Tuesday, Jul 25th

Last update05:25:07 AM GMT

The Republic of Cyprus finds itself between a rock and a hard place. As the most complex issues remain unresolved, it is getting clear that at least at the moment we are not close to an agreement that will reverse the consequences of the illegal invasion and occupation, according to international law. The Economist has depicted the situation vividly with a cartoon showing Anastasiades and Akinci trying to shake hands but being bullied by Erdogan. However, the international pressure for a "solution" is growing as German Chancellor's and British PM's remarks on Cyprus, during their respective recent visits to Turkey, reconfirm.

Overemphasizing the "momentum for a solution" and the "last chance for a solution" can lead to two dangerous consequences: either the conclusion of a hasty agreement which will finally be for one more time rejected by the people or a non-agreement, and the threat of a de facto "solution" of the "Cyprus question". Both developments are unwanted, and for that reason, they should be avoided. Yet, the latter constitutes a disastrous, provocative and totally incompatible with the normative structure of the current international order development. Therefore, it should be deconstructed.

To this background, the Cypriot government needs a new strategy. Cyprus is a small state. But smallness should not be mistaken for impotence. "Small but smart" states are successful because they recognise that the international system is anarchical, competitive, and, therefore, a self-help system. Nonetheless, they are aware that despite their smallness they can pursue their interests. Then, it goes without saying that Cyprus has to be proactive.

The Republic of Cyprus should have five priorities.

First, exploit the circumstances in the international system. The situation in the Eastern Mediterranean, the potential of gas resources and cooperation with other small states in the region, as well as the levels of competition between different great powers should be taken into account. It would be easier to make an analysis if we knew what the current US administration thinks about the "Cyprus question" and how far this "love affair" between Putin and Trump will go. What we know at the moment is that the Trump Administration is close to Israel and Egypt, and also that there are people within the Administration appearing to have close ties with Turkey. Where will the Administration strike the balance? We don't know yet, as it is very soon. What is for sure is that the Republic of Cyprus should invest in its partnerships in the region and avoid miscalculations.

Second, employ appropriate argumentation. In its effort Cyprus should equally draw on legal, technical and moral argumentation, targeting both the leaders and the international public opinion. Cyprus has underused its legal advantages. In addition, it has not clarified what the consequences of a dysfunctional settlement would be. What is more, it has not stressed to a satisfactory degree, the moral perspective of the Cyprus question. For example, Republic of Cyprus has failed to create a powerful narrative and achieve international recognition of the "Cyprus question" and of the Republic's rights. Several, opinion makers, journalists, politicians ignore the illegal invasion and occupation aspect and portray Greek Cypriots as avid expansionists. Moreover, there is an argument suggesting that the Greek Cypriots should oversee the illegal invasion and occupation because it was provoked by the Greek side and therefore Greeks also have their share of responsibility. Such an argument is totally absurd; in this case, Europe should not be liberated in the WWII because of the mistakes European Powers had made in their policies towards Hitler's Germany, or the EU should not impose the recent sanctions on Russia because Europeans have also responsibilities for its invasion in Ukraine. The Republic of Cyprus should use an active and effective political communication strategy and make use of traditional and new media in order to project its positions.

Third, the Republic of Cyprus should manage its reputation. The Turkish side, as well as several opinion makers, policy makers, and scholars, have portrayed the Greek side as rigid. Yet, the Greek Cypriots yearn for the reunification of their island. To this aim, they have made many concessions, without the expected reciprocity. Cyprus has to remind everyone who tends to forget easily that it is a constructive partner and that it works according to international law and in the benefit of everyone at the table.

Moreover, the Republic of Cyprus has an impressive record of recent achievements that have rendered it a respectable small state. For example, despite the pessimism, Cypriots managed to make reforms, and overpass the economic crisis. Furthermore, in spite of doubts regarding Cyprus' ability to cope with the administrative requirements of its EU membership, the Republic has managed to be an active member-state in issues that are of its interest and, what is more, to hold a successful EU Presidency. Last but not least, Cyprus makes every effort to create value in the region; Cyprus, Israel, Egypt and Greece, through their growing cooperation in many different sectors, try to bring about peaceful change and increase opportunities for prosperity and growth in the Eastern Mediterranean.

Nonetheless, it is not only the reputation of a small state that matters but also the reputation of its more powerful opponent. Turkey is a serial violator of UNSC Resolutions calling for the withdrawal of its army from the island. Cyprus should spare no effort to express its concern over the authoritarian turn of Turkey, the massive violations of human rights, and Erdogan's provocative actions and statements.

Fourth, Cypriots should be reflective on their own lessons from the past. The Republic of Cyprus knows well what the consequences of an unfair settlement will be. If political arrangements are again dysfunctional, any solution will be unviable and will put in danger Cyprus' hard-won achievements. Cypriot politicians should also recognise that unity pays back and should try to form a common position. The rejection of the Annan Plan by the 76% of the Greek Cypriots shows that society is united in their demand for a fair, functional, and viable solution. Politicians have to follow. Furthermore, the history of negotiations reveals that red lines and a clear position help. That is why the recent developments on the security guarantees are important.

Fifth, Cyprus should harness its newly founded partnerships and its EU membership. Lesser powers in the area, which also are threatened by Turkey, big powers, such as France, Italy and the US with which Cyprus shares a common interest in its gas resources exploitation, Turkish Cypriots, who want to escape from Turkey's control, and the EU, may come as effective partners. The EU's reaction to the outcomes of the current negotiations, as well as to Turkish provocative behaviour can be critical. Cyprus has to lobby hard for its positions within the EU and remind to its partners firstly, that in a case of a settlement it should be unacceptable for Turkey to have any kind of influence or presence to an EU member state; secondly, that, in a case of a non-agreement, Turkish aggressiveness and the threat of a de facto solution have to become EU issues, and Cyprus cannot be left alone. The current negotiations over the Cyprus question come as a critical test for the EU. It has to prove whether it is capable of defending both its values and its interests and in this context, they also come as an opportunity for the EU to show what it stands for.

By: Ilias Kouskouvelis, Professor of International Relations at the University of Macedonia, Greece and Revecca Pedi, PhD, Teaching Fellow at the Department of International and European Studies, University of Macedonia, Thessaloniki, Greece

First Published on Cyprus Weekly


Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
Κυριακή, 05 Φεβρουάριος 2017 20:02

This is why Macedonia’s name matters! Thank you Mr. Tajani!

The “Former Yugoslav Republic of Macedonia” (hereinafter FYROM) and Greece are in dispute over the former’s name, since the time of its independence (1992). FYROM insists on using its communist era name (“Macedonia”), while Greece reacts. It is obvious that Greece did not oppose the formation and does not oppose to the existence of a state in its northern border, especially when the social and commercial relations between Greeks and FYROM’s citizens (either Slavs or Albanians) are very good. Thus here, it is not a case similar to the stance – just to mention one case – of Turkey opposing the formation of any Kurdish state outside its borders. 

On the contrary, Greece has supported the unity of FYROM in 2001 – when the country came close to a civil war – and has provided military assistance to the country’s government. What Greece simply wants through negotiations is that the name of its neighbor does not create confusion and allows the clear distinction between, on the one hand, FYROM’s history and culture, and, on the other, his own. 

It is so simple: a larger population than the one of FYROM, live in Macedonia (you see, here I have to clarify:) of Greece, study at the University of Macedonia, produce goods linked to the region (i.e., Macedonian wine), and undoubtedly speak the same language as Alexander the Great and Aristotle. For years the counterargument I have consistently heard is that everybody knows that ancient Macedonia, Alexander the Great and Aristotle are Greek. Who may be confused? 

Reality however works in mysterious ways and an EU personality, first a Commissioner and now the EU Parliament’s President, fell into the trap of the name and distorted the very basics of History. Mr Tajani, visited in February 2016 Skopje and said the following: “Macedonia is a beautiful country. Everyone in Italy knows Macedonia. Why? Because Alexander the Great and Philip of Macedon are very popular ancestors of yours. Without Alexander [the Great] we would have no Europe because he was the first king who stopped the invasion by Iran and those countries. That’s why they call him Alexander the Great. He strengthened the European borders”. 

Of course Mr Tajani, after the reactions of Greek MEPs, corrected his statement. But the point is not there! The point is that Mr Tajani got confused – as perhaps many others – with a country named “Macedonia”. From there it was rather easy for him, as for many, to slip and fall into the trap.

This event demonstrates that names do matter, and Mr Tajani has to be thanked. They matter in every day life, they matter in business (who can label his product after the name of another trademark?), and they do matter in politics, particularly international. Consequently, it demonstrates why, as Greece argues, a solution should be found in a name that clearly distinguishes among the two what is most important: their culture!



Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
Πέμπτη, 29 Δεκέμβριος 2016 18:37

The Cyprus question: a critical test for the EU’s future

Up to now, 2016 has been a tough year for the EU. The refugee crisis, growing public discontent due to economic crisis and austerity, mounting populism, and BREXIT have put the European project in danger.  Recently, an unpredictable US President-elect has been added to the EU’s headaches, as nobody knows how the transatlantic partnership and the ‘West’ will look like under the Trump Administration. Amidst all this uncertainty one thing is for sure: the EU has to survive and for that reason to find its place in this new world and prove for what it stands. The negotiations over the Cyprus question are lying ahead as a crucial test; a test, which as all tests can be either an opportunity or one more slap in the face of the EU.

If the Cyprus question was a hard puzzle for the EU to solve in the past, now that it is connected with an erratic Turkish foreign policy and the turmoil in the Eastern Mediterranean, it is becoming a crucial issue on which the EU cannot be an observer; it needs to be proactive and have a clear position.  The EU’s stance towards the developments concerning the settlement of the Cyprus question is important for the process of the negotiations and their outcome, and also for the EU’s future. Whatever the EU is going to do or not to do, is going to send strong messages inside and outside Europe, to the world in general and to the Eastern Mediterranean in particular.

It has been consistently argued that there is a momentum for a solution, and also that this is the last chance for a peaceful settlement. The ‘last chance’ argument is strongly supported by Turkish Cypriots, namely that if a solution is not to be found this time, an annexation by Turkey constitutes a highly possible development. Despite the fact that such an argument is totally incompatible with the normative structure that underpins European and EU’s international relations for decades, it has gained much popularity; maybe not unjustifiably, if we consider the recent increase in Turkish unpredictability and authoritarian behavior. Therefore, the next few months are critical.

The EU should be prepared for the case of an agreement, as well as for the potential of the Cyprus question to remain unresolved and for the negotiations to be continued. In the case of settlement, the EU should safeguard that it will be viable and compatible with the EU Law. It should make clear that it would be unacceptable for Turkey to have any kind of influence or military presence to an EU’s member state. If the two parts won’t manage to reach an agreement, Turkish aggressiveness and the potential of a de facto solution will become an EU issue; Cyprus is an EU member state and it cannot be left alone.

In any case, if the EU accepts any solution other than the one reversing the consequences of the illegal invasion and occupation, then it will give a carte blanche to Vladimir Putin and any other leader with revisionist ambitions. In its recently drafted Global Strategy the EU states that “[W]e will not recognise Russia’s illegal annexation of Crimea nor accept the destabilisation of eastern Ukraine”. Will the EU accept any settlement that would legitimize the illegal invasion and occupation, and destabilize Cyprus, one of its smallest member-states? Moreover, it will give the opportunity to populists and anti-EU voices all across the continent to contend that for one more time the Union gives into Turkey’s demands.Nonetheless, it will show to other small states in the Central and Eastern Europe that if threatened by a more powerful neighbour, the EU is incapable of providing any help and support. All in all, for one more time in 2016, the EU’s influence and status will be decreasing.

In contrast, if the EU fights for a fair and viable solutionnot only as an issue of justice, but also, and most importantly, as a matter of order in the international system, then it is going to prove that values and interests can go hand in hand, and that there is a reason for which we need both pragmatism and idealism in international politics. It will restore its status and show why Europe and the world need the EU. In less than six months since the BREXIT referendum and the publication of the EU’s Global Strategy, the Cyprus question provides the best opportunity for the EU to prove that it not only talks the talk, but also it walks the walk!

First Published on NEW EUROPE

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
Κυριακή, 09 Οκτώβριος 2016 07:36

The Refugee crisis: Is this the Europe we aspire to?

The European integration project, throughout its history, has faced various political and economic crises. None of them, however, was so closely related to its moral foundations as the refugee crisis. With hundreds of thousands of war and environmental refugees, and of economic migrants knocking at its door, Europe appears to be uncomfortable, indecisive, politically divided, and old in its reflexes. Nationalistic and xenophobic feelings have surfaced, damaging Europe's unity, moral prestige and interests.

In the last two years the refugees flow towards Europe was strong. Hundreds of thousands of people have crossed the sea to Italy and Greece. Those in Greece moved north and engaged the "Balkan route". And, there xenophobic governments first stopped them, then let them through, and, finally sealed their borders. It is true, close to a million managed to reach Germany, but then, under the pressure of the far right and of electoral results, this government had also to change its policy.

Now the refugees are caught in a trap. Many have stayed in Greece and Italy, and others in some Balkan or Central European country. All of them, however, are trying to find alternative routes to the North. Those are the "lucky" ones that have crossed the sea, which most of them had never seen in their lives; they have spent fortunes to pay smugglers and black marketers; they waited for days in front of police stations or borders; they have walked thousands of kilometers carrying their babies and the elderly, just in order to face closed gates, racism, and police brutality.

This situation, despite the efforts undertaken, remains "unacceptable". There are states that still block or hinder decisions, as very recently in Vienna. They still ask, forgetting how many souls were lost at sea, that Greece and Italy stop them... They consider refugees to be a threat to their culture, to their social and religious fabric. It seems they are forgetting that hundreds of thousands of their citizens fled to the EU countries in the 1990s after the collapse of the Eastern Bloc. Worst, many of their citizens seem to forget fundamental Christian principles or ignore the messages sent by the Pope himself. Most important is that they violate the very foundations of European integration, to that extent that European governments and all of us, citizens, need to answer the question: is this the Europe we aspire to? Is this Europe that aspires to peace, democracy, prosperity and human dignity?

No! The Europe we want for us and our children is the one shown by the average citizen who gave food, water, clothes, shelter, and medicines to the refugees; is the one shown by the men and women of the Greek and Italian coast guards or navies, and by those who saved lives at sea; it is the Europe of volunteers who assisted human beings! This is the Europe from which the governments need to be inspired in their decisions, while responding to legitimate domestic and international security concerns.

It is certain that the refugee crisis will not stop until conflicts in the Middle East and in Africa end, until hunger and draught are dealt with. And this will certainly take a long time... Until then, Europe will have to deal with thousands of human beings fleeing war zones or famine, and has to do it according to its values. It is in the interest of the EU and of its member states. Otherwise the damage to the EU foundations, values, prestige, but also to the economic and political interests, will be much greater than any other cost some shortsighted governments are afraid of.

Published on New Europe

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική

Dim lights Embed Embed this video on your site

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
Παρασκευή, 01 Φεβρουάριος 2013 22:33

Συνέντευξη για το σχέδιο "Αθηνά"

Dim lights Embed Embed this video on your site

Παρακολουθήστε τη συνέντευξη μου στην εκπομπή της ΕΤ3 "1+ένα" για το σχέδιο "Αθηνά"

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Παιδεία
Δευτέρα, 11 Μάρτιος 2013 11:18

The Problem with Turkey’s “Zero Problems”

My most recent research work: The Problem with Turkey’s “Zero Problems”, is now published in the current issue of the Middle East Quarterly. 

The article discusses the status of Turkey's international relations under the ruling Justice and Development Party (AKP) from the perspective that the AKP's decisions show the political party's insincerity in carrying out its "zero-problems with neighbors" foreign policy. The AKP's policy is stated to be one in which the government eliminates or minimizes as much as possible its relations with neighboring countries. Turkey's current and historical relations with Greece, Cyprus, Azerbaijan, Syria, Iraq, Iran, and Israel are discussed.

You can find the full article here.



Η πιο πρόσφατη ακαδημαϊκή δημοσίευση μου, ένα άρθρο με τίτλο Το πρόβλημα με τα μηδενικά προβλήματα της Τουρκίας κυκλοφόρησε στο τρέχον τεύχος του Middle East Quarterly.

Το άρθρο πραγματεύεται τις διεθνείς σχέσεις της Τουρκίας υπό το κόμμα της Δικαιοσύνης και της Αναπτυξης (AKP), υποστηρίζοντας ότι οι αποφάσεις του AKP αποδεικνύουν την ανειλικρίνεια του πολιτικού αυτού κόμματος στο να ακολουθήσει μια πραγματική εξωτερική πολιτική μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες. Η πολιτική του AKP έχει καθοριστεί ως πολιτική που περιορίζει ή μειώνει κατά το δυνατό τις σχέσεις με τις γειτονικές χώρες. Εξετάζονται οι τρέχουσες αλλά και οι ιστορικές σχέσεις της Τουρκίας με την Ελλάδα, την Κύπρο, το Αζερμπαϊτζάν, τη Συρία, το Ιράκ, το Ιράν και το Ισραήλ.

Tο άρθρο είναι διαθέσιμο εδώ.


Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική

Dim lights Embed Embed this video on your site

Ομιλία με θέμα "Διεθνείς Σχέσεις, πόλεμος και πολιτική στον κινηματογράφο" στο πλαίσιο της Διημερίδας με τίτλο "Πολιτική και Κινηματογράφος: μια ιδιαίτερη σχέση" που διοργάνωσε το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νάουσας.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ομιλίες

Νάουσα,  20 Σεπτεμβρίου 2012


Θέμα: Διημερίδα με θέμα: «Πολιτική και Κινηματογράφος: μια ιδιαίτερη σχέση»  

Δημιουργία Τώρα!

Δυο λέξεις, τεράστιο νόημα! Σε μια περίοδο απογοήτευσης, κατήφειας και μιζέριας απαντούμε στις προκλήσεις των καιρών με αισιοδοξία, δυναμισμό και αποφασιστικότητα. Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νάουσας δημιουργεί τώρα πολιτισμό και ανάπτυξη.

Σήμερα το Φεστιβάλ αποτελεί μια διοργάνωση πρότυπο για τη δημιουργία ανάπτυξης μέσω του πολιτισμού. Εφαρμόζοντας ένα πρωτοποριακό αναπτυξιακό μοντέλο βασισμένο στην καινοτομία και την πολιτιστική δραστηριότητα, ενισχύει την ανάπτυξη στην περιφέρεια και καθιστά τον πολιτισμό αναπτυξιακό εργαλείο συμβάλλοντας στην παιδεία και την ευημερία των πολιτών.

Στο πλαίσιο της 9ης εκδήλωσης (26-30 Σεπτεμβρίου) το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νάουσας ως κατεξοχήν παιδευτικός και αναπτυξιακός φορέας διοργανώνει τη διημερίδα με θέμα: «Πολιτική και Κινηματογράφος: Μια ιδιαίτερη σχέση». Η διημερίδα θα διεξαχθεί στο Πολιτιστικό Κέντρο της Σχολής Αριστοτέλους στη Νάουσα το διήμερο 26 και 27 Σεπτεμβρίου 2012 και διοργανώνεται με τη συνεργασία του Εργαστηρίου Διεθνών Σχέσεων και Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και του Τμήματος Κινηματογράφου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Η διημερίδα πρόκειται να εστιάσει στη σχέση πολιτικής και κινηματογράφου. Θα επιχειρηθεί να γίνει διακριτή η έννοια του πολιτικού σινεμά, να αναλυθεί η επιρροή της πολιτικής στην κινηματογραφική δημιουργία, να εξετασθεί η αποτελεσματικότητα των κινηματογραφικών ταινιών ως μέσου επίτευξης πολιτικών στόχων.

Επιπρόσθετα, θα επιχειρηθεί να αποσαφηνισθεί η προσέγγιση ιστορικών γεγονότων μέσα από τον κινηματογραφικό φακό, η σύνδεση της έβδομης τέχνης με τις διεθνείς σχέσεις, η σχέση κράτους – σινεμά, η αποτύπωση της εθνικής ταυτότητας στη μεγάλη οθόνη, η θέση της προπαγάνδας, του πολέμου, των κρίσεων στην κινηματογραφική παραγωγή.

Διακεκριμένοι ομιλητές θα κληθούν να αναπτύξουν θέματα σχετικά με τις κεντρικές θεματικές της διημερίδας σε διάστημα 15 λεπτών, ενώ μετά το πέρας των εισηγήσεων θα ακολουθεί συζήτηση με το κοινό.

Στόχος μας είναι να αποτελέσει η διημερίδα ένα φόρουμ ανταλλαγών απόψεων, παράθεσης θέσεων που θα συμβάλλει στην κατανόηση της σχέσης πολιτικής και κινηματογράφου. Επιπλέον, προσδοκία μας είναι να πραγματοποιηθεί ένας ανοικτός και εποικοδομητικός διάλογος μεταξύ πολιτικών, κινηματογραφιστών, ακαδημαϊκών και του κοινού για ένα τόσο ενδιαφέρον θέμα.

Βασικό μας μέλημα είναι να συμβάλλουμε με τις δικές μας δυνάμεις στην ανάδειξη της περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νάουσας ως πρότυπου πόλου παιδείας και ανάπτυξης, ως μοντέλου για την οικονομική και κοινωνική λειτουργία των σύγχρονων ευρωπαϊκών περιφερειών, ως παράδειγμα συνεργασίας, προόδου και ευημερίας για τους πολίτες στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.  



Σημειώνεται πως η είσοδος είναι ελεύθερη για όλους


Ημέρα Πρώτη

Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου, 11.30


Διεθνείς Σχέσεις, πόλεμος και πολιτική στον κινηματογράφο

Ηλίας Κουσκουβέλης, Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, π. Πρύτανης Πανεπιστημίου Μακεδονίας  


Κινηματογράφος - Μέσο άσκησης πολιτικής

Απόστολος Τζιτζικώστας, Αντιπεριφερειάρχης Θεσσαλονίκης  


Οι πολιτικοί πατούν στη γη του Ιταλικού σινεμά

Βασίλης Κεχαγιάς, Κριτικός κινηματογράφου  


Ντοκυμαντέρ και πολιτική

Γιώργος Αυγερόπουλος, Δημοσιογράφος  


Ημέρα Δεύτερη

Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου, 11.30  


Το σύχγρονο αμερικανικό σινεμά του φανταστικού και η πολιτική του τρόμου

Χρήστος Μήτσης, Κριτικός κινηματογράφου

Το χρονικό ενός μακρύ χειμώνα: ημερολόγιο κρίσης

Χριστίνα Αδάμου, Επίκουρη Καθηγήτρια θεωρίας κινηματογράφου και τηλεόρασης  


Ο κινηματογράφος ως πηγή πληροφορίας για την πολιτική

Χρήστος Χέλμης, Σύμβουλος Επικοινωνίας, Colibri


Η ένατη εκδήλωση του Φεστιβάλ  

Το 9ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νάουσας θα διεξαχθεί στο διάστημα από 26 έως 30 Σεπτεμβρίου 2012 στους χώρους του Δημοτικού Θεάτρου Νάουσας. Εξαιρετικές δημιουργίες από όλο τον κόσμο, προβολές 3D ταινιών, σεμινάρια, εκδηλώσεις για τα παιδιά, διημερίδα για τη σχέση πολιτικής και κινηματογράφου, εκθέσεις φωτογραφίας και μοντέρνας τέχνης, street art ζωντανές δημιουργίες, συναυλίες, αφιέρωμα στον ιταλικό κινηματογράφο, θεατρική παράσταση για παιδιά, δράσεις κοινωνικής και περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης, διαγωνισμοί και πολλές εκπλήξεις συνθέτουν το πρόγραμμα μιας μοναδικής γιορτής του πολιτισμού και της δημιουργίας με δωρεάν είσοδο για όλους.  


Πληκτρολογήστε www.niff.gr και μείνετε ενήμεροι για το πρόγραμμα και κάθε εξέλιξη.


Σας ενημερώνουμε πως μπορείτε να βρείτε οπτικοακουστικό υλικό στην ιστοσελίδα του Φεστιβάλ.

Βρείτε Λογότυπα, Αφίσες και e-banners επιλέγοντας εδώ.

Βρείτε Φωτογραφίες προηγουμένων εκδηλώσεων επιλέγοντας εδώ και Φωτογραφίες Ταινιών επιλέγοντας εδώ.

Βρείτε βίντεο της εκδήλωσης εδώ.

Βρείτε το ραδιοφωνικό σποτ του Φεστιβάλ εδώ.

Βρείτε τον κατάλογο ταινιών του Φεστιβάλ εδώ.


Σας ευχαριστούμε για τη συνεργασία.

Για οποιαδήποτε πληροφορία παρακαλώ επικοινωνήστε με τη Χριστίνα Μαυρίδου, στα εξής τηλέφωνα:

-       2332024617

-       2332024637 (fax),

καθώς και μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στη διεύθυνση:

-       Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ομιλίες
Πέμπτη, 06 Σεπτέμβριος 2012 07:10

Ελλάδα και Διεθνείς Σχέσεις

Συνέντευξη για τις Διεθνείς Σχέσεις

Κύριε Καθηγητά, πιστεύετε ότι στη Συρία μπορεί να αναγεννηθεί ο ψυχρός πόλεμος μεταξύ Δύσης και Ανατολής (Ρωσίας-Κίνας) ή η ανατροπή Ασάντ είναι θέμα διαδικαστικό και μεμονωμένο;

Ο ψυχρός πόλεμος ήταν κάτι το διαφορετικό.  Χαρακτηριζόταν από ιδεολογική πόλωση και ανταγωνισμό, στον οποίο οι δύο υπερδυνάμεις διέθεταν και κυριολεκτικά επένδυαν τα πάντα.  Αυτή τη στιγμή ούτε η Ρωσία, ούτε η Κίνα έχουν τη δυνατότητα να ανταγωνισθούν τις ΗΠΑ, και αυτές δεν έχουν τη διάθεση.  Η χρονική συγκυρία δεν προσφέρεται για κανέναν και οι συσχετισμοί δεν το επιτρέπουν σε Ρωσία και Κίνα.

Η προσπάθεια ανατροπής Ασάντ ασφαλώς εμπεριέχει στοιχεία συγκdoυρίας.  Με τη διαφορά ότι οι ΗΠΑ και οι άλλες δυτικές δυνάμεις, ιδιαίτερα η Γαλλία, δεσμεύονται από δηλώσεις και πράξεις, όπως στην περίπτωση της Λιβύης.  Επιπλέον, οι ΗΠΑ αφενός βρίσκονται σε προεκλογική περίοδο, αφετέρου το σημαντικότερο ζήτημά τους δεν είναι η Συρία, αλλά το Ιράν.  Παράλληλα, για τη Ρωσία η Συρία είναι ο μοναδικός και τελευταίος σύμμαχος στην περιοχή, ο οποίος μάλιστα της προσφέρει και τη μοναδική ναυτική «βάση» στη Μεσόγειο.  Όλες αυτές οι δυνάμεις ανταγωνίζονται παρασκηνιακά και μέσω τρίτων περί και κυρίως στο εσωτερικό της Συρίας.


Οι ανατροπές που φέρνει η Αραβική Άνοιξη απειλούν την περιφερειακή ασφάλεια της Ελλάδας ή συνεισφέρουν στην εμπέδωση σταθερότητας. Πώς η Ελλάδα επηρεάστηκε μέχρι τώρα και πώς πρέπει να αντιδράσει σε αυτές τις εξελίξεις;

Το περιφερειακό περιβάλλον της Ελλάδας έχει διαφοροποιηθεί, ενώ το ζήτημα της σταθερότητας είναι μάλλον νωρίς για να το εκτιμήσει κανείς.  Το βέβαιο είναι όμως ότι η σταθερότητα της περιοχής μπορεί να επηρεαστεί από μία ριζική αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής της Αιγύπτου και από ανακατατάξεις στη Συρία.

Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ πως είναι η ίδια η Ελλάδα που έχει επηρεάσει την ασφάλειά της, αφού κατά την τελευταία τριετία οι έχοντες την ευθύνη της χώρας κατόρθωσαν να καταρρακώσουν το κύρος της διεθνώς.  Η Ελλάδα έλαμψε διά της απουσίας της στις εξελίξεις στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, σε μία περιοχή που υποτίθεται διαθέτει προνομιακές προσβάσεις.  Ευτυχώς για την Ελλάδα, ένα ζωντανό κομμάτι του Ελληνισμού, η Κυπριακή Δημοκρατία, συμμετείχε στις ενεργειακές και διεθνοπολιτικές εξελίξεις, δίνοντας στην Ελλάδα τη δυνατότητα να μη χάσει όλες τις ευκαιρίες.

Η Ελλάδα λοιπόν το πρώτο που έχει να κάνει είναι να ανορθώσει το διεθνές κύρος της.  Και το δεύτερο να αφεθούν οι μηχανισμοί της εξωτερικής μας πολιτικής να κάνουν τη δουλειά τους. Ιδέεςυπάρχουν πολλές.  Δουλειά και εγρήγορση χρειάζεται.

 Οι ανακατατάξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας και της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια πιστεύετε ότι θα επηρεάσουν ευμενώς ή δυσμενώς τις ελληνο-τουρκικές σχέσεις; 

Η Τουρκία επί του παρόντος βλέπει αφ’ υψηλού την Ελλάδα, θεωρώντας, όπως γράφει ο Νταβούτογλου στο βιβλίο του Το στρατηγικό βάθος, ότι ένας πυγμάχος βαρέων βαρών (βλ. Τουρκία) δεν μπορεί να ανταγωνίζεται με κάποιον των ελαφρών κατηγοριών (βλ. Ελλάδα).  Επί του παρόντος η μεγαλεπήβολη εξωτερική πολιτική Ερντογάν/Νταβούτογλου θέλει την Τουρκία να ασχολείται με τα σημαντικότερα θέματα της Μέσης Ανατολής: Ιράν, Συρία, Παλαιστινιακό, κλπ., και να είναι ευχαριστημένη με τη διείσδυση της υποκουλτούρας της σε όλη την περιοχή μέσω των δεκάδων τηλεοπτικών σειρών σαπουνόπερας που προβάλλονται σε πολλά κράτη περιφερειακά των συνόρων της.  Το ζήτημα είναι πόσο χρόνο θα αντέξει η παρούσα ηγεσία, πόσο χρόνο θα συνεχίσει να αναπτύσσεται η Τουρκική οικονομία, πόσο θα κρατήσει η κοινωνική ειρήνη, τι κόστος θα πληρώσει η Τουρκία για την εμπλοκή της στη Συρία, και πώς θα αντιμετωπίσει το Κουρδικό.  Συνεπώς οι σχέσεις ούτε θα βελτιωθούν, ούτε θα χειροτερέψουν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η Τουρκία θα σταματήσει τις παραβιάσεις του εθνικού εναερίου χώρου ή θα σταματήσει τα όποια παιχνίδια με τη μειονότητα ή την προώθηση λαθρομεταναστών προς την ΕΕ.

Μπορεί η Τουρκία να κινηθεί μονομερώς απέναντι στην τριπλή συμμαχία Ελλάδα – Κύπρο – Ισραήλ;

Η Τουρκία δεν μπορεί να κινηθεί μόνη της εναντίον του Ισραήλ και της είναι δύσκολο να κινηθεί μόνη της εναντίον της Ελλάδας.  Συνεπώς,δεν μπορεί να κινηθεί και απέναντι στην τριάδα.

Τι προσδοκά η Τουρκία από την αποσταθεροποίηση της Συρίας;

Η Τουρκία δεν προσδοκά την αποσταθεροποίηση της Συρίας ή τουλάχιστον αυτήν που φαίνεται να προκύπτει.  Προσδοκά ένα σενάριο το οποίο δεν φαίνεται να πραγματοποιείται: μία κυβέρνηση Σουνιτών, φιλοδυτική και, ει δυνατόν, φιλοτουρκική, η οποία θα της διασφαλίζει διακρατικό εμπόριο, ανοιχτές χερσαίες προσβάσεις προς το Ιράκ και την Αραβική χερσόνησο, αποκλεισμό της επιρροής του Ιράν και ένα εργαλείο πίεσης προς την Κύπρο, το Λίβανο και το Ισραήλ.  Αντιθέτως, και ενώ ο Άσαντ είναι ακόμη στην εξουσία, φαίνεται να εισπράττει μία εκ νέου δραστηριοποίηση του PKK στο εσωτερικό της και να αντιμετωπίζει την προοπτική δημιουργίας ενός επιπλέον αυτόνομου Κουρδικού μορφώματος, αντίστοιχο με αυτό στο Βόρειο Ιράκ.

Πόσο πιθανή είναι μετά τις αμερικανικές εκλογές μία επέμβαση στο Ιράν και τι αποτελέσματα μπορεί να έχει στο διεθνές περιβάλλον;

Δεν μπορώ να μιλήσω για το μέλλον με πιθανότητες.  Το βέβαιο είναι πως το κόστος εμπλοκής είναι μεγάλο. Αλλά και το κόστος της απραξίας είναι επίσης μεγάλο.  Συνεπώς οι ΗΠΑ ή θα πρέπει να υποβαθμίσουν διεθνώς και στο εσωτερικό τους το ζήτημα του Ιράν ή θα πρέπει να βρουν μία πιο έξυπνη λύση από το αδιέξοδο δίλλημα επιτίθεμαι ή δεν κάνω τίποτε.  Όπως λένε οι Αγγλοσάξονες: wherethere is a will, there is a way.

Πώς θα επηρεαστούν οι οικονομικές εξελίξεις στην περιοχή της Μεσογείου από τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις και που πρέπει να στοχεύσει η Ελλάδα από πλευράς οικονομικής εκμετάλλευσης;

Οι διεθνοπολιτικές εξελίξεις ασφαλώς μπορεί να επηρεάσουν τις οικονομικές προοπτικές, ιδιαίτερα σε σχέση με την εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων της Μεσογείου.  Η Κύπρος παρακολουθεί από κοντά τις εξελίξεις. Το ίδιο θα πρέπει να κάνουμε και εμείς.  Πρέπει να είμαστε σε επαφή συστηματικά με παλαιούς και νέους φίλους, εξηγώντας τις επιλογές μας και μιλώντας τη γλώσσα του κοινού συμφέροντος.  Όλες οι χώρες παραγωγοί έχουν ανάγκη για μία ασφαλή και φθηνή δίοδο του ενεργειακού τους πλούτου προς την αγορά της Ευρώπης.  Το ίδιο έχουν και οι χώρες καταναλωτές.  Και αυτήν την ασφαλή δίοδο μπορεί να την προσφέρει μόνο η Ελλάδα. Όμως είναι δουλειά της Ελλάδας να το προβάλλει και να μιλήσει τη γλώσσα του κοινού συμφέροντος.





Professor, do you believe that a new era of Cold War can be revived in Syria between West and East (Russia and China) or Assad’s regime overthrow is just a procedural issue that can be treated as an individual incident?

The Cold War was something different. It was characterized by ideological polarization and competition, in which the two superpowers had literally invested everything. Neither Russia nor China currently has the capability as well as the mood to compete with U.S.A. Timing is not suitable for anyone and the present distribution of power does not allow Russia and China pursuing such a competition.

Efforts to overthrow Assad certainly contain elements of time coincidence. The main difference is that the U.S.A. and other Western powers, especially France, are bound by official statements and actions, like in the case of Libya. Moreover theU.S.A. is in an election period, while indeed the key issue is notSyria, but Iran.  In the same time, Syria is the only and last ally in the region for Russia, providing to it the unique naval "base" in the Mediterranean. All these forces compete fiercely in the backstage through third parties, both outside and mainly inside Syria.


Do changes that Arab Spring brings in the area threaten Greek regional security or contribute to a consolidation of stability? What were the consequences for Greece until now and how do you think it should react to these changes?

The regional environment of Greece has definitely changed, but the matter of stability is rather early to assess it.  What is certain, however, is that stability in the area may be affected by a radical change in Egypt’s foreign policy and any significant rearrangements in Syria.

In any case, I think Greece itself has affected its own safety, since those who had the responsibility of the country for the last three years succeeded in devastating its prestige internationally. Greece was absent while developments were taking place in the Southeast Mediterranean, an area to which supposedly has privileged access. Fortunately for Greece, a living piece of Hellenism, Cyprus, participated in energy and international political developments, giving Greece the chance not to miss all opportunities.

Therefore, the first thing Greece has to do is to rebuild its own international prestige.  Secondly, Greece should let its own foreign policy mechanisms to do their job unhindered.  There are many ideas that can be exploited. Work and alertness is what is needed.


Do you believe that rearrangements within Turkey and Greece in recent years will impact favorably or unfavorably on Greek-Turkish relations?

Turkey currently is looking down on Greece, considering, as Davutoglu writes in his book The strategic depth, that a heavyweight boxer (see Turkey) should not compete with a lightweight one (see Greece). Currently the grandiose foreign policy of Erdogan / Davutoglu wants Turkey to deal with the major issues of the Middle East, i.e., Iran, Syria, Palestine, etc., and remain happy with its sub-cultural penetration across the region through dozens of TV soap opera series, televised in many countries around its borders. The question is how long its present leadership will last, how long the Turkish economy will continue with the same rate of growth, how long will the social peace last, what cost Turkey will pay for its involvement in Syria and how Turkey will address the Kurdish issue. Therefore, Greek-Turkish relations neither will improve nor will worsen.  This does not mean that Turkey will stop violating the Greek national airspace, will stop trying to manipulate the Greek Muslim minority or channel illegal immigrants to the EU through Greece.


Can Turkey unilaterally react against the triple alliance ofGreece - Cyprus - Israel?

Turkey cannot react alone against Israel and is also difficult to reactalone against Greece. Therefore, it cannot react as well against this triad.


What does Turkey expect from Syria’s destabilization?

Turkey does not expect or wish the destabilization of Syria or at least the one that seems to emerge. It expects a scenario that does not seem to emerge: A Sunni government, pro-Western and, if possible, pro-Turkish, which it will ensure Turkey an interstate commerce, open land accesses to Iraq and the Arabian peninsula, exclusion of Iran’s influence and a pressure tool against Cyprus, Lebanon and Israel.  In contrast, while Assad is still in power, it seems to receive a re-activation of the PKK inside its borders and faces the prospect of a further autonomous Kurdish entity within Syria, similar to that in Northern Iraq.


How possible is a military operation in Iran after the U.S. elections and what consequences can this have oninternational environment?

I cannot talk about future in possibilities. What is certain is that thecost of an engagement is great. But the cost of inaction is great too.Therefore, the U.S.A. either should downgrade internationally and domestically the Iran issue or they should find a smarter solution than the deadlock dilemma to attack or do nothing. And as they say: where there is a will, there is a way.


How will economic data in Mediterranean region be affectedby geopolitical upheavals and where Greece should target, in terms of economic exploitation?

International political developments can certainly affect the economic outlook in the Mediterranean, particularly in relation to theexploitation of energy resources. Cyprus is closely monitoringchanges.  We should do the same.  We must be in touch on aregular basis with old and new friends in the region, explaining our foreign policy options and talking the language of common interest.All producer countries need for their energy riches a safe and inexpensive channel towards the European market. The same applies for consumer countries.  Only Greece may offer this safepassage from the Middle East to the West.  It is Greece’s job tostress this and speak the language of common interest.


Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική
Σελίδα 1 από 9
You are here Προβολή άρθρων ανα tag: kouskouvelis