν δυνατόν να λείψουν οι λεγόμενες «πατριωτικές» κορώνες και οι σχετικές υπερβολές.

Θεωρώ όμως ότι είναι χρέος, ημών των ειδικών, των πολιτικών, των δημοσιογράφων, που καλούμαστε να πληροφορήσουμε την κοινή γνώμη για την παρούσα κατάσταση με το γειτονικό κράτος των Σκοπίων, να παρουσιάζουμε ψύχραιμες, ρεαλιστικές, νηφάλιες, καλά πληροφορημένες και διορατικές αναλύσεις. Ας δούμε λοιπόν τα πράγματα ως έχουν.

Το βέτο είναι εργαλείο άσκησης πολιτικής, η χρήση του συνιστούσε μέρος της εθνικής μας στρατηγικής και είναι αναφαίρετο δικαίωμά μας. Σαφώς, είναι το τελευταίο καταφύγιο και καλό θα ήταν να είχε βρεθεί μία λύση, πριν φτάσουμε στη χρήση του εντός της Συμμαχίας. Ωστόσο, η προβολή βέτο δεν είναι καταστροφική. Το αντίθετο θα έλεγα. Το κέρδος σ' αυτήν την περίπτωση για τη χώρα μας είναι πολύ μεγαλύτερο του κόστους. Με την άσκηση βέτο δείχνουμε την ισχύ και την πυγμή μας, διαφυλάσσουμε το κύρος μας και ξεκαθαρίζουμε την κόκκινη γραμμή της ατζέντας: σύνθετη ονομασία και καθολική χρήση.

Οι Κασσάνδρες που προβλέπουν απομόνωση της Ελλάδας, κινδύνους για τα εθνικά μας συμφέροντα και αφόρητες πιέσεις οι οποίες τελικά θα μας ανάγκαζαν ή θα μας αναγκάσουν βραχυπρόθεσμα να υποκύψουμε, κατά τη γνώμη μου, θα διαψευσθούν. Πιέσεις σαφώς υπήρξαν και θα υπάρξουν. Δεν σημαίνει, όμως, ότι πρέπει να υποκύψουμε σε αυτές ή ότι δεν μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε.

Η Ελλάδα είναι ισχυρή. Υποστηρίζει τη σταθερότητα διεθνώς, επιδιώκει την μεγιστοποίηση της ασφάλειας όλων, στηρίζει τη γείτονα χώρα στην Ευρωπαϊκής της επιλογή. Έχει αποδείξει ότι η ευρωπαϊκή πορεία των γειτόνων της είναι προτεραιότητά της, καθώς θεωρεί ότι η ενσωμάτωση της περιοχής στους διεθνείς οργανισμούς και θεσμούς είναι μία ωφέλιμη και γι' αυτήν πολιτική.

Αυτό, όμως, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι θα αλλάξουμε την ιεράρχηση των συμφερόντων μας. Η προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων και δικαιωμάτων είναι πρώτη μας προτεραιότητα. Είμαστε, όμως, μία χώρα που σέβεται τους διεθνείς κανόνες, εφαρμόζουμε τις αρχές της καλής γειτονίας και της καλής θέλησης και το ίδιο απαιτούμε και από τους γείτονές μας.

Το βέτο στη Σύνοδο του Βουκουρεστίου μπορεί, από τη μια πλευρά, να εμφανίζεται από κάποιους ως δυσχέρεια ή πηγή μελλοντικών δεινών για την Ελλάδα, από την άλλη, όμως, αποτελεί ένα μέσο πίεσης κατά τις διαπραγματεύσεις μας με τους γείτονες, κατά τις συνομιλίες μας με τους συμμάχους ή, αύριο, με τους εταίρους μας, όταν θα έρθει το θέμα της έναρξης ή μη συζητήσεων για την ένταξη των Σκοπίων στην ΕΕ.

Με την προβολή του βέτο όχι μόνο προσπεράσαμε τη Σύνοδο Κορυφής του Βουκουρεστίου, αλλά και προετοιμάζουμε από πλεονεκτικότερη θέση τον επόμενο γύρο. Κυρίως, όμως, δείχνουμε ότι η Ελλάδα είναι μια σοβαρή και ισχυρή χώρα που μπορεί να σχεδιάζει την πολιτική της και να διασφαλίζει με συνέπεια τα εθνικά της συμφέροντα. Ξέρει να προετοιμάζεται πριν τις διαπραγματεύσεις, διαθέτει συγκριτικά πλεονεκτήματα και γνωρίζει πως να τα αξιοποιεί με ωριμότητα. Επιτέλους, δηλαδή, παρουσιάζει στην εξωτερική της συμπεριφορά πολλά στοιχεία που όλα μαζί συνιστούν αυτό που ονομάζω μία έξυπνη και δυναμική εξωτερική πολιτική.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
Τετάρτη, 22 Σεπτέμβριος 2010 08:00

Ρεαλισμός και Στρατηγική

Ρεαλισμός και στρατηγική

Ελεύθερος Τύπος, 5.3.2008
του Ηλία Κουσκουβέλη
Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων

 

Η άσκηση εξωτερικής πολιτικής κινείται ανάμεσα στην επιδίωξη του επιθυμητού και του εφικτού. Στη διαπραγμάτευση με τα Σκόπια γνωρίζουμε το επιθυμητό. Το εφικτό, όμως, καθορίζεται τόσο από τη δική μας ισχύ, τις δικές μας διαπραγματευτικές ικανότητες και τις αντίστοιχες των γειτόνων μας, όσο και τη διεθνή συγκυρία.

Παίρνουμε μέρος σε μια παρτίδα σκληρού διπλωματικού πόκερ, με πολλούς και καλούς παίκτες. Οι κινήσεις των γειτόνων μας και οι δικές μας, ο ρόλος του μεσολαβητή του ΟΗΕ, η πολιτική των ΗΠΑ, οι διαθέσεις της Ρωσίας, οι μεταξύ τους σχέσεις, αλλά και η στάση των Ευρωπαίων εταίρων μας, καθορίζουν τις εξελίξεις.

Θα πρέπει να αξιολογήσουμε τη θέση της χώρας μας και να παίξουμε τα ισχυρά μας χαρτιά. Η Ελλάδα είναι ασφαλής. Σε αντίθεση με τους γείτονες μας, η δική μας επιβίωση δεν κινδυνεύει. Η χώρα μας διαθέτει το πλεονέκτημα να είναι μέλος του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. και το δικαίωμα του βέτο. Διαθέτει δε καλές σχέσεις τόσο με τις ΗΠΑ, όσο και με τη Ρωσία, και αρχίζει να παίζει δυναμικό ρόλο στον ενεργειακό χάρτη της ευρύτερης περιοχής. Όλα αυτά την καθιστούν ισχυρό διαπραγματευτή.

Η χρονική συγκυρία, όμως, ευνοεί και τους γείτονές μας. Η πολιτική των ΗΠΑ τους προσφέρει εξωτερική ενδυνάμωση, η οποία μπορεί να είναι πρόσκαιρη, δεν παύει όμως, να αποτελεί ένα συντελεστή ισχύος.

Η χρονική συγκυρία, λοιπόν, δεν επιτρέπει τη μεγιστοποίηση των στόχων μας. Σίγουρα, όμως, μπορεί να εξασφαλιστεί η βελτιστοποίηση: να επιβάλουμε το δικό μας κατώτατο όριο στην ατζέντα. Το μη χείρον για εμάς θα είναι η σύνθετη ονομασία παντού και να διασφαλίζεται ρητά η ακεραιότητα του ελληνικού πολιτισμού. Ο πολιτισμός μας είναι αδιαπραγμάτευτος.

Τέλος, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας τη σχετικότητα του χρόνου. Η εν λόγω διαπραγμάτευση είναι ακόμη μια παρτίδα του παιχνιδιού. Σε ένα μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον, το μόνο βέβαιο είναι η ρευστότητα των εξελίξεων. Η Ιστορία δεν κινείται με όρους συμβατικού χρόνου ούτε με μεγέθη διάρκειας της ανθρώπινης ζωής. Συνεπώς, χρειαζόμαστε στρατηγική σε βάθος χρόνου, σοβαρότητα, ετοιμότητα, συνεχή κινητικότητα και μεθοδικότητα.

Η Ελλάδα είναι κράτος σταθερά προσηλωμένο στις αρχές του διεθνούς δικαίου, της σταθερότητας και της ειρήνης. Συμβάλλει στην πολιτική και οικονομική ανάπτυξη της περιοχής. Υπεράνω όλων, όμως, τοποθετεί το εθνικό της συμφέρον, για αυτό η στρατηγική μας είναι απαραίτητο να διέπεται από ρεαλισμό και στρατηγική. Βραχυπρόθεσμα, πρέπει να ακολουθήσουμε τον ρεαλιστή Edward Carr, δηλαδή να δράσουμε αναλογιζόμενοι τον κόσμο όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Κατ' εμέ, το πώς θα θέλαμε να είναι και τι θα θέλαμε να πετύχουμε ανήκει στον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
Τετάρτη, 22 Σεπτέμβριος 2010 08:00

Προβλέψεις για το 2008

Δημοσιεύτηκε 01-01-2008 Μακεδονία

Θεωρώ ότι κατά το 2008 θα αντιμετωπίσουμε ως κοινωνία και ως κράτος τα ίδια ζητήματα με το 2007, προφανώς επαυξημένα από κάποια θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Εντούτοις, είναι καιρός να αντιληφθούμε ότι οι εξελίξεις του διεθνούς γίγνεσθαι δεν περιμένουν. Πρέπει να καταλάβουμε ότι χρειάζονται λιγότερα λόγια και περισσότερη δουλειά, περισσότερη δημιουργία.

Εμείς, οι θεράποντες της εκπαίδευσης, πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να μεταλαμπαδεύσουμε στις νέες γενιές την αίσθηση της ευθύνης και της υποταγής τού ατομικού στο κοινωνικό συμφέρον.

Ειδικότερα στην ανώτατη εκπαίδευση, θα πρέπει να δώσουμε έμφαση στην ποιότητα της εκπαιδευτικής διαδικασίας και στην ενίσχυση των ερευνητικών μας προσπαθειών, ώστε να πετύχουμε μία συνολική αναβάθμιση.

Σε ότι αφορά το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, αισιοδοξώ ότι θα δοθεί λύση στο χρόνιο στεγαστικό του πρόβλημα, του οποίου η λύση θα μας επιτρέψει και τις ερευνητικές προσπάθειες να ενισχύσουμε, αλλά και τη διεθνοποίηση των σπουδών να πετύχουμε

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
Τετάρτη, 22 Σεπτέμβριος 2010 07:58

"Θα γίνει της Γαλλίας"

«Θα γίνει της Γαλλίας!...»

 

Καθημερινή, 2-12-2007
του Ηλία Κουσκουβέλη
Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων

 

Αυτή η έκφραση ακούστηκε πολλές φορές τις τελευταίες μέρες ως απειλή με αφορμή τις απεργιακές κινητοποιήσεις στο Παρίσι. Οι αναταραχές που προκάλεσαν οι μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης Σαρκοζί παραλληλίζονται με ενδεχόμενες αναταραχές στη χώρα μας εν όψει της μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού.

Η Γαλλική κυβέρνηση, όμως, πέρα από το συγκεκριμένο ζήτημα, προχώρησε ήδη σε τομές και στην Παιδεία. Οι Γάλλοι θέσπισαν τον Αύγουστο ένα νέο νόμο με σκοπό να δώσουν στα Γαλλικά Πανεπιστήμια την ελευθερία και τα κατάλληλα μέσα προκειμένου να ανταποκριθούν στις ανάγκες των φοιτητών και της κοινωνίας.

Είναι αλήθεια ότι απόλυτη σύγκριση ανάμεσα στο Ελληνικό και το Γαλλικό σύστημα δεν μπορεί να γίνει. Οι παραδόσεις, τα προβλήματα και οι απαιτήσεις είναι διαφορετικές στις δύο χώρες. Ωστόσο μπορούμε να αντλήσουμε κάποια χρήσιμα διδάγματα από το Γαλλικό μοντέλο και την πολιτική της Γαλλικής κυβέρνησης:

  • Οι Γάλλοι κατανόησαν ότι η μεταρρύθμιση στην Παιδεία χρήζει ολιστικής προσέγγισης και προχώρησαν σε αλλαγές σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.
  • Ο Γαλλικός νόμος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση αντιμετωπίζει το Πανεπιστήμιο συνολικά. Προβλέπει την βελτίωση των υπηρεσιών προς τους φοιτητές, περιλαμβάνοντας την καθημερινή τους ζωή, την ακαδημαϊκή εκπαίδευση και ανάπτυξη και την επαγγελματική τους αποκατάσταση.
  • Δίνει έμφαση στη βελτίωση των αποδοχών, αλλά και των συνθηκών εργασίας των διδασκόντων και των ερευνητών.
  • Στοχεύει να θεραπεύσει τη διοικητική παραλυσία, δημιουργώντας πιο διαφανείς και ευέλικτες δομές διοίκησης.
  • Σημείο αναφοράς του Γαλλικού νόμου είναι η νέα σχέση Πανεπιστημίου-Κράτους, η αυτονομία, και ο εκσυγχρονισμός της διοίκησης των Πανεπιστημίων. Σύμφωνα με το νόμο, τα Ανώτατα Ιδρύματα θα πρέπει να είναι αυτόνομα, προκειμένου να είναι ευέλικτα και αποτελεσματικά. Καλούνται, όμως, να είναι και υπεύθυνα, να εφαρμόσουν τις αλλαγές μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και να συνάψουν με το κράτος μια συμφωνία μακροπρόθεσμων στόχων και μέσων.
  • Οι Γάλλοι αντιλαμβάνονται ότι η Παιδεία είναι εθνική υπόθεση, αλλά οι αλλαγές οφείλουν να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις του διεθνούς περιβάλλοντος. Σκοπός των μεταρρυθμίσεων είναι να καταστήσουν τα Γαλλικά Πανεπιστήμια περισσότερο εξωστρεφή και πιο υπεύθυνα σε σχέση με τους στρατηγικούς τους στόχους στο πλαίσιο της διεθνοποιημένης κοινωνίας και της οικονομίας της γνώσης.
  • Το Γαλλικό μοντέλο δεν αντιμετωπίζει το Πανεπιστήμιο ως απομονωμένο θεσμό εκπαίδευσης. Θεωρεί επιβεβλημένη τη σύνδεσή του με τις τοπικές κοινωνίες και την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη. Γι' αυτό δίνει έμφαση στην ενίσχυση των δεσμών του Πανεπιστημίου με κοινωνικούς και οικονομικούς εταίρους.

Η Γαλλική κυβέρνηση, πριν την κατάθεση του νόμου, είχε προχωρήσει σε ανταλλαγή απόψεων και διαβουλεύσεις από τις οποίες προέκυψαν αιτήματα των σωματείων των φοιτητών, που έγιναν τελικά διατάξεις του νόμου. Επίσης, διεξάγει μια ευρύτατη καμπάνια ενημέρωσης και έχει δημιουργήσει ειδική ιστοσελίδα πληροφόρησης για τις μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση.

Βεβαίως, οι αντιδράσεις, οι αναταραχές και οι συγκρούσεις δεν λείπουν. Αρκετά Γαλλικά ιδρύματα τελούν υπό κατάληψη. Όμως, η Γαλλική κυβέρνηση επιμένει πως ο διάλογος είναι ο μόνος δρόμος.

Στην Ελλάδα μπορεί οι συνθήκες να είναι εν μέρει διαφορετικές. Τα ζητούμενα, όμως, είναι λιγότερο ή περισσότερο κοινά. Οι Γάλλοι, όπως και οι Έλληνες, θέλουν ένα νέο και καλύτερο Πανεπιστήμιο. Η Γαλλική κυβέρνηση αντιλήφθηκε πως για τη δημιουργία του χρειάζεται μια ολοκληρωμένη προσέγγιση. Προχώρησε αμέσως στις αλλαγές και έδωσε βαρύτητα στην αυτονομία των Πανεπιστημίων. Κατανόησε πως αν δεν προχωρήσει σε βαθιές τομές, δεν θα μπορέσει να εκσυγχρονίσει το εκπαιδευτικό σύστημα. Ίσως, λοιπόν, θα πρέπει πραγματικά να επιζητούμε να γίνει της Γαλλίας.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Παιδεία
Τετάρτη, 22 Σεπτέμβριος 2010 07:56

50 χρόνια Πανεπιστήμιο Μακεδονίας:

50 χρόνια Πανεπιστήμιο Μακεδονίας:

Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον

 

Αγγελιοφόρος, 16.04.2008

Στα πλαίσια των εορτασμών των 50 χρόνων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, ως πρυτανικές αρχές τιμήσαμε πρόσφατα τους προκατόχους μας, διατελέσαντες Πρυτάνεις και Αντιπρυτάνεις. Τους ανθρώπους δηλαδή που δημιούργησαν, στήριξαν και ανέπτυξαν την ΑΒΣΘ και, έπειτα, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Ήταν μια βραδιά συγκίνησης, ευκαιρία γιορτής, αλλά και στοχασμού και αξιολόγησης της σημερινής κατάστασης. Ερχόμενοι σ' επαφή με την ιστορία του Ιδρύματος, μάθαμε πώς δημιουργήθηκε το παρελθόν, καταλάβαμε, όμως, και τι θα κρίνει το μέλλον. Με αυτήν την αφορμή θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Το Πανεπιστήμιό μας είναι απότοκο του μεταπολεμικού ονείρου και της δύναμης για δημιουργία. Αυτή η δύναμη καθόρισε όλη την πορεία των 50 χρόνων. Ώθησε το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στο διάβα της ιστορίας του να εξελίσσεται, ώστε να ανταποκρίνεται στις αλλαγές γύρω του. Πάντρεψε με επιτυχία τις οικονομικές επιστήμες με τις κοινωνικές και, στη συνέχεια, με την Τέχνη. Σήμερα, το Πανεπιστήμιό μας διαθέτει δέκα Τμήματα, εκ των οποίων τα δύο τελευταία εδρεύουν στην Έδεσσα και στη Νάουσα. Έτσι, αγκαλιάζει την Μακεδονία και αγκαλιάζεται από αυτήν. Ενισχύει σταθερά τους δεσμούς με τη Θεσσαλονίκη, αλλά και με περιοχές της Μακεδονίας.

Στα περισσότερα από τα Τμήματα λειτουργούν προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών και όλα στελεχώνονται από αξιόλογο και έμπειρο διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό. Μέσα από αυτά, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας πρόσφερε γενιές και γενιές αποφοίτων, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης, της Μακεδονίας, ολόκληρης της χώρας. Είναι ένα Πανεπιστήμιο που σέβεται το δημόσιο χρήμα, που δημιουργεί μόνο του και αυξάνει την περιουσία του, χωρίς να αγνοεί τις κοινωνικές του υποχρεώσεις.

Σήμερα, είναι ένα σύγχρονο, ανοιχτό, δημοκρατικό και πιστοποιημένο ως φιλικό προς το περιβάλλον ανώτατο Ίδρυμα. Μεταξύ άλλων, διαθέτει μια αξιόλογη και ενημερωμένη βιβλιοθήκη, δραστήριο Γραφείο Διασύνδεσης, αναπτυσσόμενο Μηχανισμό Εκδόσεων, και στοχεύει ν' αναπτύσσεται ολοένα και περισσότερο.

Το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας έχει σχέσεις και συνεργασία με φορείς από όλες τις γειτονικές χώρες, και τα περισσότερα κράτη της ΕΕ, όπως και με ιδρύματα των ΗΠΑ και άλλων χωρών. Συνέβαλε και θα συνεχίσει να συμβάλλει στην προσέγγιση μεταξύ λαών. Δεν είναι τυχαίο ότι έγινε ο πρώτος φορέας στην Ευρωπαϊκή ήπειρο που έλαβε τη διάκριση «Φίλος των Ηνωμένων Εθνών». Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Πρόεδρος της Ελληνικής, αλλά και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι επίτιμοι διδάκτορές μας. Έχοντας ανοίξει τις πόρτες του σε δασκάλους, φοιτητές και ερευνητές διαφορετικής καταγωγής, εξετάζοντας το ενδεχόμενο παρουσίας του και σε άλλες χώρες, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας διεκδικεί τον τίτλο του Universitas. Θέλουμε να είμαστε ένα Πανεπιστήμιο ανοιχτών θυρών και ανοιχτών οριζόντων.

Ξεκινούμε τη δεύτερη πεντηκονταετία με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία. Η στρατηγική μας επιδιώκει την ποιότητα και την ακαδημαϊκή μας διεθνοποίηση. Πρωταρχικός σκοπός μας είναι να εντείνουμε τις ερευνητικές μας δραστηριότητες. Επιθυμούμε να αξιολογηθούμε. Στόχος μας είναι να συμβαδίζουμε με τα μεγάλα Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια. Επιδιώκουμε την εξωστρέφεια και τη συνεργασία. Αντιλαμβανόμαστε τον ρόλο μας ως ένα Ίδρυμα που επιθυμεί να προσφέρει σε ένα συλλογικό όραμα ανάπτυξης της πόλης, της περιφέρειας, της χώρας, και γιατί όχι της Ευρώπης.

Για να συνεχίσουμε, όμως, να λειτουργούμε κανονικά και για να δημιουργήσουμε, χρειαζόμαστε χώρο. Δεν περιποιεί τιμή σε κανένα εκπαιδευτικό ίδρυμα να αναγκάζεται να χρησιμοποιεί υπόγεια για χώρους διδασκαλίας. Για αυτό αιτούμεθα την παραχώρηση στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας των χώρων του διπλανού μας 424 Γενικού Στρατιωτικού Νοσοκομείου Εκπαιδεύσεως, που επανειλημμένως μάς έχει υποσχεθεί η Πολιτεία. Διαθέτουμε τους πόρους για να διασωθεί το 424, τη συνάφεια προς ένα χώρο εκπαίδευσης, την εμπειρία διαχείρισης και σεβασμού διατηρητέων, την επίσημη στήριξη του Δήμου Θεσσαλονίκης και άλλων τοπικών φορέων.

Το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, 50 χρόνια από τότε που ως Ανωτάτη Σχολή Βιομηχανικών Σπουδών δέχτηκε τους πρώτους φοιτητές, έχει περάσει στο στάδιο της ωριμότητας. Έχει ωριμάσει θεσμικά και επιστημονικά. Είναι έτοιμο, με τη γλώσσα του αθλητισμού, για τα μεγάλα ρεκόρ στην Επιστήμη. Συνεχίζει να κινείται από την δύναμη της δημιουργίας και ζητά τα αυτονόητα. Δεν μπορεί ένα Πανεπιστήμιο να πορεύεται στο νέο διεθνές περιβάλλον χωρίς τις απαραίτητες υποδομές και την απαραίτητη ευελιξία.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
Τετάρτη, 15 Σεπτέμβριος 2010 09:02

«Κεντροδεξιά»: ένα λάθος πολιτικής

«Κεντροδεξιά»: ένα λάθος πολιτικής

 

Καθημερινή, 12.11.2009 και e-ΛΟΓΟΣ 13.11.2009
του Ηλία Κουσκουβέλη,
Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων, Πρύτανη Πανεπιστημίου Μακεδονίας

 

Οι συνθήκες και οι ανάγκες δημιουργούν όρους και οι όροι, με τη σειρά τους, προσδιορίζουν συμπεριφορές και στρατηγικές, αλλά και διαιωνίζουν πολιτικά λάθη.

Εντός και εκτός της Νέας Δημοκρατίας, εξακολουθεί να διαπράττεται στο δημόσιο διάλογο ένα λάθος που τη στιγμάτισε στην μετά την ηγεσία τού ιδρυτή της περίοδο. Χρησιμοποιείται και γίνεται αποδεκτός ο όρος «κεντροδεξιά». Ο αυτοπροσδιορισμός της Ν.Δ. ως «κεντροδεξιάς» αποτελεί παγίδα, που επιτείνει την σύγχυση σχετικά με την ιδεολογία της Ν.Δ., και της στερεί σημαντικά κοινωνικά ερείσματα. Παρά την επικράτησή του, είναι πολιτικά λανθασμένη η χρήση τού ασαφούς όρου «κεντροδεξιά» και η περί αυτής συζήτηση. Πρόκειται για αποτέλεσμα συμβιβασμών, αναγκών, τακτικών και σκοπιμοτήτων.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, δύο φορές, όταν δέσποσε πολιτικά σε έναν κομματικό σχηματισμό και στο πολιτικό στερέωμα της χώρας, δρώντας εκσυγχρονιστικά αλλά και παιδευτικά, ονόμασε τον πρώτο σχηματισμό Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση και τον δεύτερο Νέα Δημοκρατία. Την τελευταία φορά, όρισε ως ιδεολογία τού κόμματός του το ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό. Από την άλλη πλευρά, ο Ανδρέας Παπανδρέου, παίρνοντας αποστάσεις από το παρελθόν και, ταυτοχρόνως, αντιλαμβανόμενος την άλωση του λεγόμενου «κέντρου» από τη Ν.Δ., αλλά και το εύρος τής μαρξίζουσας δεξαμενής ψηφοφόρων, ξεκίνησε από τα «αριστερά» για να ξανακερδίσει το «κέντρο». Όταν δε κυριάρχησε στην πολιτικό στερέωμα του τόπου, επιχείρησε να στείλει αυτό που νοηματοδότησε ως «δεξιά» στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας

Οι ηγεσίες της Ν.Δ., που ακολούθησαν, μη έχοντας την πολυτέλεια εκσυγχρονιστικών ή παιδευτικών επιδιώξεων, προσπαθώντας να αντιμετωπίσουν την εκλογική ορμή τού ΠΑΣΟΚ και να συσπειρώσουν ένα βασικό εκλογικό πυρήνα, αρχικά αποδέχθηκαν τον όρο «δεξιά». Στη συνέχεια, θέλοντας να διευρύνουν τον εκλογικό πυρήνα, διατήρησαν τον πυρήνα της «δεξιάς» και έκαναν άνοιγμα προς το «κέντρο», σε μια προσπάθεια να μειώσουν και την αρνητική, για τη «δεξιά», άποψη. Υπό αυτές τις συνθήκες, η υιοθέτηση και η διάδοση του όρου «κεντροδεξιά» εξυπηρετούσε σκοπούς τακτικής.

Διαχρονικά ο όρος «κεντροδεξιά» συνιστά άλλοθι που απαλλάσσει την εκάστοτε ηγεσία από το καθήκον ανάδειξης της ιδεολογίας και της διαρκούς πολιτικής διαπαιδαγώγησης των ψηφοφόρων του κόμματος. Αποτελεί, όμως, και τροχοπέδη, περιορίζοντας συστηματικά τις πιθανότητες εκλογικής επικράτησης της Ν.Δ., αφού της επιβάλλει επιμόνως το δίλημμα-παγίδα για κάθε εκλογική στρατηγική: περισσότερο κέντρο ή περισσότερο δεξιά;

Σήμερα, η Ν.Δ. ως «κεντροδεξιά» δεν έχει μέλλον στην Ελλάδα. Θα πρέπει να ξεχάσει την «κεντροδεξιά», να αποκτήσει ιδεολογική αυτογνωσία, να προβάλλει το όνομά της και την καταστατική της ιδεολογία, το ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό, και να διαπαιδαγωγήσει συστηματικά τα στελέχη και τους ψηφοφόρους της σ'αυτόν, με απώτερο σκοπό να τον εφαρμόσει ως κόμμα εξουσίας.

Ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός συντίθεται από τον Πολιτικό Φιλελευθερισμό και τον ριζοσπαστισμό. Ο πρώτος δίνει έμφαση στα δικαιώματα και τις ευθύνες πολιτών, στην αντίσταση στην αυθαιρεσία της εξουσίας, στην πίστη στην πολιτική του μήτρα το έθνος-κράτος και στην ευθύνη του κράτους για την οικονομία. Προάγει συγκεκριμένη πολιτική ηθική και την αφοσίωση στους θεσμούς, την αναφορά στο μεγάλο αριθμό που είναι οι πολίτες και όχι στους λίγους. Από την άλλη ο Ριζοσπαστισμός ωθεί προς την παραγωγή έργου, στη γρήγορη εξεύρεση αξιόπιστων και αποτελεσματικών λύσεων και προτείνει προσαρμογή στις κρατούσες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες. Προτρέπει στην εποικοδομητική και υπεύθυνη άσκηση καθηκόντων, χωρίς λαϊκισμό, χωρίς δογματισμούς, χωρίς ιδεοληψίες.

Είναι φανερό ότι η Ν.Δ., ως πολιτικά φιλελεύθερο κόμμα και όχι ως «κεντροδεξιά», απαλλαγμένη από τα φορτία του παρελθόντος, μπορεί, με την εξαίρεση των μαρξιστών να απευθυνθεί σε όλους τους πολίτες. Η σαφής ιδεολογική τοποθέτηση της Ν.Δ. στο ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό ξεκαθαρίζει τη σύγχυση γύρω από την ιδεολογική της ταυτότητα. Της επιτρέπει να παράγει πολιτική με συνοχή, να αρθρώσει συνειδητοποιημένο πολιτικό λόγο, να διαμορφώσει την ατζέντα της στηριζόμενη σε ισχυρές βάσεις. Της προσδίδει αξιοπιστία και τελικώς αποτελεί εφαλτήριο για την εκτέλεση της αποστολής της ως πολιτικού χώρου των μεγάλων επιλογών. Πάνω απ'όλα, όμως, θα θέσει τέλος στη μηχανιστική και αντιπαραγωγική για την πολιτική ανάπτυξη του τόπου διάκριση κεντροδεξιά-κεντροαριστερά.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Ελλάδα

17/04/2008 - 50 χρόνια Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Τιμητική εκδήλωση για τους διατελέσαντες Πρυτάνεις και Αντιπρυτάνεις του Ιδρύματος

 

Εγώ και οι αντιπρυτάνεις σας καλωσορίζουμε και σας ευχαριστούμε θερμά για τη συμμετοχή σας σε αυτή την εκδήλωση τιμής και συγκίνησης.

Η αποψινή βραδιά είναι σημαντική για την ιστορία του Ιδρύματος. Βρισκόμαστε σε μια ξεχωριστή εκδήλωση κατά τη διάρκεια των εορτασμών των πενήντα χρόνων του Πανεπιστημίου μας. Είναι μια εκδήλωση, στην οποία καταγράφεται η ιστορία του Ιδρύματος μας.

Απόψε τιμούμε εσάς τους ανθρώπους που δημιούργησαν, στήριξαν, ανέπτυξαν το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Πριν προχωρήσω, θα ήθελα να μου επιτρέψετε να καταθέσω τα συναισθήματα χαράς και τιμής που με πλημμυρίζουν, έχοντας το ξεχωριστό καθήκον να τιμώ από τη θέση του Πρύτανη, μαζί με τους συνεργάτες μου, και εκ μέρους όλου του Πανεπιστημίου, αγαπητούς συναδέλφους, συνεργάτες, προκατόχους.

Θέλω συνάμα να εκφράσω με μια μόνο λέξη και εξ αρχής, το νόημα της σημερινής εκδήλωσης: ευγνωμοσύνη.

Είναι η βαθιά ευγνωμοσύνη για την προσφορά σας στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, αγαπητοί Συνάδελφοι, που μας ενώνει και μας έφερε σήμερα εδώ.


Αγαπητοί συνάδελφοι, Αγαπητοί Φοιτητές, Αγαπητοί Συνεργάτες, Κυρίες και Κύριοι,

Αντιλαμβανόμαστε όλοι την αξία της ιστορίας του Ιδρύματος. Μαθαίνουμε πώς δημιουργήθηκε το παρελθόν, αλλά και καταλαβαίνουμε τι θα κρίνει το μέλλον. Είναι μια ευκαιρία γιορτής, αλλά και στοχασμού και αξιολόγησης της σημερινής μας κατάστασης.

Τιμώντας σήμερα εσάς, αγαπητοί Πρυτάνεις και Αντιπρυτάνεις, τονίζουμε τη συνέχεια που χαρακτηρίζει την πανεπιστημιακή μας κοινότητα, μια συνέχεια που βασίζεται στη συναίνεση, στη χρηστή

διακυβέρνηση, στη συμμετοχικότητα, τη συνεργασία και την ακαδημαϊκή ελευθερία. Μια συνέχεια που διακρίνεται για τον ένα και μοναδικό στόχο της: την ανάπτυξη, την πρόοδο του Πανεπιστημίου στο σύνολό του και την προσφορά του στην επιστήμη και την κοινωνία.

Το Πανεπιστήμιό μας είναι απότοκο του μεταπολεμικού ονείρου και της δύναμης για δημιουργία. Αυτή η δύναμη καθόρισε όλη την πορεία των 50 χρόνων.

Είναι η δύναμη που ώθησε το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στο διάβα της ιστορίας του να εξελίσσεται, ώστε να ανταποκρίνεται στις αλλαγές γύρω του.

Πάντρεψε με επιτυχία τις οικονομικές επιστήμες με τις κοινωνικές επιστήμες και, στη συνέχεια, με την Τέχνη.

Πρόσφερε γενιές και γενιές αποφοίτων, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης, της Μακεδονίας, ολόκληρης της χώρας.

Σήμερα είμαστε ένα σύγχρονο, πιστοποιημένο ως φιλικό προς το περιβάλλον, ανοιχτό και δημοκρατικό Πανεπιστήμιο, που αναπτύσσεται ολοένα και περισσότερο.

Είμαστε ένα Ίδρυμα που συνέβαλε και θα συνεχίσει να συμβάλλει στην προσέγγιση μεταξύ λαών. Δεν είναι τυχαίο ότι το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας έχει σχέσεις με όλες τις γειτονικές χώρες, με τα περισσότερα κράτη της ΕΕ. Δεν είναι τυχαίο ότι έγινε ο πρώτος φορέας στην Ευρωπαϊκή ήπειρο που έλαβε τη διάκριση «Φίλος των Ηνωμένων Εθνών». Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Πρόεδρος της Ελληνικής αλλά και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι επίτιμοι διδάκτορές μας.

Επιθυμούμε, επίσης, και πρωταρχικώς, να εντείνουμε τις ερευνητικές μας δραστηριότητες. Είμαστε έτοιμοι να δημιουργήσουμε ερευνητικά Ινστιτούτα, κλασσικά, αλλά και Ινστιτούτα πρωτοποριακά, όπως για τη μελέτη του εγκεφάλου, τη μελέτη της διεθνούς πολιτικής και της τεχνολογίας, τη μελέτη εφαρμογών για τις διάφορες κατηγορίες των ατόμων με αναπηρία, τη δημιουργία φορέα δημοσκοπήσεων και φορέα μελέτης τιμών.

Ξεκινούμε τη δεύτερη πεντηκονταετία με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία. Η στρατηγική μας επιδιώκει την ποιότητα και την ακαδημαϊκή μας διεθνοποίηση.

Επιθυμούμε να αξιολογηθούμε. Στόχος μας είναι να συμβαδίζουμε με τα μεγάλα Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια. Σκοπός μας είναι να αριστεύσουμε.

Υπό την ευθύνη του Αντιπρύτανη Ακαδημαϊκών και Προσωπικού, κ. Κατρανίδη, η αξιολόγηση προχωράει, η εισαγωγή μαθημάτων σε ξένες γλώσσες πραγματοποιείται, ολοκληρώθηκε ο κατάλογος ξένων επιστημονικών περιοδικών, ιδρύθηκε ξενόγλωσσο μεταπτυχιακό στο Τμήμα Βαλκανικών, ενώ βελτιώσαμε το θεσμικό πλαίσιο των διδακτορικών σπουδών και προωθήσαμε τη διοργάνωση διεθνών συνεδρίων.

Ο εξορθολογισμός και συντόμως η πιστοποίηση του Ειδικού Λογαριασμού, η ενίσχυση των ερευνητικών προγραμμάτων, η ενίσχυση της συμμετοχής σε διεθνή συνέδρια μελών ΔΕΠ και υποψηφίων διδακτόρων, η βράβευση της αριστείας των μελών ΔΕΠ και φοιτητών - όλα αυτά περίπου 250.000 ευρώ - η ενίσχυση της φοιτητικής μέριμνας, καθώς και η σώφρων και διαφανής διαχείριση των οικονομικών του ξεκίνησαν ή συνεχίζονται από τον Αντιπρύτανη Οικονομικών και Προγραμματισμού, κ. Νούλα.

Τα εν εξελίξει έργα, όταν αναλάβαμε, ολοκληρώθηκαν, νέα έχουν δρομολογηθεί, εξετάζεται η δυνατότητα παρουσίας τού Πανεπιστημίου στο εξωτερικό, ενώ έχει ξεκινήσει η διαδικασία για την εγκατάσταση συστήματος ERP από τον Αντιπρύτανη Στρατηγικού Σχεδιασμού και Ανάπτυξης, κ. Σουμπενιώτη.

Ολοκληρώσαμε δύσκολους και μεγάλους διαγωνισμούς, προχωράμε στον τετραετή ακαδημαϊκό και οικονομικό προγραμματισμό, βελτιώνουμε τον οργανισμό του Πανεπιστημίου, ενώ επιλύσαμε ζητήματα του προσωπικού.

Εισάγαμε την πολιτική μίας θετικής εξωστρέφειας, αντιμετωπίσαμε κρίσεις με ψυχραιμία και είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε το μέλλον με την ίδια πίστη, σύνεση και μετριοπάθεια, παραχωρώντας στους αλλαλάζοντες τη θέση που επέλεξαν.

Τα ΕΛΤΑ μάς τίμησαν εκδίδοντας ειδικό επετειακό γραμματόσημο, ενώ διασφαλίσαμε συμβατικά και ηλεκτρονικά το έμβλημα του Πανεπιστημίου.

Συνεχίζουμε να θεωρούμε ως μακροπρόθεσμη λύση τη μετεγκατάσταση Τμημάτων του Πανεπιστημίου στην Περαία, θεωρούμε όμως θέμα ζωτικής ανάγκης τη βραχυπρόθεσμη λύση του 424.

Γνωρίζουμε ότι οι παρευρισκόμενοι επίσημοι καλεσμένοι μας στηρίζουν το εύλογο αίτημά μας. Τους παρακαλώ να το δημοσιοποιήσουν.

Όμως το κτιριακό είναι ζήτημα δικό μας και καλώ όλους εσάς που συμβάλλατε στη δημιουργία αυτού του κτιρίου ή στην παραχώρηση της έκτασης στην Περαία, να συμβάλλετε με το δικό σας τρόπο, ο καθένας ξεχωριστά ή όλοι μαζί, ώστε να αντιμετωπισθεί αμέσως το ζήτημα της στενότητας των χώρων με την παραχώρηση του 424. Δεν περιποιεί τιμή σε κανένα εκπαιδευτικό ίδρυμα να αναγκάζεται να χρησιμοποιεί υπόγεια για χώρους διδασκαλίας, ακόμη και για τα θορυβώδη κρουστά.

Τα λέω αυτά διότι αντιλαμβανόμαστε τον ρόλο μας ως ένα Ίδρυμα που επιθυμεί να προσφέρει σε ένα συλλογικό όραμα ανάπτυξης της πόλης, της περιφέρειας, της χώρας, και γιατί όχι της Ευρώπης.

Θέλω όμως, να τονίσω ότι δεν θα είχαμε τη δυνατότητα: ούτε να πράττουμε, ούτε να δημιουργούμε, ούτε να προσφέρουμε, ούτε να ονειρευόμαστε, εάν εσείς αγαπητοί Πρυτάνεις και Αντιπρυτάνεις δεν μας είχατε δώσει τις ευκαιρίες, βάζοντας ο καθένας από εσάς ξεχωριστά ένα λιθάρι στο οικοδόμημα του Πανεπιστημίου μας, εάν δεν προσθέτατε ένα κρίκο οράματος και έργου στην αλυσίδα της ιστορίας της κοινότητας μας.

Ό,τι είναι σήμερα το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας το οφείλει σε μεγάλο βαθμό σ' εσάς. Υπήρξατε ή είστε αξιόλογοι δάσκαλοι, ερευνητές, και καλοί διαχειριστές της διοίκησης του Πανεπιστημίου μας.

«Ούτε γαρ άρμα δήπου ταχύ γενοιτ' αν βραδέων ίππων ενόντων» γράφει ο Ξενοφών στην «Κύρου Παιδεία» (Β, 26). Δεν θα μπορούσε ένα άρμα να είναι γρήγορο, αν τα άλογα ήταν βραδυκίνητα. Έτσι και το Πανεπιστήμιό μας δεν θα μπορούσε να αναπτυχθεί, εάν εσείς δεν προσφέρατε τις καλές σας υπηρεσίες, διαθέτοντας τις ερευνητικές, διδακτικές και κυρίως τις διοικητικές σας προσπάθειες προς όφελος του συνόλου.

Αποδειχθήκατε χρήσιμοι για τον εαυτό σας, για το Πανεπιστήμιο, αλλά και την κοινωνία. Ακολουθήσατε την προτροπή του Πλάτωνα «τα εαυτού πράττειν καί εαυτώ καί πόλει χρησιμώτατος είη» (Πλάτων Πολιτεία Γ, 13e). Αγαπήσατε αυτό που κάνατε και ωφελήσατε τους συναδέλφους σας, τους φοιτητές σας, το προσωπικό μας, το Πανεπιστήμιο μας.

 

Αγαπητοί Συνάδελφοι,

Έχοντας στο νου μου το μέλλον του Πανεπιστημίου, αναλογιζόμενος τα καθήκοντα μας ως πανεπιστημιακών δασκάλων και επιστημόνων, σκεπτόμενος τις προσδοκίες των φοιτητών μας και της κοινωνίας, αξιολογώντας και προτάσσοντας το θεσμικό ρόλο του Πανεπιστημίου, θα ήθελα να επισημάνω: ότι παν' απ' όλα αγαπήσατε την ευθύνη. Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου που πρέπει να κρατήσουμε από το παράδειγμα και την ιστορία σας ως οδηγό μας για το μέλλον. Αυτό να διδάξουμε στα παιδιά και τους φοιτητές μας και αυτό να απαιτήσουμε από τους εαυτούς μας για το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Να διδαχθούμε από τον Καζαντζάκη (Ασκητική): «Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, μονάχος μου έχω χρέος να σώσω την γης. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω... Ποιο δρόμο να πάρεις; Τον πιο κακοτράχαλο ανήφορο... Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε; Πολέμα!... Πολεμούμε χωρίς βεβαιότητα κι η αρετή μας, μη όντας σίγουρη για την αμοιβή, αποχτάει βαθύτατη ευγένεια».

Αυτή την αρετή και την ευγένειά σας τιμούμε κυρίες και κύριοι και την φυλάγουμε ως παρακαταθήκη για το μέλλον του Πανεπιστημίου Μακεδονίας εγκαινιάζοντας τη δεύτερη πεντηκονταετία με ανοιχτές θύρες και ανοιχτούς ορίζοντες για τη συνέχεια του έργου μας και της δημιουργικής πορείας του Πανεπιστημίου.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ομιλίες
Τετάρτη, 08 Σεπτέμβριος 2010 08:13

Ο Ευρωπαϊκός Δρόμος

Ο ευρωπαϊκός δρόμος

 

Η Καθημερινή, 10.05.2008
του Ηλία Κουσκουβελη

 

Οι τρεις σχεδόν δεκαετίες συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, δεν μπορούν παρά να αποτιμηθούν θετικά. Η Κοινότητα και έπειτα η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε. Ε.) αποτέλεσαν φορείς προόδου, ανάπτυξης και εκσυγχρονισμού. Από «μαύρο πρόβατο» στη δεκαετία του 1980, η Ελλάδα σταδιακά εξελίχτηκε σε έναν υπολογίσιμο, μεσαίου μεγέθους παίκτη του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Οι διεθνείς εξελίξεις, οι αλλαγές στη Ν. Α. Ευρώπη και στην ίδια την Ένωση (ΟΝΕ, διεύρυνση), φέρνουν πλέον την Ελλάδα συχνότερα στο επίκεντρο των εξελίξεων.

Η οικονομία, η εξωτερική πολιτική, η εκπαίδευση, οι τομείς της ανάπτυξης, της χωροταξίας, του περιβάλλοντος, μπαίνουν όλο και περισσότερο κάτω από την ευρωπαϊκή ομπρέλα. Οι πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται στην Αθήνα, αλλά κρίνονται και εξαρτώνται και από τις Βρυξέλλες. Η Συνθήκη της Λισσαβόνας εισάγει την ολοκλήρωση σε νέα φάση και θέτει τη σχέση των κρατών μελών με την Ένωση σε νέα βάση. Παράλληλα, η Ελλάδα υιοθετεί μία δραστήρια, πολυδιάστατη και έξυπνη εξωτερική πολιτική. Στα πλαίσια αυτής της πολιτικής χρειάζεται να επαναπροσδιορίσουμε τη θέση μας και την πολιτική μας απέναντι στην Ένωση και κυρίως μέσα σε αυτήν.

Σκοπός των λογικών συμμετεχόντων είναι να μεγιστοποιήσουν την ωφέλειά τους και να ελαχιστοποιήσουν τα κόστη. Για τη χώρα μας, ως μικρό κράτος στο διεθνές σύστημα, αλλά μεσαίου μεγέθους κράτος-μέλος, η Ενωση αποτελεί ένα όχημα που της επιτρέπει να προβαίνει σε ενέργειες και να προωθεί πολιτικές στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό, τις οποίες δεν θα μπορούσε να καταφέρει από μόνη της. Η συμμετοχή μας στην Ένωση είναι ένα μέσο που βοηθά να υπερβαίνουμε τις δυνάμεις μας. Προϋποθέτει όμως και μία διαδικασία εξευρωπαϊσμού.

Ο εξευρωπαϊσμός, ως ευκαιρία, είναι η διαδικασία κατά την οποία η χώρα μας ωφελείται από τη συμμετοχή της στην Ενωση, προκειμένου να εκσυγχρονίσει πολιτικές και θεσμούς, να αξιοποιήσει την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση στους τομείς της οικονομίας, της ανάπτυξης, της κοινωνικής συνοχής, της ασφάλειας, της εξωτερικής πολιτικής. Ακριβώς αυτή ήταν και η λογική του αρχιτέκτονα της ένταξής μας, Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Η προηγούμενη δεκαετία ήταν μια περίοδος που σημαδεύτηκε από την προσπάθεια του Κώστα Σημίτη για εκσυγχρονισμό, που ήταν στην ουσία ταυτόσημος με τον εξευρωπαϊσμό. Ωστόσο, μικροπολιτικά συμφέροντα, ιδεολογικές αγκυλώσεις, κοινωνικά και οικονομικά κατεστημένα, συγκυριακές ατολμίες, αλλά και οι μόνιμες ασθένειες της διαφθοράς και της διαπλοκής εμπόδισαν την πραγματική σύγκλιση με την Ενωση.

Οι καθυστερήσεις μετέτρεψαν τις ευκαιρίες σε απειλές για την ομαλή μετάβαση στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Η αδράνεια οδήγησε στη συσσώρευση σημαντικών εκκρεμοτήτων που θα έπρεπε να έχουν επιλυθεί χρόνια πριν. Οι ευθύνες για το ασφαλιστικό, την Ολυμπιακή, τις μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση, τα περιβαλλοντολογικά εγκλήματα, μεταφέρονται ή φορτώνονται στις πλάτες της Ε.Ε. Οι κυβερνήσεις προκειμένου να αποφύγουν το πολιτικό κόστος συχνά ρίχνουν το βάρος στην Ε.Ε., περιπλέκοντας ακόμη περισσότερο τα ήδη δυσεπίλυτα ζητήματα, τόσο για τις ίδιες και την Ενωση, όσο και για την κοινωνία. Αυτό, όμως, δεν είναι λύση, ούτε αξιοποίηση της συμμετοχής μας στην Ε. Ε.

Είναι καιρός να πάρουμε κάποια πράγματα στα σοβαρά. Οι εποχές που ο «ξύπνιος» Ελληνας -λίγο Ευρωπαίος, λίγο Ανατολίτης- «κατάφερνε» τον «αφελή» Δυτικοευρωπαίο πέρασαν και μας κόστισαν ακριβά. Ο καιρός της πολιτικής των υποσημειώσεων δεν αποδείχτηκε καρποφόρος. Αποδείχτηκε, όμως, ότι η Ενωση δεν είναι ούτε ιμπεριαλιστικός μπαμπούλας, ούτε και η πανάκεια για όλα μας τα προβλήματα. Είναι ένας υπερκρατικός θεσμός, που πρέπει να αξιοποιήσουμε, λαμβάνοντας υπόψη τα δικαιώματα, τις ευκαιρίες, αλλά και τις υποχρεώσεις μας.

Χρειαζόμαστε τη χάραξη σοβαρής και μακρόπνοης πολιτικής εξευρωπαϊσμού, ως μίας αμφίδρομης δυναμικής διαδικασίας που θα παρακολουθεί τις εξελίξεις στην Ενωση, αλλά και θα τις επηρεάζει σύμφωνα με τα συμφέροντά μας. Μία τέτοια πολιτική θα στηρίζεται στον ορθολογισμό και θα περιλαμβάνει όσο το δυνατόν περισσότερους τομείς της δημόσιας πολιτικής και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Δεν σημαίνει ότι θα παραδώσουμε την κυριαρχία μας απλά, προκειμένου να ενδυναμώσουμε το δικό μας κράτος, να βελτιώσουμε τις υποδομές του, να ενισχύσουμε την κοινωνία μας, θα συνεργαστούμε στενά με την Ενωση. Θα χρησιμοποιήσουμε το πλαίσιό της ως μοχλό πίεσης, αλλά και ως στοχοθέτη επιτευγμάτων. Ο εξευρωπαϊσμός μπορεί να αποτελέσει το κοινό όραμα του πολιτικού προσωπικού και της κοινωνίας - τουλάχιστον των πραγματικά προοδευτικών που θέλουν τα πράγματα να αλλάζουν προς τα εμπρός.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
Σελίδα 7 από 8
You are here Άρθρα Γνώμης Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική Προβολή άρθρων ανα tag: kuskuvelis