Thursday, Apr 09th

Last update12:36:22 PM GMT

Προβολή άρθρων ανα tag: ΕΕ
Σάββατο, 05 Μάρτιος 2016 17:45

Το παιχνίδι της Τουρκίας

Γιατί όλοι αιφνιδιάζονται με τα προβλήματα που δημιουργεί η Τουρκία στην αντιμετώπιση του προσφυγικού και με τη συμπεριφορά της έναντι των συμμάχων της; Τι περίμεναν; Ότι επειδή έκαναν μία συμφωνία, η Τουρκία θα την τηρούσε χωρίς να προσπαθήσει να μεγιστοποιήσει σε επιμέρους ζητήματα και χωρίς να προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει το προσφυγικό για τον κεντρικό της στόχο; Ή ότι επειδή βρίσκονται οι σύμμαχοι στο Αιγαίο και υπάρχουν ελληνο-τουρκικές συναντήσεις σε υψηλό επίπεδο θα σταματούσαν οι παραβιάσεις του εθνικούς μας εναέριου χώρου;

Η Τουρκία εξαρχής παίζει ένα πολιτικό «παιχνίδι» με τους πρόσφυγες και με όλους τους συμμάχους της, τους οποίους, με πρώτες τις Η.Π.Α., και καταγγέλλει επειδή δεν της κάνουν την χάρη στη Συρία έναντι των Κούρδων. Έτσι, αφού δεν μπόρεσε να τους εγκαταστήσει στα νότια σύνορά της για να δημιουργήσει την περίφημη ουδέτερη ζώνη και να αποτρέψει τον έλεγχο της περιοχής από τους Κούρδους τής Συρίας, αποφάσισε να τους χρησιμοποιήσει για να πιέσει τους Ευρωπαίους, δημιουργώντας ταυτοχρόνως προβλήματα στην Ελλάδα.

Είναι απορίας άξιο γιατί δεν υπάρχουν πρόσφυγες οι οποίοι να προσπαθούν να περάσουν μέσω των χερσαίων συνόρων Ελλάδας ή Βουλγαρίας, στα σύνορα της οποίας, σημειωτέον, δεν υπάρχει φράχτης. Προφανώς, κάποιος τους σταματάει. Ποιος άλλος μπορεί να είναι αυτός εκτός από το τουρκικό κράτος;

Είναι επίσης απορίας άξιο το πώς ένα αστυνομοκρατούμενο κράτος, που συλλαμβάνει πολίτες κάθε ηλικίας επειδή ασκούν δημοσίως κριτική στον Ερντογάν, δεν μπορεί να συλλάβει τους διακινητές, να σταματήσει την πώληση λέμβων και ελαττωματικών σωσιβίων και οι άνθρωποι να πνίγονται κατά εκατοντάδες στο Αιγαίο. Ποιος δεν τους σταματάει; Προφανώς το τουρκικό κράτος!

Η Τουρκία πήρε από την ΕΕ μία συμφωνία την οποία δεν εφαρμόζει και σε μεγάλο βαθμό δεν θα το κάνει ούτε στο μέλλον, παρά την αισιοδοξία που φαίνεται να αναπτύσσεται στις Βρυξέλλες μετά την επίσκεψη Τουσκ στην Τουρκία. Και τούτο διότι ο τελικός της σκοπός είναι να χρησιμοποιεί και το προσφυγικό για την προώθηση των σκοπών της στη Συρία ή, ακριβέστερα, για να περισώσει ότι μπορεί από την τραγικά αποτυχημένη και αιματοβαμμένη ανάμειξή της στη Συρία.

Η Τουρκία έχει φθάσει στο σημείο να εμπαίζει ακόμη και το ΝΑΤΟ, πολύ δε περισσότερο την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το μόνο που απομένει – σε εμάς και σε εκείνους από τους εταίρους μας που τυχόν ενδιαφέρονται ειλικρινά – είναι να έρθει πλέον το προσφυγικό στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, στο οποίο η Τουρκία όχι μόνο δεν έχει πια καλούς φίλους, αλλά έχει και αντιπάλους... Μόνο εκεί μπορεί να «σπάσει» η διασύνδεση που επιχειρεί μεταξύ προσφυγικού και διευθετήσεων στη Συρία.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 05.03.2016 στο OnAlert.gr

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Κουσκουβέλης - Εξωτερική Πολιτική

Tην Τρίτη 3 Δεκεμβρίου έχω την χαρά και την τιμή να συμμετέχω και να συντονίζω τη συζήτηση μέ θέμα: Η Κύπρος μποστά σε ένα "νέο σχέδιο"; που διοργανώνει το Εργαστήριο Διεθνών Σχέσεων και Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης με προσκεκλημένους τους αγαπητούς συναδέλφους Ευάγγελο Κουφουδάκη και Παναγιώτη Ήφαιστο και τον Κώστα Βενιζέλο, αρχισυντάκτη του Φιλελεύθερου

Σχεδόν δέκα χρόνια μετά το Σχέδιο Αννάν, η Κύπρος βρίσκεται μπροστά σε ακόμη μια προσπάθεια για την επίτευξη λύσης. Ωστόσο, τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Το ερώτημα είναι αν εξελίξεις όπως: η ανακάλυψη υδρογονανθράκων στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου, η νέα ενεργειακή πολιτική της Κυπριακής Δημοκρατίας, η εδραίωση μίας ισχυρής συνεργασίας, σε πολλαπλά επίπεδα, μεταξύ Κύπρου-Ισραήλ και η αντίστοιχη η καμπή στις σχέσεις Τουρκίας- Ισραήλ, η δραστηριοποίηση ισχυρών ιδιωτικών πρωτοβουλιών στα ενεργειακά κοιτάσματα της περιοχής, το ενδιαφέρον των ΗΠΑ και της ΕΕ για την Κύπρο, αλλά και η οικονομική κρίση σε συνδυασμό με τη ρευστή κατάσταση στη Μέση Ανατολή, ως αποτέλεσμα του φαινομένου της Αραβικής Άνοιξης θέτουν νέες διαστάσεις, διλήμματα και προοπτικές για όλες τις πλευρές. Ο ΟΗΕ, ως ο κατεξοχήν Οργανισμός για τη διαχείριση του Κυπριακού, αλλά και οι ΗΠΑ, έχουν εκφράσει την επιθυμία για την επίτευξη λύσης. Ποια θα είναι όμως αυτή; Πόσο νέο είναι τελικά το "νέο σχέδιο" λύσης και ποιος ο ρόλος όλων των εμπλεκόμενων πλευρών στη διαμόρφωση του;

Σε αυτά και άλλα ερωτήματα καλούνται να απαντήσουν οι διακεκριμένοι καθηγητές και γνώστες του θέματος Ευάγγελος Κουφουδάκης και Παναγιώτης Ήφαιστος και ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας Φιλελεύθερος Κώστας Βενιζέλος, 

Ο Ευάγγελος Κουφουδάκης είναι ομότιμος πρύτανης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, στο οποίο διετέλεσε πρύτανης το 2002-2006, και ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και κοσμήτορας (dean emeritus) του College of Arts and Sciences, Indiana University-Perdue University, στο Fort Wayne των ΗΠΑ. Ως πολιτικός επιστήμονας, έχει αφιερώσει ένα μεγάλο μέρος της ακαδημαϊκής του δραστηριότητας στη μελέτη ζητημάτων του Ελληνισμού, με έμφαση στην πολιτική και εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, της Κύπρου, αλλά και της Τουρκίας. Το ερευνητικό του έργο περιλαμβάνει τη συγγραφή και επιμέλεια βιβλίων, ενώ πληθώρα άρθρων έχουν δημοσιευτεί σε ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Βέλγιο, Καναδά, Ιταλία, Ελλάδα και Κύπρο.

Ο Παναγιώτης Ήφαιστος, είναι Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Είναι συγγραφέας 16 μονογραφιών, ενώ έχει συγγράψει εκατοντάδες άρθρα και δοκίμια σε συλλογικά έργα, επιστημονικές εκδόσεις και έντυπα γενικής πληροφόρησης, ενώ έχει υπηρετήσει σε διπλωματική αποστολή στις Βρυξέλλες από το 1978 έως το 1998.

Ο Κώστας Βενιζέλος είναι αρχισυντάκτης στην εφημερίδα Φιλελεύθερος, την εφημερίδα με την μεγαλύτερη κυκλοφορία στην Κύπρο. Ως συγγραφέας εστιάζει στην περίπτωση της Κύπρου, με έργα όπως: «Αμερικανική Πολιτική στο Κυπριακό την περίοδο του πραξικοπήματος και της τούρκικης εισβολής», (σε συνεργασία με Μ. Ιγνατίου), «Τα μυστικά αρχεία του Κίσιγκερ, η απόφαση για τη διχοτόμηση», (σε συνεργασία με Μ. Ιγνατίου, Ν. Μελέτη ) «Το Μυστικό Παζάρι-Οι 129 Ημέρες που Συγκλόνισαν τον Ελληνισμό». Ως άριστος γνώστης ζητημάτων της εξωτερικής πολιτικής και δη του Κυπριακού, ο Κώστας Βενιζέλος καλείται για διαλέξεις σε πανεπιστήμια, σε στρατιωτικούς και πολιτικούς φορείς, προκειμένου να καταθέσει, ως αναλυτής, τις απόψεις του.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 12.00μμ στο αμφιθέατρο τελετών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ενδιαφέροντα

Από τον Βαγγέλη Πλάκα. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μακεδονία και ηλεκτρονικά στην ιστοσελίδα Πολιτικά Νέα.

Απαντήσεις στο πώς συνδέονται ο ευρωσκεπτικισμός, η οικονομική κρίση, η διεύρυνση των αποστάσεων πολιτών-πολιτικής και η άνοδος των άκρων δόθηκαν κατά τη διάρκεια της ημερίδας “Ευρωπαϊκές αξίες, κοινωνίες και κοινωνική Ευρώπη. Επαναπροσδιορισμός του κοινωνικού και πολιτικού τοπίου της Ένωσης”, που διοργάνωσε το Εργαστήριο Διεθνών Σχέσεων και Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στο πλαίσιο του προγράμματος Jean Monnet.
Oμιλητές στο τρίτο μέρος της εκδήλωσης, με τίτλο “Κρίση, κοινωνικές αλλαγές και η προσφυγή στα άκρα” ήταν η αναπληρώτρια καθηγήτρια Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς Μαρία Μενδρινού, ο αναπληρωτής καθηγητής του τμήματος Βαλκανικών και Σλαβικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Νίκος Μαραντζίδης και ο επίκουρος καθηγητής του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Γιάννης Κωνσταντινίδης. Συντόνισε ο καθηγητής του ίδιου τμήματος, πρώην πρύτανης του ιδρύματος και διευθυντής του εργαστηρίου, Ηλίας Κουσκουβέλης.
Για αναίρεση της εμπιστοσύνης προς το πολιτικό σύστημα της ΕΕ έκανε λόγο η κ. Μενδρινού και επικαλέστηκε στοιχεία από το Ευρωβαρόμετρο, σύμφωνα με τα οποία την τελευταία τριετία αυξήθηκαν δραματικά τα ποσοστά όσων απαντούν πως η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ήταν κάτι καλό και πως η Ελλάδα εντέλει δεν ωφελήθηκε. “Υπάρχουν φαινόμενα δυσαρέσκειας απέναντι στον θεσμό”, είπε. Σύμφωνα μάλιστα με τα στοιχεία που παρουσίασε την τριετία της κρίσης σε σχέση με την περίοδο 2006-2007, υπάρχει διαρκής αύξηση του ευρωσκεπτικισμού ακόμη και σε πολίτες κρατών-μελών που μέχρι πρόσφατα έδειχναν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα απ’ ό,τι στο εθνικό τους.
“Έχει καταγραφεί κλονισμός εμπιστοσύνης που διευκολύνει την αλλαγή. Αποκλίνει η ΕΕ στην κάλυψη αναγκών και προσδοκιών”, σημείωσε η κ. Μενδρινού και πρόσθεσε ότι αποτελεί κίνδυνο “η άρση και αλλαγή της εμπιστοσύνης απέναντι στο εθνικό και ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα”.
Το ποιοι μπορεί να είναι κάποιοι από αυτούς τους κινδύνους ανέλυσε στην εισήγησή του ο κ. Κωνσταντινίδης. “Τα άκρα ήταν πάντα αντιευρωπαϊκά ή ευρωσκεπτικιστικά. Η ενίσχυση των άκρων ενισχύει τον ευρωσκεπτικισμό. Ο ευρωσκεπτικισμός, που μεγαλώνει λόγω των άκρων, κλονίζει και την εμπιστοσύνη στην Ευρώπη των κεντρώων πολιτών. Η Ευρώπη καταλαμβάνει μεγάλο μέρος του δημοσίου λόγου αλλά και τις αρνητικές αναφορές των ακραίων κομμάτων, διότι η ύφεση συνδέεται με την κακή διαχείριση από την Ευρώπη. Ενισχύεται επομένως ο ευρωσκεπτικισμός και παρασύρει και τα υπόλοιπα κόμματα, τα οποία προχωρούν σε μια πιο προσεκτική κουβέντα για την Ευρώπη, όπως μεταξύ των εκλογών Μαΐου-Ιουνίου 2012 στην Ελλάδα. Ήταν μια άμεση επίδραση της ανόδου των άκρων και του ευρωσκεπτικισμού στον τρόπο που μιλούν τα κόμματα για την ΕΕ”, είπε χαρακτηριστικά.

Τα «γιατί» της ανόδου των άκρων
Τα τελευταία 45 χρόνια, σύμφωνα με τον κ. Μαραντζίδη, έχουμε τέσσερα κύματα ανόδου των λαϊκιστικών άκρων και τώρα βρίσκεται σε εξέλιξη το τέταρτο, που αφορά τη Νότια Ευρώπη. “Στην Ιταλία και την Ελλάδα καταρρέει ένα κομματικό σύστημα – στην Ελλάδα είχαμε από το 1981 το πιο σταθερό δικομματικό σύστημα στην Ευρώπη” σημείωσε, ενώ εξηγώντας το περιεχόμενο της ρητορικής των ακραίων κομμάτων, όπως στην Ελλάδα της Χρυσής Αυγής, επισήμανε πως συγκλίνουν σε τέσσερα σημεία:
- Την αντιπάθεια προς το κοινοβούλιο, με καταγγελία της λειτουργίας του αλλά όχι πρόταση για κατάργηση. Όπως εξήγησε ο καθηγητής, κάνουν λόγο για διεφθαρμένη και κλειστή τάξη πολιτικών από τη μία και από την άλλη των πολιτών-θυμάτων.
- Στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη εκφράζεται μια αντίθεση στη γραφειοκρατία όπως αποτυπώνεται στη λεγόμενη γραφειοκρατία των Βρυξελλών. “Ευημερούσα γραφειοκρατία εναντίων φορολογούμενων πολιτών που την πληρώνει”, είπε ο κ. Μαραντζίδης εξηγώντας το σκεπτικό τους.
- Στην οικονομική ανασφάλεια, όπως ανεργία, ύφεση και αντιμεταναστευτικός λόγος.
- Στην ευταξία, με έμφαση στην εγκληματικότητα και τους μετανάστες.
Ο κ. Μαραντζίδης αναφέρθηκε και στις ερμηνείες εμφάνισης του φαινομένου, αποδίδοντάς το:
1. στην κρίση και την ύφεση, που συνδέονται με το τέταρτο κύμα ανόδου των άκρων,
2. σε φαινόμενα που σχετίζονται με απογοήτευση ή διάψευση προσδοκιών,
3. στο ότι υπάρχει σταθερό κομματικό σύστημα με αποτέλεσμα την εξουσία να τη διαχειρίζονται και να κυβερνούν, τοπικά και κεντρικά, οι ίδιοι. Επίσης, στις αποστάσεις που αισθάνεται ο πολίτης απέναντι στο πολιτικό σύστημα και τα κέντρα λήψης των αποφάσεων,
4. σε προβλήματα καθημερινότητας, όπως η ανεργία και η εγκληματικότητα.

ΠΕΔΡΟ ΟΛΑΓΙΑ

Η δημοκρατία την περίοδο της κρίσης
Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από τις ακρότητες των λίγων αλλά από τη χλιαρότητα των πολλών, τόνισε ο ελληνιστής καθηγητής και συγγραφέας Πέδρο Ολάγια μιλώντας σε εκδήλωση του Εργαστηρίου Διεθνών Σχέσεων και Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. “Πολλά κληροδοτήματα του ελληνικού πνεύματος διακυβεύονται σήμερα στον τόπο μας, διότι εξακολουθούν να είναι επαναστατικά: η πολιτική, η ισονομία, η παρρησία, η σεισάχθεια, η παιδεία, η ίδια η δημοκρατία. Παρόλο που μας τις παρουσιάζουν συνέχεια ως απειλή, η δημοκρατία στον κόσμο δεν κινδυνεύει από τις ακρότητες των ολίγων, κινδυνεύει κυρίως από τη χλιαρότητα των πολλών, από την αδιαφορία των πολλών, την αποξένωση και αποστασιοποίηση των πολλών”, τόνισε στην ομιλία του. Ο Πέδρο Ολάγια, “Έλληνας κατ’ επιλογήν” όπως δηλώνει ο ίδιος, πρόσθεσε πως “στις μέρες μας η πολιτική έχει απαξιωθεί”, εξηγώντας πως “έχει γίνει ιδιωτική υπόθεση όπου κάποια πλέγματα συμφερόντων εξαθλιώνουν λαούς με τη συνέργεια των κυβερνήσεών τους και στόχο το κέρδος”. Ο κ. Ολάγια πρόσθεσε ότι οι πραγματικά αξιόλογοι δεν ασχολούνται: “Αυτό είναι ένα είδος καρκίνου για τη δημοκρατία. Διότι ας μην το ξεχνάμε, η δημοκρατία είναι εξ ορισμού ένα πολίτευμα που βασίζεται στην πολιτική αρετή των πολιτών και χωρίς αυτήν στερείται βάσεως. Η δημοκρατία χρειάζεται δήμο, έναν λαό ελεύθερο, ενεργό, υπεύθυνο, με συνείδηση της αξιοπρέπειάς του και αποφασισμένο να την ασκήσει. Πού βρίσκεται σήμερα αυτός ο δήμος; Αν κάτι μας έμαθε η κρίση, είναι πως οι πολίτες καλούμεθα να επανακτήσουμε την πολιτική. Διότι οι ελαττωματικές μας δημοκρατίες χρειάζονται επειγόντως βαθιές δομικές αλλαγές. Διότι τα προβλήματα που μας πλήττουν χρήζουν πολιτικές λύσεις και διότι τέτοιες λύσεις και τέτοιες αλλαγές δεν πρόκειται να έρθουν από τις κορυφές, καθαρά και ξάστερα επειδή είναι ενάντια στα συμφέροντά τους. Για να πετύχουμε επομένως μια καλύτερη κατανομή εξουσίας και πλούτου χρειάζονται επειγόντως δύο πράγματα: να οικοδομήσουμε την κοινωνία των πολιτών και να επανακτήσουμε την πολιτική”.

 

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ενδιαφέροντα
You are here Ενδιαφέροντα Προβολή άρθρων ανα tag: ΕΕ