Sunday, May 28th

Last update05:25:07 AM GMT

Ο Πρόεδρος της Ε' Γαλλικής Δημοκρατίας, με βάση τις εξουσίες που του παραχωρεί το Σύνταγμα, είναι, όπως οι Γάλλοι συχνά αναφέρουν, ένας «εκλεγμένος μονάρχης». Τούτο είναι ιδιαίτερα φανερό στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής και της άμυνας. Ο Εμμανουέλ Μακρόν, με βάση τις προεκλογικές του εξαγγελίες και, κυρίως, τις δηλώσεις του μετά την εκλογή του φαίνεται πώς είναι αποφασισμένος να αναλάβει αυτόν τον ρόλο, με έναν τρόπο που θυμίζει ταυτόχρονα τον Φρανσουά Μιτεράν, αλλά και τον στρατηγό Ντε Γκολ. Ο τρόπος που θα λειτουργήσει σε αυτούς τους τομείς είναι κρίσιμος με δεδομένο τον ρόλο της Γαλλίας στον κόσμο. Θυμίζω ότι η Γαλλία:

1. Είναι μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας.

2. Είναι η τρίτη σε αριθμό πυρηνικών κεφαλών χώρα στον κόσμο.

3. Ανταγωνίζεται με την Ρωσία για την δεύτερη θέση στην ικανότητα προβολής στρατιωτικής ισχύος στον κόσμο.

4. Ανταγωνίζεται με την Ρωσία για την δεύτερη θέση στο διάστημα.

5. Είναι ο δεύτερος εξαγωγέας όπλων παγκοσμίως και διαθέτει ορισμένες παγκοσμίως γνωστές εταιρείες στην ενέργεια, στην βαριά βιομηχανία και στην τεχνολογία.

6. Είναι επικεφαλής του Οργανισμού κρατών της Γαλλοφωνίας, στον οποίο συμμετέχουν κράτη από την Αφρική (κυρίως) και την Ασία, με πληθυσμό πάνω από 500 εκατομμύρια.

7. Διαθέτει εδάφη (των οποίων οι κάτοικοι συμμετείχαν στην προεδρική εκλογή) στην Νότιο Αμερική (Γουϊάνα), στην Καραϊβική (Γουαδελούπη, Μαρτινίκα) στον Ινδικό (Ρεουνιόν), στον Ειρηνικό (Νέα Καληδονία), ακόμη και κοντά στην Ανταρκτική (νησιά Κέργκελεν).

8. Διαθέτει σημαντικές δυνάμεις στην υποσαχάρια Αφρική και μία πολύ σημαντική βάση για τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» στην Αφρική (Τζιμπουτί).

9. Όπως είναι γνωστό, μαζί με την Γερμανία, αποτελούν την κινητήρια δύναμη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με ιδιαίτερο ρόλο στον πολιτικοστρατιωτικό τομέα.

10. Διαθέτει για πολύ γνωστούς ιστορικούς, πολιτικούς και πολιτισμικούς λόγους παγκόσμιο κύρος.

Σε όλους αυτούς τους τομείς ο Μακρόν θα ακολουθήσει την γνωστή ή παραδοσιακή πολιτική της Γαλλίας. Ο ίδιος ήδη αναφέρθηκε, στον πρώτο μετά την νίκη του λόγο, στην σημασία της ισορροπίας ισχύος στην διεθνή σκηνή. Ειδικότερα, αναμένεται:

1. να συμβάλλει στην περαιτέρω εμβάθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδιαίτερα στον πολιτικό και αμυντικό τομέα,

2. να συνεχίσει την πολιτική του προκατόχου του και της ΕΕ στο θέμα της Ουκρανίας και έναντι της Ρωσίας,

3. να διατηρήσει την πολιτική της Γαλλίας στο ζήτημα των πυρηνικών του Ιράν,

4. να στηρίξει τις ΗΠΑ στο ζήτημα της Βορείου Κορέας,

5. να συνεχίσει τον πόλεμο (στο εσωτερικό και διεθνώς) κατά της τρομοκρατίας, ειδικά στην Συρία και την Αφρική, όπου η Γαλλία έχει συμφέροντα,

6. να παραμείνει στον ίδιο νατοϊκό προσανατολισμό των τελευταίων προκατόχων του,

7. να προωθήσει την πολυμερή προσέγγιση των διεθνών ζητημάτων, ιδιαίτερα ως προς το διεθνές εμπόριο,

8. να στηρίξει την διεθνή συμφωνία που έγινε στο Παρίσι για το περιβάλλον,

9. να συνεχίσει να παρέχει διεθνή αναπτυξιακή βοήθεια, και

10. να είναι, στο μέτρο των συμφερόντων της Γαλλίας, υποστηρικτής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των ελευθεριών και της δημοκρατίας ανά τον κόσμο.

Ως προς την Ελλάδα, με βάση την εμπειρία του 2015, όταν ως Υπουργός Οικονομικών, ενεπλάκη στην συμφωνία της χώρας μας με την ΕΕ, αναμένεται να τείνει ευήκοον ους στις προσπάθειες της χώρας μας. Αναμένεται επίσης να τηρήσει την ίδια στάση έναντι της Κύπρου και των ενεργειακών της συμφερόντων, στα οποία έχει από καιρό επενδύσει η TOTAL Τέλος οι σχέσεις με την Τουρκία θα είναι μάλλον δύσκολες – τουλάχιστον στην αρχή. Και τούτο όχι μόνο εξ αιτίας των θέσεών του περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και λειτουργίας της δημοκρατίας στην γειτονική μας χώρα, αλλά και διότι μετά τον πρώτο γύρο των εκλογών κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο της Αρμενικής Γενοκτονίας στη Γαλλία.

Αυτά ισχύουν με βάση όσα γνωρίζουμε τώρα. Σε κάθε περίπτωση, αυτήν την στιγμή. ισχύει απολύτως το «αρχή άνδρα δείκνυσι»!

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
Τετάρτη, 22 Σεπτέμβριος 2010 07:58

"Θα γίνει της Γαλλίας"

«Θα γίνει της Γαλλίας!...»

 

Καθημερινή, 2-12-2007
του Ηλία Κουσκουβέλη
Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων

 

Αυτή η έκφραση ακούστηκε πολλές φορές τις τελευταίες μέρες ως απειλή με αφορμή τις απεργιακές κινητοποιήσεις στο Παρίσι. Οι αναταραχές που προκάλεσαν οι μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης Σαρκοζί παραλληλίζονται με ενδεχόμενες αναταραχές στη χώρα μας εν όψει της μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού.

Η Γαλλική κυβέρνηση, όμως, πέρα από το συγκεκριμένο ζήτημα, προχώρησε ήδη σε τομές και στην Παιδεία. Οι Γάλλοι θέσπισαν τον Αύγουστο ένα νέο νόμο με σκοπό να δώσουν στα Γαλλικά Πανεπιστήμια την ελευθερία και τα κατάλληλα μέσα προκειμένου να ανταποκριθούν στις ανάγκες των φοιτητών και της κοινωνίας.

Είναι αλήθεια ότι απόλυτη σύγκριση ανάμεσα στο Ελληνικό και το Γαλλικό σύστημα δεν μπορεί να γίνει. Οι παραδόσεις, τα προβλήματα και οι απαιτήσεις είναι διαφορετικές στις δύο χώρες. Ωστόσο μπορούμε να αντλήσουμε κάποια χρήσιμα διδάγματα από το Γαλλικό μοντέλο και την πολιτική της Γαλλικής κυβέρνησης:

  • Οι Γάλλοι κατανόησαν ότι η μεταρρύθμιση στην Παιδεία χρήζει ολιστικής προσέγγισης και προχώρησαν σε αλλαγές σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.
  • Ο Γαλλικός νόμος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση αντιμετωπίζει το Πανεπιστήμιο συνολικά. Προβλέπει την βελτίωση των υπηρεσιών προς τους φοιτητές, περιλαμβάνοντας την καθημερινή τους ζωή, την ακαδημαϊκή εκπαίδευση και ανάπτυξη και την επαγγελματική τους αποκατάσταση.
  • Δίνει έμφαση στη βελτίωση των αποδοχών, αλλά και των συνθηκών εργασίας των διδασκόντων και των ερευνητών.
  • Στοχεύει να θεραπεύσει τη διοικητική παραλυσία, δημιουργώντας πιο διαφανείς και ευέλικτες δομές διοίκησης.
  • Σημείο αναφοράς του Γαλλικού νόμου είναι η νέα σχέση Πανεπιστημίου-Κράτους, η αυτονομία, και ο εκσυγχρονισμός της διοίκησης των Πανεπιστημίων. Σύμφωνα με το νόμο, τα Ανώτατα Ιδρύματα θα πρέπει να είναι αυτόνομα, προκειμένου να είναι ευέλικτα και αποτελεσματικά. Καλούνται, όμως, να είναι και υπεύθυνα, να εφαρμόσουν τις αλλαγές μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και να συνάψουν με το κράτος μια συμφωνία μακροπρόθεσμων στόχων και μέσων.
  • Οι Γάλλοι αντιλαμβάνονται ότι η Παιδεία είναι εθνική υπόθεση, αλλά οι αλλαγές οφείλουν να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις του διεθνούς περιβάλλοντος. Σκοπός των μεταρρυθμίσεων είναι να καταστήσουν τα Γαλλικά Πανεπιστήμια περισσότερο εξωστρεφή και πιο υπεύθυνα σε σχέση με τους στρατηγικούς τους στόχους στο πλαίσιο της διεθνοποιημένης κοινωνίας και της οικονομίας της γνώσης.
  • Το Γαλλικό μοντέλο δεν αντιμετωπίζει το Πανεπιστήμιο ως απομονωμένο θεσμό εκπαίδευσης. Θεωρεί επιβεβλημένη τη σύνδεσή του με τις τοπικές κοινωνίες και την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη. Γι' αυτό δίνει έμφαση στην ενίσχυση των δεσμών του Πανεπιστημίου με κοινωνικούς και οικονομικούς εταίρους.

Η Γαλλική κυβέρνηση, πριν την κατάθεση του νόμου, είχε προχωρήσει σε ανταλλαγή απόψεων και διαβουλεύσεις από τις οποίες προέκυψαν αιτήματα των σωματείων των φοιτητών, που έγιναν τελικά διατάξεις του νόμου. Επίσης, διεξάγει μια ευρύτατη καμπάνια ενημέρωσης και έχει δημιουργήσει ειδική ιστοσελίδα πληροφόρησης για τις μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση.

Βεβαίως, οι αντιδράσεις, οι αναταραχές και οι συγκρούσεις δεν λείπουν. Αρκετά Γαλλικά ιδρύματα τελούν υπό κατάληψη. Όμως, η Γαλλική κυβέρνηση επιμένει πως ο διάλογος είναι ο μόνος δρόμος.

Στην Ελλάδα μπορεί οι συνθήκες να είναι εν μέρει διαφορετικές. Τα ζητούμενα, όμως, είναι λιγότερο ή περισσότερο κοινά. Οι Γάλλοι, όπως και οι Έλληνες, θέλουν ένα νέο και καλύτερο Πανεπιστήμιο. Η Γαλλική κυβέρνηση αντιλήφθηκε πως για τη δημιουργία του χρειάζεται μια ολοκληρωμένη προσέγγιση. Προχώρησε αμέσως στις αλλαγές και έδωσε βαρύτητα στην αυτονομία των Πανεπιστημίων. Κατανόησε πως αν δεν προχωρήσει σε βαθιές τομές, δεν θα μπορέσει να εκσυγχρονίσει το εκπαιδευτικό σύστημα. Ίσως, λοιπόν, θα πρέπει πραγματικά να επιζητούμε να γίνει της Γαλλίας.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Παιδεία
You are here Προβολή άρθρων ανα tag: γαλλία