Tuesday, Mar 19th

Last update12:36:22 PM GMT

Εδώ μπορείτε να δείτε αναλυτικό πρόγραμμα για το μάθημα των Διεθνών Σχέσεων του Μετατπυχιακού. Κατά τη διάρκεια του εξαμήνου θα προστίθενται και άλλα έργα που θα συζητιούνται κατά τη διάρκεια του μαθήματος. 

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Διδασκαλία

Τύχη είναι ο αστάθμητος, ο απροσδόκητος παράγων που μπορεί να αλλάξει το ρου των γεγονότων. Αν είναι «κακή» και δεν τη διαχειριστούμε σωστά, τότε οι συνέπειες μπορεί να είναι καταστροφικές. Τρία τυχαία γεγονότα – ο λοιμός, η καταστροφή των Ερμών και η τρικυμία μετά τη ναυμαχία στις Αργυνούσες – γονάτισαν την Αθηναϊκή ηγεμονία. Αντίθετα, αν η τύχη είναι «αγαθή», τότε αυτοί που θα μπορέσουν να τη διαχειρισθούν, θα καταγράψουν σημαντικές επιτυχίες.

Η περίπτωση των υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ είναι τύχη αγαθή. Κάποτε παραπονιόμασταν ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για την παράνομη εισβολή και κατοχή τής Κύπρου, ενώ, αντίθετα, οι πάντες κινητοποιήθηκαν για το Κουβέιτ. Η ερμηνεία ήταν – με λαϊκή και χιουμοριστική διατύπωση – ότι «η Κύπρος δεν βγάζει πετρέλαιο, αλλά χαρούπια». Έχει όμως η Ιστορία γυρίσματα!

Διότι, να που η τύχη χαμογέλασε και βρέθηκαν υδρογονάνθρακες στην Κυπριακή ΑΟΖ και, στη βάση αυτής της προοπτικής και ισχυρών κοινών συμφερόντων, συνήφθησαν ισχυρές συμμαχίες. Χαμογέλασε και στην Ελλάδα, ενώ γύρισε την πλάτη στην Τουρκία, της οποίας την έξοδο στη Μεσόγειο εμποδίζει ένα νησάκι: το Καστελόριζο. Θυμηθείτε όμως ότι στο πλαίσιο του σχεδίου Άτσεσον, σε αντάλλαγμα για την Ένωση, η Ελλάδα θα παραχωρούσε το Καστελόριζο! Και η Τουρκία το απέρριψε! Όντως, έχει η Ιστορία γυρίσματα.

Από τη μεριά της η Ελλάδα δεν διαχειρίζεται την αγαθή τύχη της, όπως άνετα, λόγω ισχυρότατων συμφερόντων, θα μπορούσε και δεν ανακηρύσσει ΑΟΖ. Όσο για την Κύπρο, όλα πήγαιναν πάρα πολύ καλά, μέχρι τη στιγμή που ένα ατυχές, από κάθε πλευρά, γεγονός ήρθε να αναταράξει το πολιτικό σκηνικό και διαίρεσε λαό και πολιτικούς.

Η διαίρεση αυτή φαίνεται να εντείνεται και να δημιουργεί προοπτικές διχασμού τη στιγμή που θα ξέρουμε αν από τα σπλάχνα τής Μεσογείου θα μεγαπλασιαστούν οι συντελεστές ισχύος μας. Θυμίζω ότι από διχασμό θα χανόταν η Επανάσταση του 21, από διχασμό χάθηκε η Μικρά Ασία, και ο διχασμός ευθύνεται, μεταξύ άλλων, για το 1974.

Η Τουρκία αντιλαμβάνεται τη σημασία των εξελίξεων και γι αυτό αντιδρά σπασμωδικά – χωρίς όμως να μπορεί να κάνει και πολλά εκτός από να ρίχνει πυροτεχνήματα. Η στιγμή είναι ιστορική και η ορθή διαχείρισή της θα αλλάξει τη ροή των γεγονότων για το Κυπριακό και για πολλά άλλα. Πριν λίγες μέρες είχα πει στον Φιλελεύθερο (26-9-2011) ότι ίσως ζούμε μία από εκείνες τις στιγμές στην Ιστορία που το τελευταίο εναπομείναν περιφερειακό κέντρο τού Ελληνισμού – η Κύπρος – μπορεί να τραβήξει προς τα μπρος όλους μας.

Γι αυτό και η ευθύνη τού πολιτικού προσωπικού τής Κύπρου είναι τεράστια. Θεωρώ επιστημονικό, τουλάχιστον, καθήκον μου, να υπενθυμίσω ότι για την ορθή διαχείριση μίας κρίσης απαιτούνται σύνεση, ψυχραιμία και ενότητα. Ιδιαίτερα όταν γι αυτά που μπορεί να συμβούν ο υπέρτατος και έσχατος δικαστής θα είναι η Ιστορία.

Δημοσιεύτηκε στις 16 Οκτωβρίου 2011, στον Φιλελεύθερο της Κυριακής, σελ. 33.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
Δευτέρα, 26 Σεπτέμβριος 2011 17:50

Η Τουρκία έχει ήδη καταγράψει αποτυχίες

Εφ' όλης της ύλης συνέντευξη στην εφημερίδα Φιλελεύθερος της Κύπρου σε θέματα επικαιρότητας εξωτερικής πολιτικής, όπως έρευνες για το φυσικό αέριο στη Μεσόγειο, εξωτερική πολιτική και απειλές της Τουρκίας, ΑΟΖ, κλπ.

 

Διαμορφώνεται ένα νέο σκηνικό στην Ανατολική Μεσόγειο με την έναρξη των ερευνών της Κυπριακής Δημοκρατίας για εξόρυξη φυσικού αερίου.  Θεωρείτε ότι αυτή η εξέλιξη θα οδηγήσει σε γεωπολιτική αναβάθμιση της Κύπρου ή σε συγκρούσεις;

Η Κύπρος έχει ήδη αναβαθμιστεί στο διεθνές σύστημα και το χρηματιστήριο της διεθνούς πολιτικής εξ αιτίας του συγκεκριμένου γεγονότος και αποκτά, για μία ακόμη φορά, τεράστια σημασία. Αυτή είναι μάλλον μεγαλύτερη και από εκείνη της περιόδου τής κρίσης του Σουέζ, που προκάλεσε τότε, όπως θα θυμούνται πολλοί, σημαντικά προβλήματα στην υπόθεση της ανεξαρτησίας.  Μόνο που τώρα είναι προς όφελος της Κύπρου.  Θεωρώ ότι δεν είναι τυχαίες οι επισκέψεις κορυφαίων παραγόντων της διεθνούς πολιτικής στη Λευκωσία, όπως της Μέρκελ, του Μεντβέντεφ, του Πάπα και πολλών άλλων.  Πρέπει να καταλάβουμε το εξής: ότι η τόσο επιθυμητή για τη Δύση πολιτικοστρατιωτική γέφυρα με το Ισραήλ προέκυψε κατά φυσικό τρόπο, ουσιαστικά και με πρωτοβουλία της Κύπρου.

Όσο για τις τριβές ή τις συγκρούσεις, αυτές ούτως ή άλλως δεν αποκλείονται εντός του διεθνούς συστήματος, το οποίο είναι άναρχο ή, όπως πολύ συχνά επαναλαμβάνω, δεν είναι ένας όμορφος κόσμος ηθικός και αγγελικά πλασμένος.  Ας σκεφτούμε το απλό:  η Κύπρος υπέστη εισβολή ακόμη και τότε που ουδείς γνώριζε ότι διέθετε φυσικό αέριο και, μάλιστα, ακολουθούσε μία πολιτική «αδέσμευτης» ουδετερότητας.  Επίσης ας σκεφτούμε το επίσης απλό, αλλά επιστημονικά διαπιστωμένο από την εποχή του Θουκυδίδη: ο μικρός και αδύναμος είναι πιο ασφαλής όταν έχει ισχυρούς και αποφασισμένους συμμάχους, οι οποίοι βρίσκονται στο πλευρό του επειδή έχουν ισχυρά δικά τους συμφέροντα.

 

Πόσο σοβαρά πρέπει να λαμβάνονται οι τουρκικές απειλές;

Κάθε απειλή πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά.  Άλλωστε την απειλή ένας σώφρων κυβερνήτης, πολιτικός ή αναλυτής δεν χρειάζεται να την ακούσει να διατυπώνεται.  Οφείλει να τη διαβλέπει και να την προαισθάνεται.  Η Τουρκία είναι από τη φύση της ένα πιο πρωτόγονο κράτος σε σχέση με τα δυτικά κράτη, πιο στρατιωτικό και συνεπώς πιο βίαιο, ανεξαρτήτως του ποιος κυβερνά, οι στρατιωτικοί ή οι ισλαμικής προέλευσης πολιτικοί.  

Η Τουρκία συνεχίζει να εξοπλίζεται και να επιθυμεί να παίξει το ρόλο τής περιφερειακής υπερδύναμης.  Πλην όμως, όπως είχα προβλέψει στον Φιλελεύθερο, η Τουρκία έχει ήδη καταγράψει αποτυχίες στην εξωτερική της πολιτική.  Απέτυχε ή δεν απέτυχε στη Λιβύη;  Η πολιτική των «μηδενικών προβλημάτων» δεν έχει ήδη υποστεί πλήγματα;  Η προσέγγιση με την Αρμενία απέτυχε παταγωδώς.  Η ισχυρή σημασία με το Ισραήλ κατεστράφη.  Η πολιτική με τη Συρία επίσης απέτυχε και, βεβαίως, αυξάνονται τα προβλήματα με την Κύπρο.

Όσο για τις απειλές της, σε μία γενική προσέγγιση, αυτές πρέπει να λαμβάνονται υπόψη.  Όμως στην προκειμένη περίπτωση, με βάση όσα γνωρίζω, θεωρώ πως η Τουρκία έχει ήδη κάνει πίσω και περιορίζεται σε ρητορικά, κατόπιν εορτής, πυροτεχνήματα.  Πως αλλιώς μπορεί να ερμηνευτεί η απόφαση ότι θα οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα με το ψευδοκράτος;  Δηλαδή αν δεν προέβαιναν σε συμφωνία «οριοθέτησης», το ψευδοκράτος θα εμπόδιζε την Τουρκία να κάνει έρευνες ή γεωτρήσεις;   Με άλλα λόγια, λέω πως στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή η Τουρκία δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο παρά να ρίχνει πυροτεχνήματα για εσωτερική κατανάλωση.

 

Κάνουν λόγο οι Τούρκοι για δικές τους έρευνες σε περιοχές μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου, κοντά στο Καστελόριζο. Πώς θα πρέπει να αντιδράσουμε;

Έπρεπε ήδη να έχουμε αντιδράσει.  Η Ελλαδική κυβέρνηση έπρεπε ήδη να έχει ανακηρύξει τη δική της ΑΟΖ – άποψη που έχω επίσης εκφράσει με άρθρο μου στον Φιλελεύθερο.  Ποτέ δεν είναι αργά.  Πρέπει η Ελλάδα να κάνει το βήμα.  Πρέπει Ελλάδα και Κύπρος να ενημερώνουν συστηματικά και ασταμάτητα για τη συμπεριφορά της Τουρκίας.  Καλές και σημαντικές οι τοποθετήσεις ξένων αξιωματούχων υπέρ της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων από την Κύπρο, αλλά θα πρέπει να γίνει προσπάθεια να καταδικαστεί η απειλή χρήσης βίας.  Δεν μπορεί κάποιος να ξεστομίζει τέτοιες απειλές και να μην έχει κόστος, προφανώς πολιτικό.  Κι αν η προσπάθεια δεν πετύχει τώρα, θα δημιουργήσει υποθήκη για το μέλλον.  Αν εμείς τώρα πετύχουμε να καταγραφεί η ανεύθυνη και επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας, τούτο θα είναι χρήσιμο στο μέλλον.

 

Την τελευταία περίοδο γίνεται λόγος για συνεργασία ή άξονα Ισραήλ-Ελλάδος- Κύπρου.  Είναι κάτι συγκυριακό ή μόνιμο με προοπτική;

Είναι μία αρχή, θα δούμε.  Στο βαθμό όμως που, όπως είπα, υπάρχουν σημαντικά και σε βάθος χρόνου κοινά συμφέροντα (η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων),  υφίσταται προοπτική για όσα χρόνια θα διαρκέσει η συγκεκριμένη εκμετάλλευση.  Επιπλέον, αυτό θα εξαρτηθεί και από τις περαιτέρω εξελίξεις στην Αίγυπτο, τη Συρία, αλλά και την ίδια την Τουρκία.

 

Σε αυτό το σκηνικό χωράνε διάφοροι.  Οι Αμερικανοί, επειδή τις έρευνες ανέλαβε δική τους εταιρεία, οι Ισραηλινοί επειδή είναι της γειτονιάς, οι Τούρκοι, εμείς και στο βάθος η Ρωσία, η Ε.Ε.  Πώς αξιοποιούνται όλα αυτά τα διαφορετικά, πλην εμπλεκόμενα συμφέροντα;

Στην πολιτική και, ιδιαίτερα, τη διεθνή, δεν υπάρχουν φιλίες. Πλην όμως όλοι οι συγκεκριμένοι παράγοντες, επί του παρόντος, είναι «φίλοι».  Οι «φίλοι» θα επιχειρήσουν να μεγιστοποιήσουν τα οφέλη τους.  Το ίδιο θα πρέπει να κάνουμε και εμείς.  Αρκεί να έχουμε στρατηγική – την οποία όμως δεν έχουμε.  Κύρια συνιστώσα θα πρέπει να είναι η αξιοποίηση και επένδυση των οφελών από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων.  Θυμίζω ή ενημερώνω ότι ο μεγαλύτερος συντελεστής ισχύος τού Κουβέιτ δεν ήταν το πετρέλαιο, αλλά οι επενδύσεις των εισοδημάτων από το μαύρο χρυσό.  Από εκεί και πέρα πρέπει να υπάρξει ή να εμφανιστεί μία κατάσταση από την οποία να κερδίζουν όλοι (win-win).  Όσο για τον τελικό στόχο νομίζω ότι περιττεύει να τον αναφέρω.

 

Πόσο επηρεάζονται όλες αυτές οι εξελίξεις από τη σημερινή κατάσταση, οικονομική και πολιτική, στην Ελλάδα;

Ασφαλώς και επηρεάζονται, αν και δεν θα έπρεπε.  Εννοώ ότι είναι δυνατόν η οικονομική δυσπραγία να μην επηρεάζει την εξωτερική και την αμυντική πολιτική μίας χώρας, υπό την προϋπόθεση ότι δεν συνοδεύεται και από πολιτική και κοινωνική κρίση.  Ισχυρά πολιτικά συστήματα και ικανές κυβερνήσεις μπορούν να κατανέμουν πόρους και να θέτουν προτεραιότητες, ακόμη και υπό συνθήκες οικονομικής κρίσης.  Όμως, όπως το έχω γράψει και στο παρελθόν, η Κύπρος στην περίπτωση της ΑΟΖ και της εκμετάλλευσης των πόρων έχει δώσει δείγματα ικανότητας ανάληψης πρωτοβουλιών χωρίς την Ελλάδα.  Ίσως είναι μία από εκείνες τις στιγμές στην Ιστορία που η περιφέρεια του Ελληνισμού παίρνει την πρωτοβουλία αντί του κέντρου.

 

Σε ποιό στάδιο βρίσκονται οι συνεργασίες του Πανεπιστημίου Μακεδονίας με το Υπουργείο Εξωτερικών και το Υπουργείο Άμυνας;

Με το Υπουργείο Εξωτερικών φέτος συνεχίστηκε, όταν σε συνεργασία με το Γραφείο Τύπου και Ενημέρωσης, επισκέφτηκαν την Κύπρο τριάντα φοιτητές του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, με σημαντικά αμοιβαίως οφέλη.  Ο Φιλελεύθερος, θυμάμαι, έκανε ένα εξαιρετικό ρεπορτάζ και, με την ευκαιρία, ευχαριστώ. 

Με το Υπουργείο Άμυνας, αντιθέτως, η πρόταση συνεργασίας που στελέχη του είχαν απευθύνει στο Τμήμα δεν προχώρησε για λόγους που ποτέ δεν μου ανακοινώθηκαν και που σίγουρα δεν αφορούσαν ζητήματα επιστημονικής μας επάρκειας, όπως μπορούν να καταλάβουν οι αναγνώστες σας.  Το Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας έχει επιτύχει τη διεθνή αναγνώριση στους τομείς των Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σχέσεων, των Στρατηγικών Σπουδών και της Διαχείρισης Κρίσεων.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
Δευτέρα, 25 Ιούλιος 2011 15:02

Το Κράτος Λάφυρο

Στη θεωρία της Πολιτικής Επιστήμης οι σχετικές με τη δημιουργία και τη λειτουργία του κράτους θεωρίες κατατάσσονται σε δύο κατηγορίες: τις θεωρίες του συμβολαίου (contract) και τις θεωρίες της επιβολής (predatory theories). Οι πρώτες είναι φιλελεύθερης προέλευσης και θεωρούν ότι το κράτος δημιουργείται και πρέπει να λειτουργεί ουδέτερα, σύμφωνα με τη θεμελιώδη συμφωνία μεταξύ όλων των πολιτών, υπό τους πολίτες και προς όφελος όλων των πολιτών. Οι δεύτερες είναι είτε δεσποτικής είτε μαρξιστικής έμπνευσης και το κράτος δημιουργείται και λειτουργεί από ή προς όφελος ενός ηγέτη, μίας ομάδας ή μίας τάξης.

Στην πολιτική Επιστήμη γίνεται επίσης ευρέως δεκτό ότι ιστορικά και οι δύο κατηγορίες ερμηνεύουν την ίδρυση του κράτους. Οι δεύτερες όμως ερμηνεύουν καλύτερα τη μετέπειτα λειτουργία του, αφού, ακόμη και στα φιλελεύθερα πολιτικά συστήματα, πολίτες και ομάδες συμφερόντων ανταγωνίζονται για να πάρουν τους μηχανισμούς του κράτους στα χέρια τους, να ελέγξουν το κράτος, και να το χρησιμοποιήσουν ή να το λαφυραγωγήσουν.

Η ιστορία του Ελληνικού κράτους επιβεβαιώνει τη δεύτερη ομάδα θεωριών. Ξενόδουλοι ή αυτόνομοι βασιλείς και ηγέτες, ξενόδουλες ομάδες συμφερόντων και ολιγαρχικές ελίτ, απηρχαιωμένοι κομματικοί μηχανισμοί έλεγξαν τους μηχανισμούς του κράτους και το λαφυραγώγησαν, οδηγώντας το σε επανειλημμένες πολιτειακές εκτροπές και σε επανειλημμένες πτωχεύσεις.

Υπήρξαν, κατά την άποψή μου, μόλις τρεις εξαιρέσεις πολύ μικρής διάρκειας λειτουργίας του κράτους υπό και υπέρ των πολιτών: η πρώτη με το Σύνταγμα του 1822, η δεύτερη με αυτό του 1908 και, η Τρίτη αμέσως μετά τον ενθουσιασμό της μεταπολίτευσης. Αυτή ήταν και η πιο πρόσφατη ευκαιρία μας, αφού, προοδευτικά, ιδιαίτερα μετά το 1981, το Ελληνικό κράτος κατέστη όμηρος του επικρατέστερου κομματικού σχηματισμού.

Έτσι, η γενιά της μεταπολίτευσης αφού εξουδετέρωσε το μέχρι τότε μηχανισμό ελέγχου του κράτους – στρατό και σώματα ασφαλείας – δημιούργησε το δικό της κρατικό μηχανισμό, τη γραφειοκρατία, ο οποίος δεν υπακούει σε κανέναν και καταδυναστεύει τους νέους πολίτες: τα παιδιά της γενιάς της μεταπολίτευσης. Οι εμπνευστές της κατάκτησης του κράτους ήταν ή ημιμαθείς ή κοντόφθαλμοι ή του προσωρινού βολέματος. Δεν είχαν διαβάσει ή δεν προέβλεψαν ή δεν τους ένοιαζε ότι κάθε γραφειοκρατικός μηχανισμός αυτονομείται. Και όταν αυτονομείται δεν υπηρετεί ούτε το κράτος, ούτε τους πολίτες. Υπηρετεί μόνο τα συμφέροντά τους τα οποία ικανοποιούνται μέσα από τη διαρκή λαφυραγώγηση του κράτους.

Αυτό σίγουρα το έχουν καταλάβει σχεδόν όλα τα παιδιά του Αμφιθεάτρου μου. Το έχουν σίγουρα καταλάβει πολλά από τα παιδιά της πλατείας ή των ηλεκτρονικών μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Το έχουμε ίσως καταλάβει κάποιοι από εμάς που είτε μας αρέσει είτε όχι συνιστούμε το κατεστημένο, με ό,τι αρνητικό εμπεριέχει η έννοια. Το ζητούμενο είναι αυτή η κατανόηση να αποκρυσταλλωθεί ως διεκδίκηση και ως βαθιά συνείδηση, ώστε η όποια νέα κοινωνική συμφωνία να γίνει σεβαστή στην πράξη: το κράτος να ανήκει στους πολίτες, να λειτουργεί υπό τον έλεγχο των πολιτών και υπέρ αυτών.

Ίσως κάποιοι να υποστηρίξουν ότι αυτά είναι ιδεαλιστικά ή στην πράξη ανέφικτα. Απαντώ στους ιδεολογικά απολιθωμένους και στους πολιτικούς καιροσκόπους ότι η Πολιτική Επιστήμη έχει τη γνώση και η πρακτική των πολιτικών συστημάτων την εμπειρία, ώστε να μην επιτραπεί ένα κράτος – που ασφαλώς δεν μπορεί να ουδετεροποιηθεί πλήρως – να καταστεί εκ νέου λάφυρο. Ωστόσο, για να μη θεωρηθώ αφελής, θα προσθέσω μία προϋπόθεση: να εκπαιδευτούν οι πολίτες ώστε να είναι ενεργοί και, κυρίως, ευκαιρίας δοθείσης, να μην ορμίσουν ξανά, να λαφυραγωγήσουν το κράτος.


Δημοσιεύτηκε στο protagon.gr στις 23/07/2011

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Ελλάδα
Τετάρτη, 20 Ιούλιος 2011 16:25

Το Κυπριακό δεν είναι πρόβλημα

Θα ήθελα για μια ακόμη μια φορά και λόγω των ημερών να επαναλάβω τη θέση μου ότι είναι λάθος να κάνουμε λόγο για Κυπριακό "πρόβλημα" ή "ζήτημα". Με αυτό τον τρόπο καλύπτουμε, εκούσια ή ακούσια,  την αλήθεια που δεν είναι άλλη από αυτή της παράνομης εισβολής και κατοχής της Κύπρου. Παρακάτω θα βρείτε ένα σύντομο βίντεο από παλαιότερη απάντηση μου για αυτό το θέμα. Θα πρέπει να αρχίσουμε στην προσέγγισή μας να μιλάμε για παράνομη κατοχή της Κύπρου.

Dim lights Embed Embed this video on your site  

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
Τετάρτη, 13 Ιούλιος 2011 09:38

Με τον Kenneth Waltz στη Βεργίνα

kouskouvelis_waltz

Μόλις έλαβα  αυτή τη φωτογραφία από την επίσκεψη που πραγματοποιήσαμε με τον Kenneth Waltz στο Μουσείο της Βεργίνας. Ήταν μεγάλη χαρά που είχαμε την ευκαιρία να ξεναγήσουμε τον Αμερικανό καθηγητή, επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, στο Μουσείο και να προβάλουμε την πολιτιστική κληρονομιά της Μακεδονίας. Ο ίδιος ενθουσιάστηκε με την επίσκεψη και σημείωσε στο βιβλίο επισκεπτών πως ήταν "amazing" (μτφ: εκπληκτικό). 

Ήταν και είναι θέση μου πως ο Ελληνικός πολιτισμός είναι μέρος του εθνικού μας πλούτου και ως τέτοιο αποτελεί συντελεστή ισχύος που οφείλουμε να αξιοποιήσουμε στο πλαίσιο μιας έξυπνης εξωτερικής πολιτικής. Σε αυτή την περίοδο που αναθεωρούμε νοοτροπίες και πολιτικές, θα πρέπει να αναβαθμίσουμε και να ουσιαστικοποιήσουμε  και το ρόλο της πολιτιστικής διπλωματίας, να αναδείξουμε την εικόνα μιας άλλης Ελλάδας στο εξωτερικό και να δημιουργήσουμε ένα νέο κίνημα φιλελλήνων. 

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Πολλές φορές στο οικογενειακό και φιλικό μου περιβάλλον γονείς και μαθητές υποψήφιοι στις πανελλήνιες εξετάσεις για την τριτοβάθμια εκπαίδευση με ρωτούν για το τι να επιλέξουν οι μαθητές να σπουδάσουν και για ποιους λόγους να ακολουθήσουν Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Δέχομαι e-mails με ερωτήσεις και διαπιστώνω ότι υπάρχει κενό στην ενημέρωση και τον επαγγελματικό προσανατολισμό. Έχω συναντήσει αρκετές φορές προβληματισμένους φοιτητές, γιατί δεν ξέρουν τι να περιμένουν από το τμήμα στο οποίο έχουν εισαχθεί, κάποιοι στην πορεία απογοητεύονται, άλλοι ανακαλύπτουν ότι τελικά τους ταιριάζει η επιλογή τους.

Πιστεύω ότι για αυτή τη σημαντική απόφαση που λαμβάνουν σε μια κρίσιμη ηλικία οι υποψήφιοι φοιτητές θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν καλύτερα ενημερωμένοι για το αντικείμενο σπουδών κάθε τμήματος, τις επαγγελματικές διεξόδους, αλλά και την ποιότητα σπουδών στο αντίστοιχο τμήμα και πανεπιστήμιο. Η ευθύνη βαρύνει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι ευθύνη για το κενό ενημέρωσης φέρουν και τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα που θα έπρεπε να έχουν μεγαλύτερη εξωστρέφεια προς τους μαθητές και υποψήφιους φοιτητές τους.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
Τετάρτη, 22 Ιούνιος 2011 14:17

H πιο μεγάλη ευθύνη

Το παρόν είναι μία προσπάθεια να καταγράψω κάποιες από τις σκέψεις ή τα έντονα συναισθήματα που κυριαρχούν μέσα μου τον τελευταίο καιρό, σχετικά με την οικονομική κρίση που βιώνει η πατρίδα μας.

Η πρώτη σκέψη, που πάντα έρχεται στο μυαλό μου, είναι η προσωπική μου ευθύνη για ό,τι το αρνητικό ή ταπεινωτικό έχει συμβεί στον τόπο μας. Τι έκανα λάθος ως πολίτης; Τι θα μπορούσα να είχα κάνει διαφορετικά; Σε τι κόσμο συνέβαλα να ζήσει το παιδί μου, οι φοιτητές μου, τα παιδιά των άλλων; Απαντήσεις έχω, όμως θα μου επιτρέψετε να τις κρατήσω για τις πολλές ώρες αυτοκριτικής και σχεδιασμού ενός μέλλοντος σε διαφορετικές βάσεις.

Η δεύτερη σκέψη που αυτομάτως ξεπηδά είναι η ανησυχία για εκείνους που έχασαν ή που θα χάσουν τη δουλειά τους. Δεν είναι αφηρημένο αυτό που λέω. Δεν το γράφω για να είμαι πολιτικά ορθός. Το γράφω γιατί αυτοί που έχασαν τη δουλειά τους και τώρα ψάχνουν απελπισμένα έχουν και όνομα και πρόσωπο. Τους γνωρίζω καλά, τους γνωρίζουμε όλοι καλά! Πλέον, βρίσκονται είτε στο οικογενειακό μας περιβάλλον είτε στον κοινωνικό μας περίγυρο.

Αναρωτιέμαι επίσης συχνά αν είμαι αγανακτισμένος. Όχι δεν εντάσσομαι σε αυτήν την κατηγορία. Δεν ανήκω στους αγανακτισμένους γιατί πιστεύω ότι η αγανάκτηση δεν αρκεί και δεν χρησιμεύει. Μπορεί να ήμουν θυμωμένος, αλλά πιιστεύω ότι το σωστό είναι να διοχετεύουμε την ενέργεια του θυμού στη θετική κατεύθυνση. Γι’αυτό θεωρώ ότι εντάσσομαι στους προβληματισμένους. Σ’αυτούς που προσπαθούμε να δούμε τι θα κάνουμε από εδώ και πέρα.

Άραγε, τί θα κάνουμε από εδώ και πέρα; Η απάντηση είναι απλή και δοκιμασμένη. Θα δουλέψουμε και πάλι σκληρά – όσο πιο σκληρά γίνεται – με συνέπεια και ευθύνη, ο καθένας στο αντικείμενό του. Κυρίως, όμως, σ’αυτήν τη δύσκολη περίοδο, θα διατηρήσουμε την ανθρωπιά μας, την ψυχραιμία μας και τη σύνεσή μας.

Αναπόφευκτα, τέλος, πάντα έρχεται το ερώτημα «πώς φθάσαμε ως εδώ»; Και αναπόφευκτα, λόγω επιστημονικού μου αντικειμένου, στρέφομαι στα μεγάλα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής της χώρας. Σπεύδω εκ προοιμίου να δηλώσω την επιστημονική μου άποψη, ότι αντιτίθεμαι και απεχθάνομαι τις θεωρίες συνομωσίας. Όμως, καθώς το άναρχο και ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα είναι η πραγματικότητα, καθώς τα κράτη επιδιώκουν έστω και σχετικά οφέλη, μοιραία καταλήγω σε μία σειρά ερωτήματα, για τα οποία δεν έχω απαντήσεις. Ποιοί έχασαν από την ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ; Ποίων τα σχέδια κατέστρεψε το μεγάλο «όχι» στο Σχέδιο Ανάν; Πόσο σημαντικό ήταν το «όχι» στο Βουκουρέστι που άφησε εκτός Συμμαχίας – ξεχάστε τα Σκόπια – την Ουκρανία και τη Γεωργία; Ποια συμφέροντα κερδίζουν από την ακύρωση του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη και ποια θα κερδίσουν από τη χρεωκοπία της Ελλάδας;

Επαναλαμβάνω: δεν έχω απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα. Και κυρίως δεν λέω ότι ευθύνονται κάποιοι άλλοι. Η μεγάλη ευθύνη είναι δική μας που δεν πήραμε τα μέτρα μας. Και η πιο μεγάλη ευθύνη είναι τώρα, που πρέπει να παραμείνουμε ενωμένοι, ψύχραιμοι, νηφάλιοι, με πίστη στην Κοινοβουλευτική Δημοκρατία και στις ικανότητές μας. Κυρίως δε, να δυσπιστούμε σε οτιδήποτε εύκολο, λαϊκίστικο, απολίτικο ή διχαστικό. Γιατί πολλοί από εμάς θα δυστυχήσουν και πολλοί άλλοι θα χαρούν και θα πλουτίσουν από τη δική μας αποτυχία.

Ευχαριστώ τον Βαγγέλη Πλάκα που φιλοξένησε την άποψη μου στην ιστοσελίδα του Πολιτικά Νέα

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Ελλάδα

mearsheimer

Μετά τον Kenneth Waltz, άλλη μια σημαντική προσωπικότητα των Διεθνών Σχέσεων, ο παγκοσμίου φήμης καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σικάγου, ο John Mearsheimer, επισκέπτεται το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. 

Ο John Mearsheimer θα μιλήσει σε εκδήλωση που διοργανώνουν τα τμήματα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών και Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. O τίτλος της ομιλίας του είναι: Can China rise peacefully?. Αναμφίβολα, είναι μεγάλη τιμή και χαρά για όλους μας να έχουμε την ευκαιρία να συναντήσουμε και να ακούσουμε τον αμερικανό καθηγητή, καθώς και να συζητήσουμε μαζί του για ένα τόσο σημαντικό θέμα που απασχολεί την επιστημονική κοινότητα των Διεθνών Σχέσεων σε όλο τον κόσμο.

Ο John Mearsheimer είναι ο κατ' εξοχήν θεωρητικός του επιθετικού ρεαλισμού,  συγγραφέας του βιβλίου "The Tragedy of Great Power Politics", τoυ οποίου την ελληνική έκδοση, "Η Τραγωδία της Πολιτικής των Μεγάλων Δυνάμεων" έχουμε επιμεληθεί επιστημονικά με τον συνάδελφο Παναγιώτη Ήφαιστο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποιότητα. Επίσης, έχει συγγράψει μαζί με τον S. Walt το βιβλίο "The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy" και πιο πρόσφατα το "Why Leaders Lie: The Truth About Lying in International Politics". Η συνεισφορά του στην επιστήμη των Διεθνών Σχεσεων τον κατατάσει ανάμεσα στους κορυφαίους και θα ήθελα επίσης να σας συστήσω δύο διαχρονικής αξίας και πολύ σημαντικά κατά τη γνώμη μου άρθρα του: "Back to the future" και "The false promise of international institutions". Ενώ, σημαντική για να κατανοήσει κάποιος τον Mearsheimer ως επιστήμονα είναι και η αντίθεση του στον πόλεμο στο Ιράκ, την οποία στήριξε επιστημονικά και σθεναρά. Διαβάστε για παράδειγμα το άρθρο του στο opendemocracy: "Hans Morgenthau and the Iraq War: Realism versus Neo-Conservatism"

Ειλικρινά, δεν μπορώ να φανταστώ κάποιους καλύτερους για να αναλύσουμε τη νέα εποχή στην οποία μεταβαίνει το διεθνές σύστημα, από τους Kenneth Waltz και John Mearsheimer και είμαι πολύ χαρούμενος που μέσα στην ίδια χρονιά μπορέσαμε να τους φιλοξενήσουμε στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και να δώσουμε στους φοιτητές μας, προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς, την ευκαιρία να τους συναντήσουν και να τους ακούσουν.

H ομιλία θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 28/6 στις 19.00 στο Αμφιθέατρο 14.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Dim lights Embed Embed this video on your site

Ακόμη μια πολύ ενδιαφέρουσα τοποθέτηση του καθηγητή Kenneth Waltz από τη συνέντευξη τύπου που παραχώρησε στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Ο Kenneth Waltz απαντά σε ερώτηση σχετική με το μέλλον της θεωρίας Διεθνών Σχέσεων. Ο καθηγητής επισημαίνει ότι κανείς δεν γνωρίζει προς ποια κατεύθυνση θα προχωρήσει η θεωρία στο μέλλον, το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε στασιμότητα. Ο Kenneth Waltz δεν ξεχωρίζει κάποια προσπάθεια που θα μπορούσε να έχει ουσιαστική συνεισφορά αυτή τη στιγμή και σημειώνει ότι όσες προσπάθειες επικεντρώνονται μόνο στη συλλογή και διαχείριση δεδομένων δεν πρόκειται να μας οδηγήσουν πουθενά.

Σύμφωνα με τον Kenneth Waltz θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με το τι αποκαλούμε ως θεωρία και με το τι δεν είναι μια θεωρία. Για παράδειγμα ο καθηγητής αναφέρει ότι κατά τη γνώμη του δεν υπάρχει θεωρία εξωτερικής πολιτικής, αλλά απόψεις για την εξωτερική πολιτική. Οι πολιτικοί επιστήμονες χρησιμοποιούν τον όρο θεωρία συχνά αδιακρίτως. Οτιδήποτε, όμως, δεν εξηγεί, δεν είναι θεωρία, αλλά και ό,τι εξηγεί δεν είναι. Θα πρέπει, επίσης, να διακρίνουμε με πολύ προσοχή τις θεωρίες από τους νόμους.

Με αφορμή αυτό το video θα ήθελα να επισημάνω για ακόμη μια φορά στους φοιτητές μου, προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς, καθώς και σε όλους όσους ασχολούνται με τις Διεθνείς Σχέσεις, την Πολιτική Επιστήμη, και την έρευνα στις κοινωνικές επιστήμες, ευρύτερα, τη σημασία του βιβλίου του Kenneth Waltz, Θεωρία Διεθνούς Πολιτικής, το οποίο στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποιότητα και ειδικά του πρώτου κεφαλαίου: Νόμοι και Θεωρίες.

Στο κανάλι Ηλίας Κουσκουβέλης (kouskouvelis) στο youtube έχω προσθέσει περισσότερα videos από τη συνέντευξη του Kenneth Waltz για επίκαιρα ζητήματα.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Διεθνείς Σχέσεις - Άλλες Πηγές
Σελίδα 7 από 14
You are here Προβολή άρθρων ανα tag: Κουσκουβέλης